Καλως ήλθατε από τον Τζι

Το προηγούμενο μπλογκ μου είχε την θερμή υποστήριξη της Breeze, βασικότατη πηγή έμπνευσης. Η απώλειά της μου δημιούργησε την ανάγκη για ένα μετερίζι απ' όπου θα μπορώ να ξεπροβάλλω όσο με παίρνει αλλά και να εξαφανίζομαι μέσα σ' αυτό ή να το μεταφέρω όπου θέλω όπως ο πάγουρος, ο Βερνάρδος ο ερημίτης το σπιτάκι του.
Είναι το τίμημα μα και η απόλαυση της μοναξιάς.

Διηγήματα θα βρείτε στην διηγηματοποίηση
και ποιήματα στην ποιηματοποίηση

Κυριακή, 7 Αυγούστου 2016

Τι είναι ο έρωτας ;



Ερωτας είναι μια αμφίδρομη σχέση όπως και η φιλία. Ο μονόπλευρος έρωτας δεν υπάρχει ή λέγεται καψούρα αν αφορά άνθρωπο και πάθος αν αφορά ζώο ή πράγμα.
Πιο εκλεπτυσμένα λέγεται πλατωνικός αν αφορά τον από χιλιετηρίδες αποδημήσαντα εις Κύριον, Πλάτωνα...

Τι είναι όμως ο έρως ; (μεγάλη συγγένεια με την λέξη ήρως)
Στην ινδική μυθολογία  κάθε άνθρωπος είναι ένας κορμός δένδρου και η ζωή του το διάστημα που απαιτείται για το ταξίδι του μέσα στο ποτάμι που συμβολίζει τον χρόνο. Στην πορεία του ένας κορμός "αγκαλιάζεται" και ταξιδεύει μαζί με έναν άλλο κορμό, άλλες φορές στιγμιαία, άλλες για κάποιο διάστημα  κι άλλες για όλο το ταξίδι. Αυτός ο άλλος κορμός μπορεί να είναι το παιδί, ο φίλος ο εραστής. Εξαρτάται από το είδος του αγκαλιάσματος.

Το ταξίδι του κορμού σταματά, το ποτάμι, ποτέ...

Το ποτάμι έχει στροφές, ρηχοτοπιές, στενοπεράσματα. Αλλοι κορμοί, γερά δεμένοι μεταξύ τους, τα ξεπερνάνε κι άλλοι χωρίζουνε στην πρώτη δυσκολία, c' est la vie που λέμε στην Φωκίδα, είναι το ριζικό τους που λένε στις δυτικές συνοικίες κάθε μεγαλούπολης...
Περιττό να πούμε πως ο κάθε κορμός βλέποντας τα πράγματα από την σκοπιά του θεωρεί πως ο άλλος κορμός απομακρύνεται.





Σάββατο, 9 Ιουλίου 2016

Μνήμη η φυλετική

ΦΥΛΕΤΙΚΗ ΜΝΗΜΗ ;;


(γεωπονικά και εντομολογικά )
Κάθε χρόνο στην ίδια ζαρντινιέρα φυτεύω πεπονιές ( ένα είναι το πεπόνι, το λεγόμενο αργίτικο κι άλλο ένα το θρακιώτικο, τα άλλα είναι απλώς υβρίδια). Φέτος ή είναι κακή χρονιά ή αδυνάτισε ο σπόρος λόγω μονογονικότητας- η φύση ευνοεί τα διαφορετικά χαρακτηριστικά- και δεν έχουν δέσει (ακόμα) πεπονάκια.
Με την ανάπτυξη των φύλλων όμως, όπως κάθε χρόνο, εγκαταστάθηκε ένα αλογάκι της παναγιάς να ξεκαλοκαιριάσει !!
Χρήσιμο είναι μια που δεν πειράζει τα φυτά αλλά τρώει τα άλλα έντομα που μπορούν να κάνουν ζημιά στα φυτά.
Εδώ όμως δεν έχουμε σπόρους, ούτε έχω δει ποτέ άλλο στον μάλλον μεγάλο κήπο μου και δεν νομίζω πως ζουν περισσότερο από ένα χρόνο τέτοια έντομα οπότε δίκαια διερωτώμαι πως την βρίσκουν την πεπονιά αν όχι από φυλετική μνήμη ;

Δευτέρα, 4 Ιουλίου 2016

Οι Ιριδες και ο Βαν Γκογκ

( προφέρεται φαν Χοχ μα τότε είναι άγνωστος !! )



Πασίγνωστος ο πίνακας, τις δείχνει ανθισμένες. ο δυσλεκτικός στην ζωγραφική Τζι τις αποθανάτισε καλοκαιριάτικα, κορώνα σ' ένα βράχο, κάποιους μήνες μετά τις δόξες τους.
Ξεραμένα τ' απομεινάρια της άνοιξης στα στελέχη ανθοφορίας, πράσινα ακόμα τα σπαθοειδή φύλλα τροφοδοτούνε με χυμούς τα ριζώματα προετοιμάζοντας την γενιά της επόμενης άνοιξης. Χωρίς τα άνθη κανείς δεν τους δίνει σημασία, τον χειμώνα που πέφτουν και τα φύλλα η παρουσία τους ξεχνιέται ολοκληρωτικά και μόνο την άνοιξη περιμένουν τον καινούργιο ζωγάφο τους να τις αποθανατίσει.
Ο φωτογράφος έχει τις δικές του εποχές...



Παρασκευή, 29 Απριλίου 2016

Αγάπα την γυναίκα σου ως εαυτόν...


Η θεά Αρτεμις τοξοβολούσα ως συνήθως...




η φωτό από τον φίλο στη ζωή και το διαδίκτυο Γς

Την σοφότερη, φιλοσοφημένη  κουβέντα που έχω ακούσει- πραγματικά σοφή στο βάθος και όχι επιφανειακά εντυπωσιακή σαν τα διάφορα τσιτάτα- ο Καραγάτσης την έβαλε στο στόμα της μοναχικής γριάς πόρνης που ζούσε με τον γάτο της σε κάποια σελίδα του "Δέκα" :

Από την στιγμή που ένας άντρας και μια γυναίκα πάνε μαζί στο κρεβάτι, εχθροί για όλοι τους την ζωή γίνονται.

Μα θα μου πείτε δεν υπάρχει αγάπη μεταξύ τους όταν κάποιοι είναι ζευγάρι ; Υπάρχει και παραϋπάρχει όπως όμως υπάρχει και (φυσική) ζήλεια, (λογική) κτητικότητα, (απαραίτητη) καχυποψία, (τρυφερή στις αρχές) εκδικητικότητα και όλα τα συναφή συναισθήματα που στον δεδηλωμένο εχθρό εμφανίζονται χωρίς τους εντός παρενθέσεων προσδιορισμούς που τα ωραιοποιούν.
Και όχι μόνο...


Υπάρχει η αγάπη για τον εχθρό, πανάρχαιο συναίσθημα που έχει χαθεί από τον σημερινό τρόπο ζωής και τις εξ αποκαλύψεως θρησκείες όπου το μίσος για τους εχθρούς και τους θεούς τους είναι ολοφάνερο στα εβραϊκά βιβλία και δεν καλύπτεται επαρκώς μετά από τα ευαγγέλια και το κοράνι, η ζωή το αποδεικνύει καθημερινά.
Κι όμως σε πιο παλιά κείμενα, στην Ιλιάδα υπάρχει η αγάπη για τον εχθρό που εκδηλώνεται όταν περάσει η τρέλλα της μάχης : ο Αίας και ο Εκτορας αγκαλιάζονται όταν τελειώνει η μονομαχία τους και ανταλλάσσουν δώρα, ο Αχιλλέας επιστρέφει το σώμα του Εκτορα στον γέρο Πρίαμο, παρά τον αγιάτρευτο πόνο του για τον φόνο του Πάτροκλου.
Κορυφαία εκδήλωση της αγάπης για τον εχθρό θεωρώ την σκηνή από την Μαχαμπαράτα όπου ο Μπίμα αφού άνοιξε την κοιλιά του Ντουάσανα για να λούσει τα μαλλιά της η Ντραουπάντι που την είχε προσβάλει και αφού έφαγε την καρδιά του όπως του είχε υποσχεθεί, έσκυψε στο αφτί του νεκρού εχθρού του και του ψιθύρισε " Κι όμως την ευτυχία που γυρεύαμε, δεν την βρήκαμε"

Κάπως έτσι κι εμείς αγαπάμε τις γυναίκες μας και κάπως έτσι μας αγαπάνε κι αυτές.


Τρίτη, 22 Μαρτίου 2016

Το μαχαίρι




Ενα πολυχρησιμοποιημένο μαχαίρι "γλυκαίνει" δηλαδή κόβει χωρίς να πονά. Ενα μαχαίρι όταν καρφωθεί στο σώμα κάποιου δεν πονά ιδιαίτερα, ειδικά όταν περάσει το πρώτο ξάφνιασμα, δεν βγαίνει όμως εύκολα και κυρίως ακίνδυνα, θέλει μεγάλη προσοχή. Επειδή το μαχαίρι καλύπτει το άνοιγμα που δημιούργησε στην σάρκα η απώλεια αίματος είναι μικρή σχετικά. Αν αυτός που το έχει καρφώσει είναι δολοφόνος, τότε στρίβει το μαχαίρι στην πληγή. Το μαχαίρι δεν μπορεί πια να καλύψει το άνοιγμα που δημιούργησε και η αιμορραγία θα είναι ασταμάτητη.
Αν το μαχαίρι βγει γρήγορα από την πληγή με σωστή αντιμετώπιση η πληγή δεν θα δημιουργήσει προβλήματα, με τον καιρό θ' αφήσει μια ουλή που κι αυτή με μια πλαστική εγχείριση  θα εξαφανισθεί.
Αν το μαχαίρι μείνει για κάποιο διάστημα όταν βγεί η πληγή θα κακοφορμίσει. Αυτός που έχει δεχτεί την μαχαιριά δεν μπορεί να βγάλει το μαχαίρι μόνος του, το καλύτερο είναι να το βγάλει αυτός που έδωσε την μαχαιριά που ξέρει την κίνηση με την οποία καρφώθηκε το μαχαίρι.
Αν το μαχαίρι δεν βγει με τον καιρό θα σκουριάσει, θα δηλητηριάσει το αίμα του μαχαιρωμένου που τελικά θα πεθάνει


Παρασκευή, 4 Μαρτίου 2016

Τα σκατά με την κολώνια !!





Ολα τα πράγματα έχουν τα όριά τους. Εχω ξαναγράψει πως γι αυτούς που"νοιώθουν" ο ΟΣΦΠ επιχειρηματικά έναν αντίπαλο έχει τον οποίον και πολεμά λυσσαλέα χρόνια τώρα.
Ούτε ο ΠΑΟ με το γηπεδάκι των 13 100 θέσεων ούτε η άστεγη ΑΕΚ-που ΔΕΝ πρόκειται ΠΟΤΕ να αποκτήσει μεγαλύτερο γήπεδο στην Νέα Φιλαδέλφεια μετράνε μπροστά στις 33 000 θέσεις του Καραϊσκάκης. Νομοτελειακά είναι υποχρεωμένοι να παραμένουν καθηλωμένοι στις επόμενες θέσεις κυνηγώντας το θαύμα κάθε 20 χρόνια, σαν την Λέστερ φέτος στην Αγγλία. Εδώ φυσικά με την ελεγχόμενη διαιτησία είναι ακόμα πιο δύσκολο.
Ούτε φυσικά οι "κατασκευασμένοι" αντίπαλοι Ατρόμητος και Αστέρας των 700   "στρατευμένων" οπαδών πρόκειται να γίνουν ποτέ ανταγωνιστικοί. Η δουλειά τους είναι να εμποδίζουν τους άλλους να φτάσουν τον ΟΣΦΠ.
Μόνο ο ΠΑΟΚ , ειδικά με την έλευση Σαβίδη, μπορεί να σπάσει την μονοκρατορία του ΟΣΦΠ. Εξ ου κι ο πόλεμος στον Σαββίδη.
Αρχικά το ραμολιμέντο που κάνει τον εκπρόσωπο του ΟΣΦΠ μας έλεγε να βάλει λεφτά να φτιάξει ομάδα όσο πριν τον ΣυΡιζΑ οι υπουργοί αρνούνταν στον Σαββίδη αυτό που εδικαιούτο κάθε έλληνας πολίτης, την ρύθμιση των χρεών. 
Ο Σαββίδης αρνιότανε να πληρώσει ρεγάλο σε υπουργό και το θέμα των χρεών λίμναζε.
Οταν αυτό έγινε άλλαξε ρότα η προπαγάνδα, ο Σαββίδης έγινε ευνοούμενος ξαφνικά των κυβερνήσεων σε μια προσπάθεια να ξεχαστεί ΠΟΙΟΣ ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΕΜΦΑΝΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟ ΤΜΗΜΑ της γειτονιάς του κάθε 15 μέρες σαν υπόδικος επικεφαλής ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΗΣ  ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ
Από την άλλη στην προσπάθεια του Σαββίδη να φτιάξει προπονητικό κέντρο του ΠΑΟΚ εμφανίζονται διάφοροι τοπικοί παράγοντες και ζητάνε ένα εκατομμύριο μπροστάντζα για να δώσουν το ΟΚ. Κι αυτό το θέμα λιμνάζει μια που ο Σαββίδης δεν έχει την συνήθεια να κάνει δωράκια σε λαμόγια για να κάνει τις καθαρές δουλειές του

Και φτάσαμε στα σημερινά χάλια να διοχετεύει πλαγίως ο ΟΣΦΠ ειδήσεις περί "εθνικά επικίνδυνου" Ρώσου προέδρου του ΠΑΟΚ που  δεν μιλάει ελληνικά (μια χαρά τα μιλάει αλλά δεν θέλει να γίνεται ρεζίλι σαν τον Γιωργάκη με τα λάθη του) και που θέλει να χωρίσει την Ελλάδα στα δύο !!
Ποιός τα λέει όλα αυτά ; 
ο εκπρόσωπος του ελληναρά Μαρινάκη ...
Ποιοί τα ακούνε ;
αυτοί που υποδέχονται χρόνια τώρα τους παίκτες του ΠΑΟΚ με την κραυγή " Βούλγαροι, Βούλγαροι". Μέχρι και στο λεξικό του Μπαμπινιώτη (α' έκδοση) είναι γραμμένο !!

Ο "εθνικά ύποπτος" Σαββίδης έχει επενδύσει περισσότερα από 250 000 000 ευρώ σε εποχές κρίσεις κι έχει δώσει δουλειά σε περισσότερους από 1000 ανθρώπους στις επιχειρήσεις του.

Την ίδια στιγμή ο ελληναράς Μαρινάκης έχει όλους τους λογαριασμούς του στο εξωτερικό και φυσικά στα πλοία του σιγά μην δεις έλληνα ναυτικό

Τα σκατά με την κολώνια...

Σάββατο, 6 Φεβρουαρίου 2016

Τα μου των βοοειδών κι όχι μόνο



Υπάρχει το μου σαν ηχοποιημένη απόδοση της κραυγής της αγελάδας (μου-γκανάει, λέει ο λαός) υπάρχει και η κτητική αντωνυμία πρώτου προσώπου, να μην τα μπερδεύουμε.
Είναι γνωστή η κτητικότητα των παιδιών που χρησιμοποιούν το μου πολύ συχνά γιατί έτσι αντιλαμβάνονται τον κόσμο. Με την πάροδο του χρόνου αντιλαμβάνονται το σου, το του/της, το μας και το μου περιορίζεται στα δικά τους πρόσωπα με τα οποία έχουν μια οικειότητα και στα πράγματα που τους ανήκουν.

Με το διαδίκτυο ανοίξαν οι ορίζοντες της επικοινωνίας και αυξήθηκε ο αριθμός των φίλων και των "φίλων" όπου οι δεύτεροι είναι ο διαδικτυακοί του φέισββουκ (*), των οποίων το πλήθος αυξάνει σε αριθμούς που δεν μπορουν εύκολα να συναγωνισθούν οι αριθμοί των πραγματικών φίλων.
Οι πολιτικοί πάντοτε διαστηρούσαν ένα μεγάλον αριθμόν φίλων κι αν δεν θυμότουσαν το όνομα κάποιου τον αποκαλούσαν αγαπητό. Με το φέισββουκ πολλοί θυμήθηκαν πως ο άνθρωπος είναι λέει "πολιτικόν ον" και ξεχύθηκαν να μαζέψουνε "φίλους". Εδώ  βέβαια δεν υπάρχει περίπτωση να ξεχάσει κάποιος το όνομα του "φίλου" είναι γραμμένο στην οθόνη αλλά είναι πολύ συχνό να μην τον έχει συναντήσει ποτέ του. Αναπτύσσεται όμως μια οικειότητα λογω της επικοινωνίας απαραίτητη για την διατήρηση της "φιλίας" με ότι αυτή προσφέρει και ο συχνότερος τρόπος ενίσχυσης της είναι με την προσθήκη του μου στην προσφώνηση.

Οταν η Αλίκη τραγουδούσε " Δημήτρη μου, Δημήτρη μου (μου τόκλεισες το σπίτι μου) όλοι ξέραμε πως απευθυνόταν στον Παπαμιχάηλ που τον ξέραμε καλά κι αυτόν, όταν όμως στο φέησμπουκ κάποια/ος προσφωνεί κάποιον "Δημήτρη μου" όχι μόνο εμείς αλλά και αυτή/ος μπορεί να μην τον έχει δει ποτέ τον Δημήτρη Χ. , άσε που μπορεί να μην τον λένε καν Δημήτρη.

Τα μου στα Χάρη μου, Αννα μου και λοιπά μεταξύ αγνώστων -αν δεν αναφέρονται την κραυγή των βοοειδών λόγω εμφάνισης ή συμπεριφοράς- μου φαίνονται εντελώς ανούσια με ελάχιστες εξαιρέσεις όπως στα ονόματα που αρχίζουν από Νι- όπου η γρήγορη επανάληψη της προσφώνησης προκαλεί αισθητικές ... παρακρούσεις :
Νίτσα μου, Νίτσα μου, Νίτσα μου, Νίτσα μου και
Νίκο μου, Νίκο μου, Νίκο μου, Νίκο μου.
Υπάρχει ακόμα και η κορυφαία προσφώνηση στον ιερέα ονόματι Αριστείδη με το χαϊδευτικό του :

Παπ' Αρη μου !

(*) με το ββ αποδίδεται ο φθόγγος b και με το δδ ο d