Ιπποκράτης και Ιππολύτη

στην εικόνα η Ιππολύτη σαν πιο όμορφη, ο Ιπποκράτης είναι πιο γνωστός

(γιατί όχι Ιππόλυτος ; άτιμε Φρόϊντ) Μοιάζει γιά λεκτική αντίθεση, αλλά είναι ; Ολοι ξέρουμε τι θα πει ίππος (άτι {τουρκ},άλογο {ευφημισμός} ) Το ρήμα κρατέω-ω σημαίνει κυριεύω, συνεπάγεται επικρατώ και εν συνεχεία βαστώ με την έννοια του εμποδίζω (αφου έχω επικρατήσει) Ο σοφός λαός έπλασε το κρατάω-ω (που αποδίδει την τελευταία έννοια) στην νεοελληνική από το κράτημα, πλην αυτή η λέξη στην αρχαία σημαίνει πλεονέκτημα σε μάχη. Από το κεράννυμι προκύπτει η λέξη κρατήρ που κρατάει υγρά σαν πήλινο και τα πάντα σαν κοιλότητα ηφαιστείου. Από εδώ ήρθε το νεοελληνικό κράτημα, παραγόμενο από το κρατάω-ω Η παραγόμενη λέξη από το κράτος, κραταιός (και το κραταιογόνον του Γαληνού- μιά που μιλάμε γιά Ιπποκράτη ) επιτείνει τη σύγχυση, το ρήμα στο Ιπποκράτης είναι κρατέω, το κρατάω-ω απλά δεν υπήρχε τότε. Κάπου γράφτηκε ότι Ιπποκράτης σημαίνει ιπποκόμος, σεΐζης Αλλά υπάρχουν τα ρήματα ιπποκομέω-ω και ιπποκρατέω-ω( επικρατώ διά του ιππικού) άρα από πουθενά δεν φαίνεται γιατί Ιπποκράτης θα έπρεπε να σημαίνει ιπποκόμος. Αν το –κράτης είχε την έννοια του βαστάω τότε τι θα σήμαινε Σωκράτης, Καλλικράτης κ.λ.π. Τα περισσότερα ονόματα στην αρχαιότητα έχουν δοθεί εκ των υστέρων εξ αιτίας ιδιοτήτων ανθρώπων. Τι λογικότερον να αποδοθεί η ονομασία Σωκράτης (η δύναμη του ακεραίου ανθρώπου) σε αυτόν που είχε αναγορευθεί ο σοφώτερος των ανθρώπων από την Πυθία ή Καλλικράτης σε αυτόν που έκτισε τον ναό της Αθηνας-Νίκης και μαζί με τον Ικτίνο τον Παρθενώνα ; Και καλά να σκεφτούμε ότι ο Ιπποκράτης βάσταγε τα άλογα. Η σκέψη όμως ότι Σωκράτης βάσταγε την ακεραιότητα ή ο Καλλικράτης την έννοια του καλού προκαλεί θυμηδία. Το όνομα Ιππολύτη αποδίδεται συμπληρωματικά σε δύο γυναίκες λογω συγγενείας Στην Αστυδάμεια, τη κόρη του Ιππόλυτου (Κρηθέα) σύζυγο του Ακαστου και γνωστή γιά τις δολοπλοκίες της κατά του μη ανταποκριθέντος στον έρωτά της, Πηλέα. Και στην αμαζόνα Αντιόπη, μητέρα του Ιππόλυτου εκ του Θησέα ή κατ’ αλλους αδερφή (;) της αμαζόνας Ιππολύτης, επισης μητέρας του αυτού Ιππόλυτου. Προφανώς το όνομα Αντιόπη προέρχεται από την θέση των οφθαλμών, θυμίζουσα την αντίστοιχη των ίππων(far away eyes που τραγούδησε ο Μικ Τζάγγερ-από τα καλύτερα των Στόουνς στο καλύτερό τους άλμπουμ sticky fingers) Ιππολύτη σημαίνει η λύουσα (ή και λούζουσα) τα άλογα τα λύω και λούω ήταν κάποτε περίπου ταυτόσημα (συγγενικά). Θυμίζω ότι ο Ιησούς έμεινε διά των πιστών του γνωστός από το ελληνικό παρωνύμιο Χριστός ( ο έχων το χρίσμα). Θα κλείσω (διαφυσικά) με ντεντ φλάουερς από στίκυ φίνγκερς Send me dead flowers every morning by airmail And I won’t forget to put roses on your grave"

Παντοφλίτσες !!

Κάθε τόσο έβαζε στα φαγητά μια δική του πινελιά. Στηριζόμενος στο γεγονός πως τα καλά υλικά δεν μπορεί παρά να δώσουν καλό φαγητό αντί να ακολουθεί τις τετριμένες συμβουλές των απανταχού μαγείρων  όπως φρεσκοκμένο πιπέρι, σκόρδο χωρίς την "νουρίτσα" του και τέτοια ξεκίνησε να φτιάχνει τα φαγητά όπως τα θυμόταν και τα φανταζόταν. Γιατί δεν θυμότανε να μην του άρεσαν τα φαγητά της μάνας του που δεν φρεσκόκοβε το πιπέρι ή που δεν πέταγε την πράσινη ουρά από το σκόρδο, μόνο το χρώμα θα μπορούσε να χαλάσει, όχι τη γεύση.
Σαν προσωπική του πινελιά του άρεσε και να αλλάζει ελαφρά τα ονόματα των φαγητών, περίπου όπως κάνουν με τα μοντέλα οι γιαπωνέζικες-κυρίως- εταιρίες αυτοκινήτων. 
Ετσι έφτασε στις μελιτζάνες παντοφλίτσες !!

Η φωτό δεν είναι από γεμάτο ταψί σαν μια απόδειξη πως το φαγητό τρώγεται και δεν βλέπεται μονάχα...

Τα υλικά (για ένα ταψί 35εκ.)

5 μελιτζάνες μακρόστενες
4 ντομάτες για σάλτσα
3 σκελίδες σκόρδο
500 γρ. κιμά από χοιρινό
3 αυγά
2 κουταλιές της σούπας τριμένο πεκορίνο ή κεφαλογραβιέρα
λίγη φέτα τυρί  ( 100 γρ.)
3 φρυγανιές μικρού σχήματος

λάδι, αλάτι, πιπέρι, ξερή καφτερή πιπεριά τριμμένη

Η εκτέλεση (παίρνει περίπου μια ώρα )

Με τον αποφλοιωτή (πίλερ στα...ελληνικά ! ) γυμνώνουμε τις μελιτζάνες, τις χωρίζουμε στα δύο κατα μήκος, τις αλείφουμε λάδι με το πινέλο και τις ψήνουμε ελαφρά στον φούρνο ή στην σχάρα.
Συγχρόνως ρίχνουμε στο μπλέντερ τις τρεις ντομάτες και το σκόρδο, κτυπάμε και χύνουμε το υγρό σ' ένα μεγάλο τηγάνι. Προσθέτουμε αλάτι, πιπέρι, μπούκοβο, λάδι και τηγανίζουμε ελαφρά τον κιμά.
Κτυπάμε στο μπλέντερ την τέταρτη ντομάτα και τον χυμό της τον ρίχνουμε για υγρά στο ταψί μαζί με ελάχιστο λάδι.
Μ ένα κουταλάκι αφαιρούμε λίγο από το κέντρο του κάθε κομματιού μελιτζάνας και το ρίχνουμε κι αυτό στο ταψί. Στο κάθε κομμάτι μελιτζάνας βάζουμε τον κυμά μαζί με μια λεπτή φέτα από τυρί φέτα. Δεν προσέχουμε μήπως μας πέσει κάτι κάτω από την μελιτζάνα, αντίθετα, αυτά που πέφτουν δίνουν νοστιμιά στην σάλτσα του !
Σ' ένα μπόλ ή ένα βαθύ πιάτο κτυπάμε τα αυγά μαζί με την τριμμένη πιπεριά και το πεκορίνο. Προκύπτει μια παχύρρευστη σάλτσα την οποία απλώνουμε πάνω σε κάθε κομμάτι μελιτζάνας.
Ψήνουμε στους 220 για 20 περίπου λεπτά.

Συνοδεύεται από ζυμωτό ψωμί, πράσινη σαλάτα κι ένα καλό κόκκινο κρασί. Ας είναι και ροζέ. Καλό όμως !

Μνήμη η φυλετική

ΦΥΛΕΤΙΚΗ ΜΝΗΜΗ ;;

(γεωπονικά και εντομολογικά )

Κάθε χρόνο στην ίδια ζαρντινιέρα φυτεύω πεπονιές ( ένα είναι το πεπόνι, το λεγόμενο αργίτικο κι άλλο ένα το θρακιώτικο, τα άλλα είναι απλώς υβρίδια). Φέτος ή είναι κακή χρονιά ή αδυνάτισε ο σπόρος λόγω μονογονικότητας- η φύση ευνοεί τα διαφορετικά χαρακτηριστικά- και δεν έχουν δέσει (ακόμα) πεπονάκια.
Με την ανάπτυξη των φύλλων όμως, όπως κάθε χρόνο, εγκαταστάθηκε ένα αλογάκι της παναγιάς να ξεκαλοκαιριάσει !!
Χρήσιμο είναι μια που δεν πειράζει τα φυτά αλλά τρώει τα άλλα έντομα που μπορούν να κάνουν ζημιά στα φυτά.
Εδώ όμως δεν έχουμε σπόρους, ούτε έχω δει ποτέ άλλο στον μάλλον μεγάλο κήπο μου και δεν νομίζω πως ζουν περισσότερο από ένα χρόνο τέτοια έντομα οπότε δίκαια διερωτώμαι πως την βρίσκουν την πεπονιά αν όχι από φυλετική μνήμη ;

Οι Ιριδες και ο Βαν Γκογκ

( προφέρεται φαν Χοχ μα τότε είναι άγνωστος !! )

Πασίγνωστος ο πίνακας, τις δείχνει ανθισμένες. ο δυσλεκτικός στην ζωγραφική Τζι τις αποθανάτισε καλοκαιριάτικα, κορώνα σ' ένα βράχο, κάποιους μήνες μετά τις δόξες τους.
Ξεραμένα τ' απομεινάρια της άνοιξης στα στελέχη ανθοφορίας, πράσινα ακόμα τα σπαθοειδή φύλλα τροφοδοτούνε με χυμούς τα ριζώματα προετοιμάζοντας την γενιά της επόμενης άνοιξης. Χωρίς τα άνθη κανείς δεν τους δίνει σημασία, τον χειμώνα που πέφτουν και τα φύλλα η παρουσία τους ξεχνιέται ολοκληρωτικά και μόνο την άνοιξη περιμένουν τον καινούργιο ζωγάφο τους να τις αποθανατίσει.
Ο φωτογράφος έχει τις δικές του εποχές...

Δεκάλογος

Ευκαιρίας δοθείσης αναδημοσιεύω τον προ επταετίας δεκάλογον περί την ιδανικήν σύντροφον με την υποσημείωση πως τότε την έψαχνα ενω τώρα (νομίζω πως) την βρήκα.

"Aς ταράξωμεν ολίγον τα ύδατα, νηνεμία επικρατεί εις τα πελάγη και ανομβρία εις τας ψυχάς υικών, υμών τε και ημών

Οι ποιητές οραματίζονται την ιδανική γυναίκα στα ποιήματά τους τονίζοντας κάποιο χαρακτηριστικό της το οποίο πιθανόν γιά άλλους να είναι αόρατο ή και ασήμαντο.
Ας δούμε το θέμα λίγo πρακτικά. Κάνοντας μιά έρευνα αγοράς σε ώριμους άντρες έχοντες το προσόν της πλήρους ειλικρίνειας και αναζητούντας το ιδανικό ταίρι κατέληξα στα παρακάτω :

Δεκάλογος ωρίμου ανδρός περί την ιδανικήν σύντροφον

1. Να κάνει καλό μασάζ ώστε να τον διατηρεί σε καλή φόρμα σωματικά
2. Να κάνει καλή παρέα ώστε να τον διατηρεί σε καλή φόρμα ψυχικά
3. Να μπορεί να του φιάχνει το κέφι ώστε να του προκαλει επιθυμίες
4. Να έχει τα προσόντα ώστε να μπορέσει να ικανοποιήσει τις επιθυμίες που του δημιούργησε
5. Να αισθάνεται άνετα δίπλα της σε κοινή θέα και να αισθάνεται επίσης και αυτή
6. Τα όσα έχει ζήσει ως τώρα να την γεμίζουν, ωστε να εμφανίζεται ανάγκη διασκέδασης
7. Να μπορεί να διασκεδάσει μαζί της και να μπορεί επίσης αυτή
8. Να εξαφανίζεται όταν δεν την θέλει και να εμφανίζεται λίγο πριν την φωνάξει .
9. Να μην έχει παράλογες, συμβατικές απαιτήσεις, απλά να βαστάει το λόγο της.
10. Να δείχνει κατά περίεργο τρόπο προτίμηση σε αυτόν μετά τα 9 προηγούμενα, πιό πριν είναι πανεύκολο.

Μια αναδημοσίευση, πάντοτε επίκαιρη

(άρθρο του 2008)

Περί έρωτος και...ούφο

.

Κάθε άνοιξη φουντώνουν οι συζητήσεις περί έρωτος, χιλιάδες απόψεις και γνώμες διατυπώνονται για το τι είναι έρωτας, καθένας με τις εμπειρίες του εξ ιδίων κρίνει.
Οι μόνοι που δεν ασχολούνται είναι οι...ερωτευμένοι, δεν έχουν καιρό για υπαρξιακές και φιλολογικές συζητήσεις, ζουν την χρυσή εποχή τους.
Κατά την γνώμη μου ο έρωτας δεν είναι μετρήσιμος. Σίγουρα ο ερωτευμένος τρομάζει από τον ίδιο του τον εαυτό, τον οποίον ανακαλύπτει διαφορετικό από αυτό που νόμιζε. Προχωρώντας λοιπόν κάποια βήματα στο άγνωστο νομίζει ότι αυτό είναι ο έρωτας. Αν αργότερα έχει την τύχη να ερωτευθεί πιό πολύ, βλέπει ότι την πρώτη φορά δεν ήταν καν «ερωτευμένος» και ούτω καθ’ εξής. Και φυσικά κάποιος που δεν έχει φτάσει σε πιό ψηλό επίπεδο δεν μπορεί καν να διανοηθεί ότι υπάρχει. Ακουγα κάποτε μιά ηλικιωμένη να λέει ότι τον ερωτευμένο δεν τον κρατάς ούτε με αλυσσίδες μακριά από το ταίρι του. Τότε δεν την πίστευα, τώρα το ξέρω, αν αλυσσίδες λέμε οποιονδήποτε οικογενειακό, κοινωνικό ή επαγγελματικό δεσμό ή τεχνικές δυσχέρειες.
Δεν αντέχω εδώ να μην κάνω την σύγκριση με τα ούφο, κανένας ουσιαστικά δεν τα πιστεύει αν δεν τα δεί. Στην μοναδική προσωπική μου εμπειρία είχα την τύχη να ασχολούνται τρεις μέρες οι εφημερίδες -είχε σημειωθεί και πτώση αντικειμένων στην Λαμία- οπότε αν είχα παράκρουση ήταν τουλάχιστον ομαδική- όχι τοπική, εγώ ήμουνα 100 χιλιόμετρα μακριά από την Λαμία.
Και τι έγινε μετά ;
Τίποτε με τα ούφο, εξακολουθώ να ζω την ζωή μου μιά που διαπίστωσα μετά το σοκ των πρώτων ημερών ότι η ύπαρξή τους ουδόλως την επηρεάζει. Απλά τα ούφο δεν μπορώ (ή δεν ξέρω που) να τα ξαναβρώ ενώ τη γυναίκα που είχα ερωτευθεί μπορώ να την ψάξω αν θέλω. Αυτή την νοσταλγία των υπέροχων στιγμών μερικοί την θεωρούν πόνο, νομίζω ότι το βλέπουν κοντόφθαλμα, άπληστα και παιδικά, όλα τελειώνουν κάποτε.
Ισως και εγωϊστικά διότι ο έρωτας είναι μόνο αμοιβαίος, μοιραία κάποιος θα αποχωρήσει πρώτος οπότε τελειώνει αυτόματα και γιά τους δύο, όπως αυτόματα γενιέται Η μονόπλευρη επιθυμια δεν έχει σχέση με τον έρωτα, δεν πρέπει να συγχέεται μ’ αυτόν.
Ομοίως μερικοί κυνηγάνε την επανεμφάνιση των ούφο...

Ερωέω δηλαδή ρέω με ορμή είναι το αντίστοιχο ρήμα, όμως έχει και την (σοφή) έννοια του αποχωρώ, ακριβώς όπως κάνουν τα νερά.
Ερωή η αντίστοιχη θηλυκή λέξη, κάποτε σχεδόν όλες οι λέξεις είχαν τύπο και στα δύο γένη. Σημαίνει ορμή, σφοδρή επιθυμία αλλά και αποχώρηση, παύση
Ερος και έρως στην αρσενική και επικρατήσασα μορφή, κατά πολλούς συγγενής και η λέξη ήρως, λογικό σίγουρα μια που ο/η ερωτευμένος/η είναι ικανός/η γιά «ηρωϊκές» πράξεις.
Και λίγος Ηρόδοτος : «Ερος ος κάλλιστος εν αθανάτοισι θεοίσι»

Περί το νέον έτος

Η φωτό από το γκουγκλ, ως συνήθως, η επιλογή των χρωμάτων προφανής...

Πιστός στην παράδοση θα σας αναλύσω δωρεάν όλα τα κρυμμένα μυστικά του αριθμού που συμβολίζει το νέον έτος ώστε να μην τρέχετε επ' αμοιβή σε καφετζούδες, χαρτορίχτρες και αφρικανούς μαθητευόμενους μάγους.

Το 2015 αναλύεται σε γινόμενο παραγόντων ως εξής :

2015 = 5 x 13 x 31

το οποίον δηλώνει πως θα είναι πεντάκις αμφίσημον μια που περιέχει πέντε ολόκληρες φορές το γρουσούζικο 13 αλλά και πέντε φορές το ποθητόν στο ομώνυμο κατ' εξοχήν τυχερό παίγνιον των ημερών. το 31 !

Αλλά και το ίδιο το 5 είναι αμφίσημον διότι πέντε είναι οι αισθήσεις μας, πέντε και τα δάκτυλά μας,  οπότε το πέντε σημαίνει κάτι το ολοκληρομένο από όλες τις μεριές όπως λέμε πεντάμορφη, αυτήν που δεν έχει ψεγάδια και πεντάρφανο αυτό που δεν έχει στον ήλιο μοίρα.

Αλλα  επί μέρους γινόμενα  είναι τα :

2015 = 5 x 403

2015 = 13 x 155

2015 = 65 x 31

 Ξεκινώντας ανάποδα βλέπουμε πως οι συνταξιούχοι- που συμβολίζει ο αριθμός 65 θα έχουν μια υπέροχη χρονιά, όχι πως θα πάρουν πίσω τις αφαιμάξεις -είπαμε να κάνουμε προγνώσεις όχι να δίνουμε φρούδες ελπίδες- αλλά δεν θα υποστούν νέες περικοπές και θα τα πάνε- περιέργως- καλά στα αισθηματικά, όλα αυτά οφείλονται στο μαγικό 31  !!

Εξαίρεση θα αποτελέσουν όσοι διάγουν το 77ο ή 78ο έτος της ηλικίας τους (άθροισμα 155) που θα ατυχήσουν μια που συνοδεύονται από το 13 εκτός και είναι παπάδες στους οποίους το 13 φέρνει τύχη, θυμηθείτε και τον Μακάριο  !!

Για το 5 τα είπαμε, για το 403 που είναι ένας αριθμός υψίστης συμμετρίας της μονάδας και της τριάδας δεν μπορώ να πω περισσότερα, δεσμεύομαι.

Τέλος, ο κλειδάριθμος του 2015, δηλαδή ο αριθμός που προκύπτει από την πρόσθεση των ψηφίων του, είναι το 8, αριθμός αδιάφορος για τους ανθρώπους αλλά κακός οιωνός για τα άλογα και ειδικά της Ιταλίας, μια που οι Ρωμαίοι είχαν έθιμο να θυσιάζουν τον Οκτώβριον Ιππον στο Πεδίον του Αρεως κάθε 15 του Οκτώβρη.

Εύχομαι υγείαν, ευτυχίαν, παρά πάσαν προσδοκίαν !

Τι ποιεί ο ποιητής ;

Το ρήμα ποιέω-ποιώ είναι αρκετά παλιό και είχε, αλλά και έχει, αρκετές ένοιες όπως κατασκευάζω, δημιουργώ, κ.λ.π.  που αναφέρονται σε υλικά αλλά και πνευματικά πράγματα.
Το ρήμα χρησιμοποιήθηκε και στις θρησκείες αφού "πάντα εν σοφία εποίησεν" ο "Ποιητής των όλων".
Αυτό το εποίησεν το χρησιμοποιούσαν οι κατασκευαστές αγαλμάτων, οι γλύπτες με την υπογραφή τους από κάποιο χρονικό σημείο και μετά στην αρχαιότητα.
 "Ο Τάδε εποίησεν" ήταν ένα σταμάτημα του χρόνου την στιγμή που ο δημιουργός του αγάλματος πρόσθετε την τελευταία λεπτομέρεια. Αψυχο πράγμα το άγαλμα, δεν λέω, αλλά αυτό το πάγωμα του χρόνου λόγω της χρήσης του αόριστου το παραέκανε πτώμα και κάποιοι άρχισαν να το καταλαβαίνουν. Κάποιες (ευάριθμες) εκατοντάδες χρόνια μετά, η υπογραφή στα αγάλματα άλλαξε ο Τάδε δεν εποίησεν πλέον, τώρα "ο Τάδε εποίει".
Ετσι φάνηκε πως εξασφαλιζότανε η διαχρονικότητα του έργου αλλά...
Με τα χρόνια η ελληνική γλώσσα έπαψε να είναι η κυρίαρχη στον κόσμο, οι ελληνικές λέξεις πέρασαν σ' άλλες γλώσσες και η έννοια τους μειώθηκε, αυξήθηκε ή και αλλοιώθηκε. Ο δημιουργός, ο ποιητής και το δημιούργημα, το ποίημα στις λατινογενείς γλώσσες απέκτησαν εξειδίκευση στον έμμετρο λόγο και σ' αυτήν την έννοια περιορίστηκαν στην νέα ελληνική με την επιστροφή τους. Ο ποιητής εξειδικεύθηκε στην αντίστοιχη ποίηση, σε όλα τα άλλα αντικαταστάθηκε με το αντικείμενο και την κατάληξη -ποιός  π.χ. αρτοποιός, τραγουδοποιός, επιπλοποιός και από εκεί στις αντίστοιχες "ποιήσεις" όπως η επιπλοποιία αλλά και η κονσερβοποιία με την κονσερβοποίηση...
Βέβαια κανεις δεν χρησιμοποιεί σήμερα το ρήμα ποιώ κατά την δημιουργία των ποιημάτων, απλά λέει "γράφω ποιήματα". Αν όμως το έκανε, για να ήταν σωστός επειδή άλλο είναι ένα άγαλμα κι άλλο ένα ποίημα, θα έπρεπε να υπογράφει "ο Τάδε ποιεί" γιατί η δημιουργία ενός ποιήματος δεν τελειώνει ποτέ.
Χρόνια μετά ο δημιουργός μπορεί ν' αλλάξει μια λέξη και να πλησιάσει περισσότερο αυτό που θέλει να εκφράσει.

Και ο γράφων, κόντρα στην σαλαμοποίηση της εποχής επιμένει να ονομάζει τα μπλογκ της δημιουργίας του ποιηματοποίηση και διηγηματοποίηση αντίστοιχα.

Σέντσα Λούνα

Είναι κάποιες νυχτιές που συνδυάζουν δυο πράγματτα : δεν έχουν φεγγάρι, ενώ συγχρόνως επικρατεί άπνοια, παντελής έλειψη και της παραμικρής ανάσας του ανέμου. Η θάλασσα τότε γίνεται ενας μαύρος καθρέπτης όπου κατοπτρίζονται τα φώτα της παραλίας και των σταθμευμένων πλεούμενων. Πριν κάποια χρόνια, πριν αναπτυχθεί η ηλεκτροδότηση της υπαίθρου υπήρχαν γωνίες όπου το σκοτάδι ήταν απόλυτο.
Εκεί τότε, πάνω στην ακίνητη επιφάνειά της μπορούσαμε να δούμε την αντανάκλαση ενός αστεριού. Το θεωρούσαμε πολύ σπουδαίο κάποτε και το κυνηγούσαμε στ' ακίνητα νερά,  τις σκοτεινές της νύχτες.
Τώρα όμως το ηλεκτρικό έχει πάει παντού και τ' αστεράκια δεν βλέπουν πια την εικόνα τους στην θάλασσα και ζουν στη μοναξιά τους

ΠΑΟΚg's σε κατάψυξη

 για λόγους αισθητικής δεν δημοσιεύω την φωτογρφία του νέου προπονητή του ΠΑΟΚ αλλά κάτι παραπλήσιο


Ολα κι όλα. Η κοροϊδία έχει τα όριά της. Κάποια λαμόγια που λυμαίνονται τον ΠΑΟΚ από τότε που ήρθε ο Σαββίδης έγιναν ανυπόφορα. Η τακτική τους να ροκανίζουν ό,τι καλό ήρθε από προπονητικής μεριάς (Μπόλονι, Στέφενς) ή να επιβάλλουν παλτά ολκής όπως ο ΑηΔώνης, ώστε να παίρνουν καραβιές παικτων σε κάθε μεταγραφική περίοδο και να κονομάνε αυτοί και οι μαναντζαρέοι έφτασε στο απροχώρητο,
Ολα τα είχαμε δει το μόνο που μας έλειπε ήταν ο θεοφοβούμενος αναστενάρης που παριστάνει τον προπονητή. Το 2014 ο ΠΑΟΚ παίρνει για προπονητή κάποιον που τα τελευταία τρία χρόνια ειδικεύεται στο να σώνει ομάδες κατά παραγγελία της παράγκας τους τελευταίους μήνες κάθε σεζόν. Ολοι ξέρουμε πως σώθηκαν τα Γιάννινα κι ο Πλατανιάς με την βοήθεια της...Παναγίας. Ολοι ξέρουμε πως έπεσαν ο Απόλλων και η ΑΕΚ σωματεία στα οποία ΑΡΝΗΘΗΚΕ να δουλέψει ο Αναστεναριάδης (κάπως έτσι τον έγραψε η FIFA- ούτε το όνομα του...διάσημου δεν ξέρει) γιατί έτσι τον συμβούλεψε ο πνευματικός του.

Ας θυμηθούμε τα παλιά...
Δεν θα μιλήσω για το...κατόρθωμά του να χάσει με 0-1 από κάποια φινλαδική στην Τούμπα την οποία κέρδισε με 0-3 στον επαναληπτικό με 1.60 απόδοση στο στοίχημα για να καταλάβετε πόσο...πείσθηκαν οι εταιρίες στοιχημάτων από το αποτέλεσμα.
Ούτε για την ...γκέλα του Βόκολου που έδωσε τον τίτλο στον ΠΑΟ το 2004 σε συνδυασμό με το προηγηθέν 0-3 από τον Ηρακλή που είχε στερήσει τον ΠΑΟΚ από κάθε πιθανότητα να διεκδικήσει τον τίτλο και να έρθει πιο μαλακά η ήττα από τον ΠΑΟ (σημειωτέον πως ο Ηρακλής είχε χάσει τα δυο προηγούμενα παιχνίδια και έχασε τα επόμενα τρία, σε τέτοια θηριώδη φόρμα βρισκότανε)
Περιττό να θυμίσω τι θαύματα έκανε στους αγώνες με τους Ισραηλινούς μην τυχόν και περάσει ο ΠΑΟΚ στους ομίλους του τσάμπιονςλίγκ. Μέχρι και τιμωρημένο παίκτη έβαλε για να μηδενισθεί και μετά έφυγε με τις κλωτσιές και πήγε 7 χρόνια στην Κύπρο να ξεχαστεί το πράμα...

Μετά την επιστροφή...
Δεν θα μιλήσω για το πως κέρδισε ο Πλατανιάς του Αναστόπουλου τον ΠΑΟΚ και μετά τον...διώξανε για νάρθει ο Αναστεναριάδης ενώ ο Αναστόπουλος συνέχισε το θεάρεστο έργο του στον Πανιώνιο.
Θυμίζω απλά την απόδοση του Χ στο μεταξύ τους παιχνίδι που έκανε παγκόσμιο ρεκόρ, κάτω από 1.30
Δεν θα σχολιάσω πως αυτούς τους δυο προπονηταράδες όλες οι ομάδες μόλις τελειώσουν τη δουλειά τους τους πετάνε σαν στιμμένες λεμονόκουπες πριν προλάβουν να μολύνουν τους πιτσιρικάδες στα τμήματα υποδομής,
Θα ρωτήσω απλά, έχει ανάγκη τέτοιον προπονητή ο ΠΑΟΚ για να αποφύγει τον...υποβιβασμό ; 

ΟΧΙ  !!!!!!!!!!!!!

Τότε γιατί τον προσλαμβάνει ;

Ας απαντήσει ο εντιμότατος Βρύζας, πρόεδρος και επικεφαλής των μεταγραφων με τις καραβιές.

Μέχρι να απαντήσει ο Βρύζας ή να ξεκουμπιστεί ο Αναστεναριάδης εγώ μπαίνω στην κατάψυξη για να διατηρήσω την ψυχική μου ηρεμία, δεν υπάρχει ΠΑΟΚ για μένα μέχρι τότε.

Καλή λευτεριά

Αποχή

( αναδημοσίευση, εύχομαι και εις ανώτερα )

 

 άλλο απόχη και άλλο αποχή

από τα λεξικά :

αποχή = υπώρεια, το κάτω μέρος του όρους, αλλιώς πρόποδες

Στη γλώσσα των ψαράδων αποχή λέγεται ο "τόπος" (δηλαδή μέρος που κρατάει καλό ψάρι) σε βαθιά, "κρεμαστά" νερά, πάει να πει εκεί που τα νερά βαθαίνουνε απότομα. Είναι μέρη που βαστάνε καλά ψάρια (ροφούς, στείρες, συναγρίδες) εκ κατασκευής, μια που το κυνήγι των μικρών ψαριών από τα μεγάλα γίνεται από κάτω προς τα πάνω και μια τέτοια μορφολογία βυθού τα ευνοεί.

Προφανώς η λέξη προέρχεται από το ρήμα αποχέω και παραλληλίζει την κατακόρυφη πλευρά του υποθαλάσσιου όρους με την εικόνα της ροής του υλικού  μιας λεκάνης όταν είναι γερτή..

Για να βρει κάποιος μια αποχή δεν του φτάνει ο χάρτης, πρέπει να ξέρει να ενώνει τα σημάδια της στεριάς ώστε να έρθει "απούντο" στον τόπο, λίγα μέτρα πιο πέρα δεν τσιμπάει τίποτε, ειδικά αν ο βυθός είναι λασπώδης. Σήμερα βέβαια με τα τζι-πι-ες τα πράγματα γίνονται πιο απλά, τεχνίτες του ψαρέματος και φλόροι των φουσκωτών αναμίχθηκαν σε μια σύγχρονη θαλασσινή αηδία.

( η στιγμή που ανεβαίνει το ψάρι από την αποχή, η επιβράβευση του αγώνα )

Ο συνηθέστερος τρόπος ψαρέματος μιας αποχής είναι η πετονιά και ο...δυναμίτης. Η μορφολογία του εδάφους αποκλείει τα δίκτυα και τα παραγάδια, τα ρέματα πιθανότατα θα τα σκαλώσουν  στην πλαγιά της αποχής. Ο δυναμίτης ακούγεται βάρβαρος αλλά κάνει λιγότερη ζημιά από τις τράτες και κυρίως την βιομηχανική ρύπανση των θαλασσών. Απόδειξη ο νεκρός από τα χημικά σήμερα κόλπος της Ελευσίνας, ενώ τα μέρη που παραδοσιακά καιγότουσαν και καίγονται ακόμη από τις μίνες, όπως τα γλαρονήσια, εξακολουθούν να κρατάνε ψάρι.

δυναμίτης στο λιμάνι

 από τα λεξικά

Αποχή = η πράξις του απέχειν, απόστασις, εγκράτεια

Θεωρία των Στωικών σύμφωνα με την οποίαν η αποχή από τας απολαύσεις βοηθά την διατήρησιν της ψυχικής ηρεμίας.

( και το μπάνιο...απόλαυση είναι ! )

από τα λεξικά

Νομικά , αποχή = απόδειξις εξόφλησης χρέους

από τα λεξικά πάλι

Πολιτικά, αποχή = η μη συμμετοχή στις εκλογές.

( ψάρεμα και...ψάρεμα )

 
 ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

Ο σοφός ελληνικός λαός με το νέο ρεκόρ αποχής από τις εκλογές, εξόφλησε το χρέος του, διατήρησε την ψυχικήν του γαλήνη και πήγε για ψάρεμα, όλα αυτά με μία μόνο λέξη !!!

Η γυφτοποίηση της πολιτικής ζωής του τόπου

 Η φωτό από το google ως συνήθως

Η γυφτοποίηση της πολιτικής ζωής του τόπου είναι ολοφάνερη πλέον όχι μόνο στις ανώτερες βαθμίδες της με τις οποίες ασχολούνται τα ΜΜΕ αλλά και στον τελευταίο υπάλληλο της κρατικής μηχανής που κοιτάζει πως μπορεί να αρπάξει οτιδήποτε πριν την  επερχόμενη κατάρρευση, μέχρι και τα στυλό αρπάζουνε τώρα, όχι μόνο τα Α4 χαρτιά...
Την ώρα που στις εφημερίδες και τα κανάλια πρωταγωνιστούν ο Λιάπης, ο Τομπούλογλου, ο Βενιζέλος και οι λοιποί συγγενείς, οι δηλώσεις των Σαμαρά-Στουρνάρα και των άλλων αστέρων της οικονομομπουρδολογίας για το τι χρειάζεται η χώρα θεωρούνται ... φυσιολογικές : Ανάπτυξη !
Η εύγλωττη σιωπή του Τσίπρα και των λοιπών αντιπολιτευομένων δυνάμεων λέει πολλά : νομικά η σιωπή είναι συγκατάθεση!
Και φυσικά πριν εξετάσουν αν πραγματικά χρειαζόμαστε...ανάπτυξη περνάνε στο επόμενο στάδιο: πως θα την πετύχουμε την ρημάδα την ανάπτυξη, αυτό λέγεται ...πολιτική !  Ελα μου ντε!!
Ας εξετάσουμε στα γρήγορα την περιβόητη ανάπτυξη που χρειαζόμαστε, κατά τις σοφές μας κεφαλές, στους τομείς που υπάρχουν στην χώρα :
Στον αγροτικό τομέα δεν νομίζω πως υπάρχουν σοβαρά περιθώρια,  ήδη γη και θάλασσα παρουσιάζουν σημεία "κόπωσης" από την υπερεκμετάλλευση των πόρων.
Στον βιομηχανικό τομέα είναι τουλάχιστον ανέκδοτο να συναγωνισθείς τις πολυπληθυσμιακές χώρες της Ασίας στο ημερομίσθιο για την ελαφριά μορφή της, η βαριά βιομηχανία δεν υπάρχει εδώ.
Στον τουριστικό τομέα θα θυμίσω ότι φέτος πιάσαμε κορυφή σε πληρότητα αλλά δεν σωθήκαμε, ούτε μπορούμε να σηκώσουμε τις τιμές γιατί καραδοκούν κι άλλες χώρες ανταγωνιστικές κι ας μην ξεχνάμε πως οι μισοί άνθρωποι στον κόσμο δεν πηγαίνουν δεύτερη φορά στο ίδιο μέρος.

Ξέρω πως δεν θα μου απαντήσει ο πρωθυπουργός, όχι γιατί δεν με καταδέχεται αλλά γιατί δεν θα έχει τι να πει. Για τον ίδιο λόγο δεν τον ρωτάνε τα άλλα κόμματα μέσα στην βουλή :

ΤΙ ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΑΠΤΥΞΗ κ. ΣΑΜΑΡΑ ;
συγκεκριμμένα πράγματα, όχι αερολογίες !

Μήπως εννοείται την παγκόσμια πρωτοτυπία να φορολογείται κάτι που δεν αποφέρει κέρδος, όπως η κατοχή του οικοπέδου ; 
Αυτό είναι ανάπτυξη ή μήπως η περαιτέρω -έμμεση τώρα- μισθολογική αφαίμαξη ; Θα έλεγα την καταλήστευση των ταμείων αλλά σε πρόλαβαν οι προηγούμενοι.
Ας σοβαρευθούμε λιγάκι. Χωρίς τις μπούρδες περί ανάπτυξης σε συνθήκες πραγματικής οικονομίας τίποτε δεν έχει αλλάξει ουσιαστικά στα τελευταία είκοσι χρόνια, οι εισαγωγές είναι περίπου 10%  μεγαλύτερες των εξαγωγών. Το κενό αυτό εξισορροπούσε  προ ευρώ ο πληθωρισμός με αποτέλεσμα να έχουμε ακριβά αυτοκίνητα και τηλεοράσεις  αλλά υποφερτό επίπεδο διαβίωσης με τα ελληνικά προϊόντα. Τα πρώτα χρόνια της νομισματικής ένωσης αυτό το έλλειμμα καλυπτότανε με τα πακέττα στήριξης τα οποία ναι μεν δεν αξιοποίηθηκαν αλλά δεν θα έλυναν το πρόβλημα, απλά θα καθυστερούσανε την κρίση όπως συμβαίνει σε άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης που αντιμετωπίζουν σε μικρότερο βαθμό το ίδιο πρόβλημα με την Ελλάδα, δηλαδή την ροή των ευρώ προς την Γερμανία με αποτέλεσμα τα άδεια ταμεία μια που δεν μπορούμε να κόψουμε πληθωριστικό νόμισμα . Εχουμε βέβαια τώρα φτηνά αυτοκίνητα και τηλεοράσεις προς μεγάλη ικανοποίηση των χωρών που τα παράγουν αλλά το μεροδούλι δεν φτάνει πια για το μεροφάϊ.
Νομίζετε πως αυτό θα το αντιμετωπίσει η ανάπτυξη ;  
Μπορεί να το πιστεύει ο Τσίπρας που δήλωσε την πίστη του στο ευρώ την πρώτη μέρα που ο Σύριζα έγινε κόμμα από...συνασπισμός -ουδεμία σχέση με τον γνωστό Μανωλιό και το βρακί του- αλλά δεν το πιστεύει πια ο κατώτερος υπάλληλος των δημοσίων υπηρεσιών που βλέπει στα πλαίσια της...ανάπτυξης να μην υπάρχει χαρτί καθαριότητας στις τουαλέττες, να μην λειτουργούν τα φωτοτυπικά  και κοιτάζει κι αυτός να διαγουμίσει ότι του είναι πρόσφορο. Γιατί λογω θέσης έχει ήδη αντιληφθεί πως η γυφτοποίηση  φαίνεται μεν πρώτα στα κατώτερα στρώματα αλλά ξεκινά από τα ανώτερα  και παίρνει τα μέτρα του. 

Η κρίση της κρίσης

Η εποχή που η φράση "μη φας, έχουμε γλάρο" μπορεί να γίνει πραγματικότητα πλησιάζει ταχύτερα ίσως απ' ότι νομίζουμε. Φίλε Ιωνάθαν, από μένα δεν κινδυνεύεις αλλά πρόσεχε που πηγαίνεις να ξεκουραστείς.

Βαδίζοντας πια για τον πέμπτο χρόνο η κρίση έγινε κομμάτι της ζωής μας. Η ανεργία, η φτώχεια, η κατήφεια έγιναν μέρος της καθημερινότητας ακόμα και στις ευγενείς συνοικίες που η κρίση δεν ακουμπούσε πρώτα.  Αμα εξαντλήσεις τα σκουπίδια των συνοικιών της πόλης λογικά αρχίζεις να ψαχουλεύεις τα απορρίματα των βορείων και νοτίων προαστίων γιατί στις φτωχοσυνοικίες δεν περισσεύει πια το ευρώ για μπύρα ή κόκα-κόλα άρα δεν θα βρεις αλουμινένιο κουτάκι για σερμαγιά...
Με τον φετεινό χειμώνα όμως τα πράγματα σφίξανε. Μια δεύτερη γενιά ρακοσυλλεκτών εμφανίσθηκε που πλέον ψάχνει τα ψαγμένα από άλλους σκουπίδια χωρίς να αναζητά τον πρωτογενή στόχο του χαρτίου και του μετάλλου για την ανακύκλωση. 
Τι ψάχνει ;
Ο,τι μπορεί να χωρέσει το μυαλό, τα πάντα, γιατί απλά δεν έχει ΤΙΠΟΤΕ !
Κουρέλια για να φορέσει ή να σκεπαστεί το βράδυ, πεταμένα πιάτα και ποτήρια, ένα πλαστικό για να μη βρέχεται κι ό,τι άλλο μπορεί να βάλει ο νους κι η φαντασία του ανθρώπου. Ξεχωρίζουν από τους άλλους ρακοσυλλέκτες γιατί δεν ψάχνουν μέσα στον κάδο αλλά βγάζουν τις σακούλες έξω, τις ψαχουλεύουν ξεσκίζοντας τις και τις παρατάνε.αδιαφορώντας για τις συνέπειες- λεπτομέρειες στο δράμα τους.

Είναι η κρίση της κρίσης...

Το σήμερα σαν παλιά αφήγηση

Τον Νοέμβρη του δεκατρία πείνα βαριά κι ασήκωτη έπεσε στους μετανάστες, τι δεν υπήρχανε δουλειές σ' οικοδομές και σε χωράφια.
Οι πιο καπάτσοι απ' αυτούς πιάσανε τις παραλίες να ψαρεύουνε κάνα μαλάκιο με σαλαγγιά, την πείνα τους να ξεγελάσουν ή για να το πουλήσουνε σε καμιά νοικοκυρά δυο-τρία ευρώ πιο κάτω απ' την τιμή του.
Οσοι ήσαντε τεχνίτες πιάσανε τη μεσινέζα και κυνηγούσαν τα λιμά του ενάλιου πλούτου της χώρας που τους φιλοξενούσε. Χόρτασαν στο τηγάνι και ζεσταθήκανε με κακαβιά μα σαρωθήκανε τα σπουργιτάκια της ακτής από πέρκες και χάνους μέχρι σπαράκια και τσιπουρίτσες.
Κι ήταν πολλοί, πάρα πολλοί, σε κάθε βράχο κι ένας κι ανάμεσά τους που και που έβρισκες κανένα δικό μας ξέμπαρκο. Σύντομα οι ακτές αποψιλώθηκαν από το εντατικό της υπεραλιείας, οι επαγγελματίες αναγκάσθηκαν να ρίχνουν τα εργαλεία τους πιο ανοικτά μεσ' στο χειμώνα και να τους βασανίζει ο κυρ Βοριάς και το ψιλόβροχο.

Δύσκολα βγαίνει το ψωμί σαν ξεμακραίνεις κάβο, ίδια με τους απόμαχους που τους πετσόκοψαν την σύνταξη. Και ν' αχνοφαίνεται ο πιο δύσκολος Δεκέμβρης...

Ο καιρός των ποιητών

Ο θάνατος της ποίησης

.

Ζούμε περίεργες εποχές, νομίζω. Θαρρώ πως πίσω από δέντρα κρυμμένοι ο Σεφέρης  ή και ο Ντύλαν βλέπουν δικούς τους στίχους μαύρους, προφητικούς έτοιμους να επιβεβαιωθούν, όχι για να τους δικαιώσουν, μα να τους αφανίσουν.Υποχωρεί η ποίηση σαν η απόγνωση θεριεύει.
Εχω την εντύπωση πως η κοινωνία μας, η κοινωνία της Ευρώπης, η κοινωνία όλου του κόσμου γερνάει. Γερνάει η νεολαία χωρίς ιδανικά, γερνάνε οι εργαζόμενοι απ' την αναδουλειά, γερνάν και οι γεροντότεροι από τα γηρατειά.
Γερνάει ίσως κι η γη μας από τα φυτοφάρμακα.
Και μόνο η θάλασσα, τι έχει το θήτα του θεού και του θανάτου που δεν την ξεγελάς εύκολα, απόμεινε και στο ακροθαλάσσι μια θεσούλα για τον απόμαχο ψαρά, που η ραδιενέργεια δεν την πιάνει.

Λείπει τόσο πολύ ο πόλεμος- πάνε εβδομήντα χρόνια πια από τον τελευταίο, τον μεγάλο- μας τσάκισε στο κτύπημα η ειρήνη και το σκοτωμένο αίμα που δεν βρήκε ανοικτή πληγή να βγει. Γιατί η ειρήνη έφερε ετούτον τον οικονομικό τον πόλεμο που τσάκισε τις ψυχές ολονών μας.
 Δεν βρήκε πτώματα κι ερείπια να επενδύσει το κεφάλαιο κι επένδυσε στις ψυχές και τα κορμιά των ανθρώπων τώρα που δεν σκοτώνονται.
Μάχονται κυβέρνηση κι αντιπολίτευση, τα μάτια του άλλου ποιός θα βγάλει κι οι τράπεζες μας πίνουν το μεδούλι.
Στην Ιταλία το μυαλό μου, θάρθει μετά και της Ελλάδας η σειρά.
Ποιά τράπεζα να ψηφίσω και ποιά να μαυρίσω ;
Αυτή που της χρωστώ και μου τα παίρνει ή αυτή που μου χρωστά και δεν μου δίνει ; Βλέπεις συγχωνευτήκανε και μείνανε πιο λίγες, τώρα που δεν χρειάζεται πολλές να ξεγελάν  τον κόσμο, φροντίζουν αλλοι για αυτό. Αυτές φροντίζουν άλλα, τσιπάκι υποδόρειο θέλουν να σου περάσουν και τα λεφτά σου όλα εκεί νάναι αποθηκευμένα και μ' ενα πιν, μ' ένα ντιλίτ να σε χοροπηδάνε.
Και δώστου σε ζαλίζουνε με νόμους και με άρθρα που πρόβλημα δεν λύνουνε, μόνο θολούρα φέρνουν και αντιστάσεις κάμπτουνε χειρότερα από χρεία.
Τι είναι προτιμότερο να δόσουμε ; τους Ελληνες ή την Ελλάδα ;

Πάντα  ως τώρα οι ποιητές τον κόσμο οδηγούσαν. Απ' τον σοφό τον Ομηρο, τον παιχνιδιάρη Βιάσα δίναν ντορό στο πόπολο, του χάραζαν πορεία  μεσα στις μάχες που έψελναν, αιώνες σαν κυλούσαν.
Με ποιητές αντρώθηκε και μένα η γενιά μου παλιούς και νέους που έδιναν απλόχερα τα φώτα και το όραμα. Δεν είχαμε όμως πόλεμο να τα εμπεδώσουμε και ξεχαστήκαμε ράθυμοι στην ειρήνη. Ξεχάσαμε και να διδάξουμε ποιήματα στα παιδιά μας, τους μάθαμε πλαίηστέισιον και φέισμπουκ.

Α, ο καιρός των ποιητών παρήλθε και παρήλθε, τόπος δεν έμεινε γι αυτούς, φοβάμαι ανεπιστρεπτί

Βιβλία για το θέρος...

Μια ιδέα για προτάσεις βιβλίων στο φίλον ιστολόγιον του sarant μου ενέπνευσε αυτήν την απάντηση που παραθέτω κι εδώ :

Αν και δεν είμαι ιδιαίτερα φίλος (της ανάγνωσης) των βιβλίων (αντίθετα τα θεωρώ πολύ χρήσιμα όταν προσπαθώ να πιάσω κάτι ψηλά- είμαι και ζουμπάς) θα πρότεινα- βάσει λογικής- τα είδη των βιβλίων που θα πρέπει να επιλέξετε ανάλογα με τον τόπο της θερινής σας διαμονής

Αν βρίσκεστε στη θάλασσα πάρτε ένα βιβλίο με μικρές ιστοριούλες ώστε να βουτάτε στα ενδιάμεσα και να αποφύγετε το τσουρούφλισμα από το κόλλημά σας σ’ ένα ενδιαφέρον μυθί..
Πρόταση : Τσιφόρος, Παραμύθια πίσω απ’ τα κάγκελα (ποτέ δεν ξέρεις…)

Αν είστε στην Αθήνα, δεν βολεύεστε με καμιά εφημερίδα, να μην ξοδεύεστε κιόλας ; Ο τι και να διαβάσετε θα σας τρώει το παράπονο σε εποχές διακοπών.
Πρόταση : ΕΣΤΙΑ (αν βγαίνει ακόμα, έχει την πλάκα της)

Αν είστε στο εξωτερικό θα πει πως το φυσάτε το χρήμα, άρα σίγουρα θα βρείτε καλύτερη ασχολία από την ανάγνωση :
Πρόταση : κατάλογος της πόλης που βρίσκεστε by night

Αν βρίσκεστε συνειδητά το βουνό, στατιστικά για την επιλογή αυτή θα φταίει η μεγάλη σας ασχολία με την πολιτική η οπία θερμοκηπείται στα καφενεία της πλατείας των ορεινών χωριών. Προτιμείστε βιβλία με καλυμένη την πολιτική τους ιδεολογία
Πρόταση. Π. Δέλτα. Ο Τρελλαντώνης, ( στο χθες και η ενσάρκωσή του σήμερα.)

Αν βρίσκεστε στο βουνό γιατί εκεί έχετε ένα σπιτάκι και που λεφτά για διακοπές στην παραλία, κατανοώ την περίστασή σας και σας αφιερώνω αυτό για παρηγοριά, Oσον αφορά το διάβασμα :.
Πρόταση : Οδηγίες για την συμπλήρωση της φορολογικής δήλωσης εισοδήματος οικονομικού έτους 2012 :



ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΟΝ (εκτός συναγωνισμού) ΒΙΒΛΙΟΝ (δια πάσαν εποχήν, διαμονήν, νόσον κ.λ.π) τα

Δ Ι Α Φ Υ Σ Ι Κ Α

ΜηΚυΟ και θαλασσοδάνεια.

Ψηφίστηκε στις 6 Απριλίου, στα μουλωχτά, τροπολογία ποινικής ασυλίας -με αναδρομική ισχύ-  για τα θαλασσοδάνεια που χορήγησαν οι τραπεζίτες σε κόμματα και
"νομικά πρόσωπα δημοσίου ή ιδιωτικού δικαίου, μη κερδοσκοπικού
χαρακτήρα, του ευρύτερου δημοσίου τομέα, όπως αυτός οριοθετείται
κατά νόμο καθώς και η εν γένει παροχή πιστώσεων σε αυτά"
την ώρα που οι οικονομικοί εισαγγελείς ολοκλήρωναν την έρευνά τους για το σκάνδαλο αυτό.
Εκτός από τους αναπόφευκτους συνειρμούς για τα πρόσφατα γεγονότα της Κύπρου έρχεται η επιβεβαίωση πως το "παιχνίδι" γινότανε τελευταία με τις περιβόητες Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, που έγιναν περισσότερο γνωστές από τον Ζαχόπουλο και την Νατάσσα Καραμανλή.
Και στο μυαλό των πολιτών αρχίζει να δημιουργείται ο φόβος του μπλοκαρίσματος των μικροκαταθέσεων και η ανασφάλεια - λόγω έλλειψης αστυνόμευσης - του καταχωνιάσματος στο στρώμα. 
Απελπισία. 
Κατά τα άλλα συνεχίζονται οι ... διαπραγματεύσεις με την τρόικα για τα νέα μέτρα που θα πρέπει να πληρώσει ο λαός για τα δανεικά και αγύριστα σε κόμματα και ΜηΚυΟ.
Κανένα νέο μέτρο δεν πρόκειται να φέρει την οικονομική επανόρθωση πλην της επιστροφής των κλεμμένων από τους πολιτικούς, τους αφέντες τους και τα τσιράκια τους.  

 

Σκληρή πραγματικότητα

Από ένα καινούργιο στέκι θα συνεχίσω να σχολιάζω μερικές φορές τα καθημερινά όπως τα έβλεπα πάντοτε, από γωνία δύσκολη και πάντα ξεχασμένη απ' όσους χρησιμοποιούν το γράψιμο για να προωθήσουν  ιδέες και εμπορεύματα. Τις άλλες φορές θα παρεμένω κλεισμένος στο καβούκι μου σαν τον βερνάρδο τον ερημίτη.

 

Δύσκολοι πάντοτε οι καιροί αλλά ακόμα πιο δύσκολοι σήμερα, αποτέλεσμα της απέραντης νομικολογίας, οικονομολογίας και της έλλειψης λογικής στον υπέρτατο βαθμό. Απορούν γιατί δεν αποδίδουν τα μέτρα και τα αλλάζουν με άλλα, της ίδιας όμως λογικής και φυσικά των ίδιων αποτελεσμάτων. Δεν γεννάνε λεφτά τα νέα μέτρα ούτε έντιμους πολιτικούς οι νέοι νόμοι, το αντίθετο θάλεγα. Αν θεωρείτε εντιμότερον τον Συνασπισμό ή το ΚΚΕ διότι πήραν περίπου από 10 εκ. ευρώ θαλασσοδάνεια ενώ ΠαΣοΚ και ΝουΔου από 100, απλά σκεφθείτε την (τότε) εκλογική τους δύναμη. Και μετά σκεφθείτε αν είναι ποτέ δυνατόν αυτός που πήρε 10 να καταγγείλει αυτόν που πήρε 100 αντί να κοιτάξει να αποτινάξει την ρετσινιά από πάνω του κι ας αθωώνει έτσι τον πολιτικό αντίπαλό του. Εχει και την δικαιολογία πως δεν έχει προσβάσεις στην δικαιοσύνη και μπορεί να βρεθεί μόνος μπλεγμένος οπότε καλύτερα η γενική αμνηστεία...
Μια οποιαδήποτε αλλαγή χρειάζεται όχι μόνο μέτρα αλλά και μέτρα με την σωστή σειρά αλλιώς ό,τι κτίζεις γκρεμίζεται σαν πύργος από τραπουλόχαρτα. Ενα καλό παράδειγμα (φαίνεται για την ώρα να) είναι ο Ιβάν Σαββίδης  και ο τρόπος με τον οποίον ενεργεί στον ΠΑΟΚ :  πρώτα κοιτάζει να απαλλαγεί το σωματείο από τα χρέη, μετά να κάνει σύγχρονο γήπεδο και μετά να κάνει ισχυρή ομάδα. Αντίθετα ο ΠΑΟ και η ΑΕΚ πριν από χρόνια προσπάθησαν με ακριβές μεταγραφές να κάνουν ομάδα πριν φροντίσουν χρέη και γήπεδο, το σημερινό κατάντημα τους ήταν αναμενόμενο όπως αναμενόμενη ήταν και η σημερινή δυσχερής θέση της Ελλάδας όταν το 2009 ο Παπανδρέου επέλεγε τον δρόμο του Δ.Ν.Τ. λες και η ασπιρίνη θα βοηθούσε να ξαναφυτρώσουν τα χέρια που έκοβε.
Βέβαια η χρεοκοπία θα υποχρέωνε ΟΛΟΥΣ να χάσουν το ίδιο ποσοστό από τα λεφτά τους ενώ η δουλειά των πολιτικών ήταν να κερδίσουν χρόνο, να βγάλουν έξω τα λεφτά τους και των αφεντικών τους μετά ... κούρεμα. Το βλέπουμε με απάθεια τώρα που το ίδιο συμβαίνει στην Κύπρο, στην δικιά μας καμπούρα δεν το καταλαβαίναμε, σοβαρά απασχολημένοι με τα ποσοστά των κομμάτων στις εκλογές και πανηγυρίζοντας  την "νίκη" των χρωμάτων μας.
Τότε βέβαια υπήρχε σε πολλούς η κουτοπόνηρη σκέψη πως ο δικός τους κλάδος θα εξαιρεθεί από τα μέτρα λόγω της πολιτικής ή συνδικαλιστικής δύναμης αλλά δεν κατάλαβαν πως αυτό αφορούσε μόνο τους ελάχιστους υπαλλήλους της Βουλής, κάποιους μεγαλοδημοσιογράφους και μερικούς ακόμα για όσο διάστημα είχαν την ανάγκη τους κι έτσι η πτώχευση ΤΟΤΕ που θα μπορούσε να ήταν μια καλή λύση "κάηκε". 
Διότι το πλεονέκτημα της πτώχευσης είναι η επιλογή του χρόνου, επιλέγεις την στιγμή που θα μπορούσες να ανακάμψεις, όταν στην "επιλέγουν" οι άλλοι είναι από τα χειρότερα που μπορούν να σου συμβούν.