Καλως ήλθατε από τον Τζι

Το προηγούμενο μπλογκ μου είχε την θερμή υποστήριξη της Breeze, βασικότατη πηγή έμπνευσης. Η απώλειά της μου δημιούργησε την ανάγκη για ένα μετερίζι απ' όπου θα μπορώ να ξεπροβάλλω όσο με παίρνει αλλά και να εξαφανίζομαι μέσα σ' αυτό ή να το μεταφέρω όπου θέλω όπως ο πάγουρος, ο Βερνάρδος ο ερημίτης το σπιτάκι του.
Είναι το τίμημα μα και η απόλαυση της μοναξιάς.

Διηγήματα θα βρείτε στην διηγηματοποίηση
και ποιήματα στην ποιηματοποίηση

Σάββατο, 31 Μαΐου 2014

Τσιάο, μπέλλο

Μια αναδημοσίευση.                                                                                                                 Εν όψει της θερινής μετεγκατάστασής μου, μετράω τις απώλειες



.

Την είδε λίγο πριν σκοτεινιάσει ντυμένη στα λευκά. Εβγαζε το εγγονάκι της βόλτα με το καροτσάκι και δικαιολογούσε πλήρως τον τίτλο που της είχε απονείμει ο Αντόνιο πολλά χρόνια πριν : λα ντόννα ιντραμοντάμπιλε, πάει να πει η κυρία που παραμένει η ίδια με τα χρόνια.
Η αλήθεια ήταν ότι περίμενε να την δει  νωρίτερα, αυτή την χρονιά το καλοκαίρι είχε αρχίσει νωρίς και η ...αμετάβλητη κυρία δεν έχανε ποτέ την ευκαρία για ένα θαλασσινό μπάνιο, ίσως ήταν το μυστικό της. Φυσικά δεν χρησιμοποιούσε αντηλιακά και κρέμες, το δέρμα της, δέρμα έφηβης, είχε πάρει το μόνιμο σκούρο χρώμα που έχουν οι ψαράδες και οι άλλοι εργάτες της θάλασσας, χωρίς βέβαια τις ζάρες και τις ρυτίδες τους.
Την κοίταξε ερωτηματικά μετά τις πρώτες τυπικότητες προσπαθώντας να μαντέψει. Τον έβγαλε γρήγορα από τον κόπο : "Θα τα έμαθες για τον Αντώνη, φαντάζομαι ... δεν άντεξε ... δυστυχώς". Ο άντρας της φάνηκε σπρώχνοντας ένα καροτσάκι με ένα άλλο εγγονάκι. Χαιρέτησε καλοδιάθετα διώχνοντας την κουβέντα από τα δυσάρεστα. Ισως η φροντίδα του να συντηρεί πειστικά γύρω του πάντοτε ένα χαρούμενο περιβάλλον να ήταν το κύριο συστατικό για την απίστευτη συντήρηση της ομορφιάς της γυναίκας του.

Το χρώμα του θανάτου ήταν πάντοτε μία από τις αναπάντητες ερωτήσεις του. Από έμπνευση πίστευε πως ήταν κάτι σαν το πορτοκαλλί, κάτι σαν το χρώμα που έβλεπε να σχηματίζεται στα βλέφαρα όταν έστρεφε τα κλειστά του μάτια στον ήλιο. Σε πολύ έντονα ερωτικές στιγμές, όταν το πάθος δοκίμαζε τα όρια της αντοχής,  διάφορες ερωμένες προσπάθησαν να τον πείσουν ότι το μωβ χρώμα ήταν πιο ταιριαστό. Σχεδόν τα κατάφεραν μέχρι που είδε εκείνο το έργο, το "η παράσταση αρχίζει"  (all that jazz, του Bob Fosse). Η σκηνοθετική  άποψη για το σενάριο και η πολύ καλή μουσική του έργου τον έπεισαν ότι ο θάνατος εμφανίζεται με την μορφή μιας όμορφης γυναίκας ντυμένης στα λευκά.

Ηταν το τρίτο καλοκαίρι που περίμενε να δει τον Αντώνη και κάθε φορά η ντόννα ιντραμοντάμπιλε του έφερνε τα νέα του. Ηταν όμως η μοναδική φορά που στην πρώτη τους  συνάντηση έτυχε να φοράει άσπρα.

Στα τρία αυτά χρόνια τηλεφώνησε μόνο μια φορά, δεν του άρεσαν τα τηλεφωνήματα του Αντόνιο και τον καταλάβαινε καλά. Εκτός αυτού του όφειλε τον απαιτούμενο σεβασμό, ήταν μεγαλύτερός του περίπου είκοσι χρόνια. Υπήρχε μια μακρινή συγγένεια μεταξύ τους που δεν την έψαξαν ποτέ. Τον αποκαλούσε "τσίο" δηλαδή θείε και ήταν ο "νιπότε", ο ανηψιος, είχαν τον δικό τους κώδικα επικοινωνίας, στην πραγματικότητα ήταν ξαδέρφια.

Ο Αντώνης, παντρεμένος με Ιταλίδα σταδιοδρόμησε στην γείτονα χώρα και όταν πενηντάρισε θυμήθηκε τα πάτρια εδάφη. Αγόρασε ένα σπίτι στον τόπο της καταγωγής του και επέστρεψε σαν "Αντόνιο", ασορτί με τον ευρωπαϊκό αέρα που απέπνεε. Αντίστοιχα στην Ιταλία κυκλοφορούσε ως " Τόνυ" και εκεί ο "ευρωπαίκός" αέρας τον βοηθούσε στις δουλειές του, εξάλλου χειριζότανε άνετα τα αγγλικά- πρόβλημα για τους περισσότερους Ιταλούς-, τα γαλλικά και βελτίωνε συνεχώς τα ρώσσικά του.

Δέθηκαν περισσότερο ένα καλοκαίρι που ο τσίο ήλθε πιο νωρίς, χωρίς οικογένεια, για κάτι μικροεπισκευές του σπιτιού του. Ετυχε και ο νιπότε να είναι χωρίς οικογενειακές υποχρεώσεις και το απόλαυσαν. Ντυμένοι μόνο μ' ένα πράγμα κάτι μεταξύ μαγιό και σορτς, χωρίς πετσέτα, γύρναγαν με την βάρκα από παραλία σε παραλία.. Μοναδικά εφόδια ήταν τα τσιγάρα τους και κάνα δυό μπουκάλια νερό. Κουβέντιαζαν για μικρά και μεγάλα πράγματα όπως κάνουν οι πραγματικοί φίλοι. Αργά το απόγευμα πλησίαζαν κάποια παραλιακή ταβέρνα. Εβγαιναν πελαγώνοντας και κάθονταν πάντοτε δίπλα στο κύμα. Ετρωγαν βερεσέ και στην επιστροφή κυριολεκτικά "γεμάτοι" άκουγαν μια όπερα του Βέρντι στο μισοσκόταδο. Πριν τις έντεκα είχαν ήδη αποκοιμηθεί ώστε να απολαύσουν το επόμενο πρωϊνό πριν χαράξει. Μια μέρα την εβδομάδα γυρνούσαν τις ταβέρνες, τα βενζινάδικα και τα περίπτερα να ξεπληρώσουν τα χρέη τους. Είχαν ανακαλύψει την ελευθερία που χαρίζει η ανυπαρξία κλειδιών και χρημάτων, για τα κλειδιά είχανε βρει καβάντζες στα σπίτια τους.

Τον  αγάπησε για τον λεπτό τρόπο με τον οποίον ζητούσε κάτι και τον ακόμα λεπτότερο με τον οποίο ανταπέδιδε. Τα φρέσκα ψάρια, ειδικά τα μικρά, ψημμένα με αλάτι, ήταν από τις αδυναμίες του, φρόντιζε πάντοτε για το κατάλληλο κρασί που τα συνόδευε.




Ο βασικότερος λόγος που εκτιμούσε τόσο τον τσίο ήταν ότι τον είχε μυήσει στον κόσμο της μουσικής του Βέρντι, ένα καινούργιο κόσμο φιαγμένο με την τελειότητα της μουσικής του. Πραγματικά δικαίωνε τον τσίο που του έλεγε πως ό,τι ακούγεται ωραία και δεν είναι Βέρντι  μπορεί να λάμπει αλλά δεν είναι χρυσός. Αργότερα, όταν γνώρισε και τα υπόλοιπα έργα του εκτός από τις όπερες, αυτά που ο τσίο αγνοούσε, κατάλαβε πως είχε φτάσει σ' αυτό το συμπέρασμα όχι τόσο από γνώση αλλά από ένστικτο. Ισως από ένστικτο τον συμβούλευε να βγει από το χρηματιστήριο όσο ήταν καιρός αλλά δεν τον άκουσε. Προτίμησε την δική του φωνή της λογικής και την πλήρωσε.



Κάθε άνθρωπος έχει τον δικό του τρόπο να πενθεί ή να τιμά τους φίλους και τους συγγενείς του. Αυτό σκεφτότανε καθώς ξεκίνησε με την βάρκα του, χωρίς πουκάμισο και πετσέτα, για μια μακριά βόλτα στα νησάκια. Δεν είχε αποφασίσει ακόμα σε ποιά ταβέρνα θα πελάγωνε με το σούρουπο. Ηξερε μόνο ότι αυτή τη φορά θα έπινε από δυό ποτήρια...

Σάββατο, 24 Μαΐου 2014

Ανακαταμέτρηση

Αντε και από το βράδυ αρχίζουν τα κουκιά

Καταμέτρηση

(αναδημοσίευση από την ποιηματοποίηση)



Μαζί με τα λεφτά
σου τέλειωσαν κι οι συζητήσεις για την πολιτική...
Το πρόσεξες ;
Εδώ δεν έχει δανεικά...
δεν είναι τράπεζα η ιδεολογία
κι' ο άδειος πεπτικός σωλήνας
Το κόλον έντερον
ιατρικώς απόρρητον,
το φι-πι-ά, μεγάλο...

Σου έχει απομείνει μοναχά
η διεθνής επικαιρότης 
ν' αεροβατείς χωρίς χρεοκοπίες
κι ένας καθρέπτης 
λόγια κενά στο μαύρο της οθόνης...

Α, ναι 
και μνήμες των αθλητικών,
 των περασμένων μεγαλείων...

εγγεγραμμένοι...τόσοι
ψήφισαν...τόσοι
έλαβον...τόσα

Τετάρτη, 21 Μαΐου 2014

Δεύτερος γύρος





Στον δεύτερο γύρο 
των αυτοδιοίκητων ( ή κάτι τέτοιο) εκλογών 
θα δοθεί η απάντηση 
στο αγωνιώδες  (και άμα φιλοσοφικόν) ερώτημα :


Οι άνεμοι ζουν ;

ή ... ανεμίζουν ;


(οι...α, ναι, μη... ζουν !! )


( οι προσεκτικοί ανα γνώστες παρατηρούν πως ο μάστορας ασχολείται με τον δεύτερο γύρο ! )

Δευτέρα, 19 Μαΐου 2014

ΠΑΟΚg's σε κατάψυξη



 για λόγους αισθητικής δεν δημοσιεύω την φωτογρφία του νέου προπονητή του ΠΑΟΚ αλλά κάτι παραπλήσιο


Ολα κι όλα. Η κοροϊδία έχει τα όριά της. Κάποια λαμόγια που λυμαίνονται τον ΠΑΟΚ από τότε που ήρθε ο Σαββίδης έγιναν ανυπόφορα. Η τακτική τους να ροκανίζουν ό,τι καλό ήρθε από προπονητικής μεριάς (Μπόλονι, Στέφενς) ή να επιβάλλουν παλτά ολκής όπως ο ΑηΔώνης, ώστε να παίρνουν καραβιές παικτων σε κάθε μεταγραφική περίοδο και να κονομάνε αυτοί και οι μαναντζαρέοι έφτασε στο απροχώρητο,
Ολα τα είχαμε δει το μόνο που μας έλειπε ήταν ο θεοφοβούμενος αναστενάρης που παριστάνει τον προπονητή. Το 2014 ο ΠΑΟΚ παίρνει για προπονητή κάποιον που τα τελευταία τρία χρόνια ειδικεύεται στο να σώνει ομάδες κατά παραγγελία της παράγκας τους τελευταίους μήνες κάθε σεζόν. Ολοι ξέρουμε πως σώθηκαν τα Γιάννινα κι ο Πλατανιάς με την βοήθεια της...Παναγίας. Ολοι ξέρουμε πως έπεσαν ο Απόλλων και η ΑΕΚ σωματεία στα οποία ΑΡΝΗΘΗΚΕ να δουλέψει ο Αναστεναριάδης (κάπως έτσι τον έγραψε η FIFA- ούτε το όνομα του...διάσημου δεν ξέρει) γιατί έτσι τον συμβούλεψε ο πνευματικός του.

Ας θυμηθούμε τα παλιά...
Δεν θα μιλήσω για το...κατόρθωμά του να χάσει με 0-1 από κάποια φινλαδική στην Τούμπα την οποία κέρδισε με 0-3 στον επαναληπτικό με 1.60 απόδοση στο στοίχημα για να καταλάβετε πόσο...πείσθηκαν οι εταιρίες στοιχημάτων από το αποτέλεσμα.
Ούτε για την ...γκέλα του Βόκολου που έδωσε τον τίτλο στον ΠΑΟ το 2004 σε συνδυασμό με το προηγηθέν 0-3 από τον Ηρακλή που είχε στερήσει τον ΠΑΟΚ από κάθε πιθανότητα να διεκδικήσει τον τίτλο και να έρθει πιο μαλακά η ήττα από τον ΠΑΟ (σημειωτέον πως ο Ηρακλής είχε χάσει τα δυο προηγούμενα παιχνίδια και έχασε τα επόμενα τρία, σε τέτοια θηριώδη φόρμα βρισκότανε)
Περιττό να θυμίσω τι θαύματα έκανε στους αγώνες με τους Ισραηλινούς μην τυχόν και περάσει ο ΠΑΟΚ στους ομίλους του τσάμπιονςλίγκ. Μέχρι και τιμωρημένο παίκτη έβαλε για να μηδενισθεί και μετά έφυγε με τις κλωτσιές και πήγε 7 χρόνια στην Κύπρο να ξεχαστεί το πράμα...

Μετά την επιστροφή...
Δεν θα μιλήσω για το πως κέρδισε ο Πλατανιάς του Αναστόπουλου τον ΠΑΟΚ και μετά τον...διώξανε για νάρθει ο Αναστεναριάδης ενώ ο Αναστόπουλος συνέχισε το θεάρεστο έργο του στον Πανιώνιο.
Θυμίζω απλά την απόδοση του Χ στο μεταξύ τους παιχνίδι που έκανε παγκόσμιο ρεκόρ, κάτω από 1.30
Δεν θα σχολιάσω πως αυτούς τους δυο προπονηταράδες όλες οι ομάδες μόλις τελειώσουν τη δουλειά τους τους πετάνε σαν στιμμένες λεμονόκουπες πριν προλάβουν να μολύνουν τους πιτσιρικάδες στα τμήματα υποδομής,
Θα ρωτήσω απλά, έχει ανάγκη τέτοιον προπονητή ο ΠΑΟΚ για να αποφύγει τον...υποβιβασμό ; 

ΟΧΙ  !!!!!!!!!!!!!

Τότε γιατί τον προσλαμβάνει ;

Ας απαντήσει ο εντιμότατος Βρύζας, πρόεδρος και επικεφαλής των μεταγραφων με τις καραβιές.

Μέχρι να απαντήσει ο Βρύζας ή να ξεκουμπιστεί ο Αναστεναριάδης εγώ μπαίνω στην κατάψυξη για να διατηρήσω την ψυχική μου ηρεμία, δεν υπάρχει ΠΑΟΚ για μένα μέχρι τότε.

Καλή λευτεριά












Σάββατο, 17 Μαΐου 2014

Αποχή

( αναδημοσίευση, εύχομαι και εις ανώτερα )
 
 άλλο απόχη και άλλο αποχή
από τα λεξικά :
αποχή = υπώρεια, το κάτω μέρος του όρους, αλλιώς πρόποδες


Στη γλώσσα των ψαράδων αποχή λέγεται ο "τόπος" (δηλαδή μέρος που κρατάει καλό ψάρι) σε βαθιά, "κρεμαστά" νερά, πάει να πει εκεί που τα νερά βαθαίνουνε απότομα. Είναι μέρη που βαστάνε καλά ψάρια (ροφούς, στείρες, συναγρίδες) εκ κατασκευής, μια που το κυνήγι των μικρών ψαριών από τα μεγάλα γίνεται από κάτω προς τα πάνω και μια τέτοια μορφολογία βυθού τα ευνοεί.

Προφανώς η λέξη προέρχεται από το ρήμα αποχέω και παραλληλίζει την κατακόρυφη πλευρά του υποθαλάσσιου όρους με την εικόνα της ροής του υλικού  μιας λεκάνης όταν είναι γερτή..

Για να βρει κάποιος μια αποχή δεν του φτάνει ο χάρτης, πρέπει να ξέρει να ενώνει τα σημάδια της στεριάς ώστε να έρθει "απούντο" στον τόπο, λίγα μέτρα πιο πέρα δεν τσιμπάει τίποτε, ειδικά αν ο βυθός είναι λασπώδης. Σήμερα βέβαια με τα τζι-πι-ες τα πράγματα γίνονται πιο απλά, τεχνίτες του ψαρέματος και φλόροι των φουσκωτών αναμίχθηκαν σε μια σύγχρονη θαλασσινή αηδία.

( η στιγμή που ανεβαίνει το ψάρι από την αποχή, η επιβράβευση του αγώνα )

Ο συνηθέστερος τρόπος ψαρέματος μιας αποχής είναι η πετονιά και ο...δυναμίτης. Η μορφολογία του εδάφους αποκλείει τα δίκτυα και τα παραγάδια, τα ρέματα πιθανότατα θα τα σκαλώσουν  στην πλαγιά της αποχής. Ο δυναμίτης ακούγεται βάρβαρος αλλά κάνει λιγότερη ζημιά από τις τράτες και κυρίως την βιομηχανική ρύπανση των θαλασσών. Απόδειξη ο νεκρός από τα χημικά σήμερα κόλπος της Ελευσίνας, ενώ τα μέρη που παραδοσιακά καιγότουσαν και καίγονται ακόμη από τις μίνες, όπως τα γλαρονήσια, εξακολουθούν να κρατάνε ψάρι.

δυναμίτης στο λιμάνι

 από τα λεξικά

Αποχή = η πράξις του απέχειν, απόστασις, εγκράτεια

Θεωρία των Στωικών σύμφωνα με την οποίαν η αποχή από τας απολαύσεις βοηθά την διατήρησιν της ψυχικής ηρεμίας.

( και το μπάνιο...απόλαυση είναι ! )

από τα λεξικά

Νομικά , αποχή = απόδειξις εξόφλησης χρέους



από τα λεξικά πάλι

Πολιτικά, αποχή = η μη συμμετοχή στις εκλογές.


( ψάρεμα και...ψάρεμα )
 
 ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

Ο σοφός ελληνικός λαός με το νέο ρεκόρ αποχής από τις εκλογές, εξόφλησε το χρέος του, διατήρησε την ψυχικήν του γαλήνη και πήγε για ψάρεμα, όλα αυτά με μία μόνο λέξη !!!

Σάββατο, 10 Μαΐου 2014

Μπροστά στην κάλπη

 Πλησιάζουν εκλογές και η διστακτικότητα του εκλογικού σώματος είναι παραπάνω από εμφανής. Θυμίζει τα απραγματοποίητα όνειρα των παντρεμένων που δεν έχουν το θάρρος να παραδεχθούν πως έχουν μίζερη ζωή και να χωρίσουν. Ετσι και η επιλογή τους στην κάλπη συντηρεί την υπάρχουσα κατάσταση του αργού θανάτου.

Δεν είναι κανούργιο φαινόμενο. αν και το έχω καταγράψει το 2009 είναι πολύ παλαιότερο, διαχρονικό θα έλεγα.

Ας το θυμηθούμε  (από την ποιηματοποίηση )

 

 

Ο Δισταγμός 

( Μια ονειροπολούσα κυρία διστάζει μπροστά στην κάλπη )



Μια δεσποινίς ψηφίζουσα ηλεκτρονικώς εις Εσθονίαν
Οταν γίνει κυρία θα κρεμάσει χρυσό σταυρό στον λαιμό της
και φυσικά θα ψηφίζει με το κραγιόν της.

                                    Ενα πετάρισμα βλεφάρου, μία ψήφος,
ένας σταυρός χρυσαγκαλιάζει τον λαιμό
και μία κυρία μεσ' στο παραβάν διαλέγει
το ψηφοδέλτιο που της είναι αρεστό

Μια κεφαλή, στην κεφαλή ψηφοδελτίου
μ' ένα λογότυπο στο σήμα, κυκλικό
μετά, ατέρμονη ροή των ονομάτων
υποψηφίων βουλευτών και υπουργών

Με το κραγιόν της θέλει σφόδρα να σταυρώσει
τον εκλεκτό της, από λίστα καρδιακή
αλλά φοβάται μην την ψήφο ακυρώσει
της γυναικός του υποψηφίου, προσταγή

Αυτός ο φόβος ήταν μάλλον η αιτία
που τ' όνειρό της πάντοτ΄έμενε μισό
και της καρδιάς τον εκλεκτό, τον παντρεμένο
εις την συμβία του τον άφηνε πιστό !


                                                          Μεταφορά ψηφοδόχου στο Βελουχιστάν

Τρίτη, 6 Μαΐου 2014

Γιατροί και γιατροί




Ηταν ένα ζεστό κυριακάτικο απόγευμα στο νησί. Ολα ήταν ήσυχα κι ειρηνικά στην αυλή κάτω από τα δένδρα όπου μια αντρική παρέα κουβέντιαζε χαλαρά. Φορούσαν όλοι τις στολές τους εκτός από τον διοικητή που ήταν με πολιτικά, έμενε μέσα στο στρατόπεδο και είχε βγει για λίγη κουβεντούλα με τους άντρες της βάρδιας. Σε λίγο θα βράδιαζε και θάρχιζε η επιστροφή των μαθητών της σχολής, οι μόνιμοι θα έρχονταν αύριο με το πρώτο καράβι. 
Ενα κόκκινο τζιπάκι "πόνεϋ" ανοικτό έτρεχε στον δρόμο, καμιά εκατοστή μέτρα πιο μακριά από το σημείο που καθόταν η παρέα όταν ξαφνικά τινάχτηκε στον αέρα έκανε μια περιστροφή κι έσκασε ανάποδα στο δρόμο. Οι ρόδες γύριζαν ακόμα στον αέρα όταν ο διοικητής σηκώθηκε γρήγορα και κατευθύνθηκε προς τα διαμερίσματά του. "Φρόντισε να μη πεθάνει μέσα στο στρατόπεδο, θα σε στείλω ναυτοδικείο" είπε απειλητικά στον αξιωματικό φυλακής με τον οποίο κουβέντιαζε φιλικά δευτερόλεπτα πριν. "Και μη με ενοχλήσεις για τίποτε" συμπλήρωσε "εγώ είμαι εκτός υπηρεσίας, εσύ διοικείς" .

Ηταν παλιά συνήθεια στο νησί για τις πρώτες βοήθειες να μπαίνουν στη σχολή όπου το ιατρείο λειτουργούσε επί 24ώρου βάσεως κι αυτό το ήξεραν οι αγροτικοί γιατροί που φρόντιζαν να μην είναι ποτέ στη θέση τους. Εξ άλλου και οι περισσότεροι ναύτες ή μόνιμοι ήταν από το ίδιο μέρος και κάθε κάτοικος είχε έναν γνωστό και μια δικαιολογία για να μπει μεσα στο στρατόπεδο και να κατευθυνθεί στο ιατρείο. Ξέρανε καλύτερα από τους ναύτες τον δρόμο μεσα στο στρατόπεδο, δεν χρειάζονταν συνοδεία.
Ο στρατεύσιμος αξιωματικός φυλακής ένοιωσε ένα σύγκρυο. Πριν λίγη ώρα ο επίσης στρατεύσιμος αξιωματικός γιατρός της βάρδιας του είχε ευγενικά ζητήσει την άδεια να συνοδεύσει την μνηστή του μέχρι το πλοίο. Του είχε κάνει τεράστια εντύπωση η τυπικότητά του, άλλοι βαθμοφόροι ακόμα και κατώτεροι θα έβγαιναν χωρίς καν να τον ενημερώσουν. Για τους ναύτες δεν υπήρχε λόγος να ζητήσουν άδεια. ο τοίχος ήταν δεν ήταν ενάμισυ μέτρο ψηλός, το μόνο πρόβλημα ήταν να μη τους ζητούσαν στο διάσημα της απουσίας τους αλλά το σαββατοκύριακο η σχολή ήταν άδεια κι όλα -συνήθως- κύλαγαν ήρεμα.
Δεν ήταν γιατρός αλλά δεν χρειαζόταν να είναι για να καταλάβει πως η κοπέλλα που οδηγούσε το τζιπάκι δεν είχε ελπίδες να επιζήσει. Μια μεγάλη τρύπα φαινότανε στο πίσω μέρος του κεφαλού της όπως ήταν ξαπλωμένη στο φορείο. Η νοσοκόμα έκανε ότι μπορούσε αλλά η αναπνοή της ακουγότανε σαν επιθανάτιος ρόγχος. Οι ναύτες που έστειλε γύρισαν μαζί  με τον αγροτικό γιατρό ή μάλλον με ότι αντιπροσώπευε τον αγροτικό γιατρό, ήταν κάτι παραπάνω από τύφλα στο μεθύσι. Πάντως και σ' αυτήν την κατάσταση αρνήθηκε να συνοδεύσει την κοπέλλα στο πλοίο.
Ο γιατρός υπηρεσίας γύρισε κι αυτός κι ανέλαβε την τραυματία, δεν μπορούσε όμως να την συνοδεύσει στο πλοίο.  Εμενε πάντα μέσα τα παρασκευοσαββατοκύριακα σαν στρατεύσιμος, τις άλλες μέρες αναλάμβανε ο μόνιμος. Δεν ήταν κι άσχημα να βρίσκεται τέσσερις μέρες στην Αθήνα, ήδη είχε ένα καλό όνομα ανάμεσα στους γιατρούς της ειδικότητας του. Είχε ενυπωσιάσει τον αξιωματικό φυλακής το πρωΐ της ίδιας μέρας όταν βρέθηκε στο ιατρείο. Ενας ναύτης βαρύμαγκας του ζητούσε με ζόρικο τρόπο να τον βγάλει εκτός υπηρεσίας για τη μεσημεριανή βάρδια (*)γιατί ήταν άρρωστος. Ηταν φανερό πως έλεγε ψέμματα. Ο γιατρός ψύχραιμα δεν του αρνήθηκε αλλά του είπε να γδυθεί για να τον εξετάσει. Ο βαρύμαγκας όταν βρέθηκε γυμνός έχασε όλη τη μαγκιά του. Ο γιατρός, με αυστηρό ύφος που δεν ταίριαζε με τα ευγενικά χαρακτηριστικά του,του έρριξε δυο χαστούκια γιατί θέλησε να φορτώσει τη βάρδιά του στους συναδέλφους του, τον κατσάδιασε και τον ξαπόστειλε.
Ενας άλλος ναύτης γιατρός που υπηρετούσε τηθητεία του είχε βρει μια μηχανή και την πέρναγε φίνα. Είχε διαδώσει πως τα είχε με την κόρη του αγεεθά, (**) μάλιστα κάποια έπαιρνε τηλέφωνο και τον ζήταγε δηλώνοντας το όνομά της. Ο διοικητής δεν τολμούσε να το ψάξει γιατί αν ήταν αλήθεια θα έχανε την θέση του, προτιμούσε να μη τον στενοχωρεί όποτε του ζήταγε άδεια. Ο γιατρός αυτός είχε ιδρύσει μια από τις πρώτες τράπεζες σπέρματος και οι μαθητές της σχολής είχαν συνεισφέρει ώστε να πάνε καλά οι δουλειές του. Φυσικά δεν υπήρχε περίπτωση να βρίσκεται σαββατοκύριακο στο νησί.

Τα λεπτά περνούσαν και οι επιβάτες του τελευταίου πλοίου της επιστροφής είχαν αρχίσει να διαμαρτύρονται για την καθυστέρηση. Δεν υπήρχε ελικόπτερο για να πάρει την κοπέλλα και είχε ζητήσει από τον λιμενάρχη να καθυστερήσει την αναχώρηση των πλοίων μέχρι να βρει γιατρό να την συνοδεύσει. Ο λιμενάρχης το έκανε γιατί είχε κάποιες υποχρεώσεις  όπως κι άλλοι από τις αρχές του νησιού.
Ο καπετάνιος του ταχύπλοου συνενοήθηκε με την εταιρία του  και έφυγε παρά την εντολή αφήνοντας το πλοίο της γραμμής σαν μόνη λύση. Μια από αυτές τις υποχρεώσεις ήταν που τους άφηναν να παρκάρουν τα αυτοκίνητά τους μέσα στον φρουρούμενο χώρο της σχολής ώστε να μην παθαίνουν μικροζημιές  όταν έβαζαν πρόστιμα σε παραβάτες. Οι κακιές γλώσσες λέγανε πως βάζανε και βενζίνη από αυτή του στρατού όπως και ο...
Μια αστραπή πέρασε από τα μάτια του αξιωματικού φυλακής : το μισό νησί είχε προεκλογικές αφίσσες " ή γιατρός ή δήμαρχος " και το άλλο μισό τον αντίλογο " και γιατρός και δήμαρχος ". Ητανε λίγες μέρες πριν τις δημοτικές εκλογές.
Πήρε τον δήμαρχο τηλέφωνο, κάτι του είπε και σε λίγο το πλοίο αναχωρούσε με τον δήμαρχο σε ρόλο γιατρού-συνοδού του άτυχου κοριτσιού. Μαζί του και η απειλή για το ναυτοδικείο.
Στα μισά της διαδρομής είχε εκπνεύσει, όπως έγραφαν την άλλη μέρα οι εφημερίδες.

(*) Στο Ναυτικό υπάρχουν μόνο τρεις βάρδιες 12-4, 4-8, 8-12, ώρες της μέρας και της νύχτας

(**) Αρχικά από το  Αρχηγός Γενικού Επιτελείου Εθνικής Άμυνας, ο ανώτατος σττρατιωτικός βαθμός

      

Πέμπτη, 1 Μαΐου 2014

Πρωτομαγιάτικη αναδημοσίευση

  Να μη λέμε κάθε χρόνο τα ίδια

 Παραδοσιακό στεφάνι


Κάθε πρωΐ πρωτομαγιάς  αναζητώ  μέσα από άγιες μνήμες  ένα μπουκέτο, ένα μπουκέτο λούλουδα  μα κι άγρια βοτάνια...
Νοιώθοντας τη μέρα τούτη σαν γιορτή κι όχι σαν απεργία, το ίδιο παγανιστικά σαν τις φωτιές τ' Αη Γιάννη που το καίμε, ψάχνω να βρώ τα σύμβολα, κατά πως μ' έμαθαν οι γριούλες του χωριού για το μαγιάτικο στεφάνι. -Τα λούλουδα, γιέ μου, είναι για τη φιγούρα, άλλα συστατικά απ' το στεφάνι δεν πρέπει να λείπουν για να σου στρώνουν καλό δρόμο στη ζωή. Να βάλεις ένα στάχυ για το ψωμάκι σου, νάχεις όλο το χρόνο, ένα κλαδάκι από ελιά νάχεις και το λαδάκι κι ένα κληματόφυλλο για το κρασί. Να βάλεις κι ένα αγκάθι για τον εχθρό σου και χαμομήλι για την υγειά σου και για τ' άρωμα, για να μοσχομυρίζεις. Βάλε  και μια τσουκνίδα νάναι οι πληγές σου επιπόλαιες σαν το τσίμπημά της, βάλε και λίγη μολόχα να φεύγουν, ίδια  όπως περνά ο πόνος απ' την τσουκνίδα αν τρίψεις το μέρος που σε τσίμπησε με μολόχα.
Ειλικρινά, σαν σκέφτομαι τα λόγια της γριούλας, πόσο ψεύτικα κι άνοστα μου δείχνουν τα στεφάνια των ανθοπωλείων, μου θυμίζουν την λύπη των στεφανιών της κηδείας κι όχι τη χαρά ενός απλού μαγιάτικου μπουκέτου. Και συμφωνούν με την διαπίστωση μου πως μήνας των λουλουδιών είναι ο Απρίλης, ο Μάης είναι ο μήνας της ζωής στην εξοχή και στην θάλασσα, ο μήνας που δεν χρειαζόμαστε πια την προστασία του σπιτιού