Επανάσταση...

Επ' ευκαιρία του πολυτεχνείου ακούγονται διάφορα ειδικά από "δαιμόνιους"  ρεπόρτερ που βρίσκουν κάποιους πρόθυμους να περιγράψουν τις εμπειρίες τους στην δικτατορία που τόσο την ένοιωσαν που ακόμα "επανάσταση" την ανεβάζουν και "επανάσταση" την κατεβάζουν ενώ ο ρεπόρτερ το δέχεται ίσως για να μην χαλάσει την αυθεντικότητα της εμπειρίας...
Τι να πει κανείς...
Απλά θυμάμαι κάτι που έγραψα στο φέησμπουκ για την επανάσταση :

Υπάρχουν αυτοί που θέλουν την επανάσταση και ψάχνονται μέσα τους κι αυτοί που θέλουν να κάνουν οι άλλοι την επανάσταση και χτυπάνε τατουάζ, σκουλαρίκια, αλυσίδες για να...συμμετέχουν.
Υπάρχουν αυτοί που άλλαξαν την μουσική (ο Μπετόβεν, ο Βέρντι, ο Ντύλαν από τους πρόσφατους, ο Χατζηδάκις απ' τους έλληνες) κι αυτοί που πούλησαν εντυπωσιασμό στους μουσικά απαίδευτους για εμπορικούς κυρίως λόγους
Υπάρχουν οι νομπελίστες Σεφέρης και Ελύτης και ο...Μπογδάνος !
Υπάρχουν ο κοσμοκαλόγερος κι ο Ροΐδης, υπάρχει και η ... Χρυσηίς (μη χέσω) Δημουλίδου κι αυτή θεωρεί πως έφερε την επανάσταση στα ελληνικά γράμματα και δυστυχώς εμπορικά έχει δίκιο.
Οπως κι ο Μπογδάνος και οι Rotting Christ
Ολοι επανάσταση φέρανε με τους φαν τους !

ΑΡΧΙΣΤΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΧΩΡΙΣ ΕΜΕΝΑ

Τα σκατά με την κολώνια !!

Ολα τα πράγματα έχουν τα όριά τους. Εχω ξαναγράψει πως γι αυτούς που"νοιώθουν" ο ΟΣΦΠ επιχειρηματικά έναν αντίπαλο έχει τον οποίον και πολεμά λυσσαλέα χρόνια τώρα.
Ούτε ο ΠΑΟ με το γηπεδάκι των 13 100 θέσεων ούτε η άστεγη ΑΕΚ-που ΔΕΝ πρόκειται ΠΟΤΕ να αποκτήσει μεγαλύτερο γήπεδο στην Νέα Φιλαδέλφεια μετράνε μπροστά στις 33 000 θέσεις του Καραϊσκάκης. Νομοτελειακά είναι υποχρεωμένοι να παραμένουν καθηλωμένοι στις επόμενες θέσεις κυνηγώντας το θαύμα κάθε 20 χρόνια, σαν την Λέστερ φέτος στην Αγγλία. Εδώ φυσικά με την ελεγχόμενη διαιτησία είναι ακόμα πιο δύσκολο.
Ούτε φυσικά οι "κατασκευασμένοι" αντίπαλοι Ατρόμητος και Αστέρας των 700   "στρατευμένων" οπαδών πρόκειται να γίνουν ποτέ ανταγωνιστικοί. Η δουλειά τους είναι να εμποδίζουν τους άλλους να φτάσουν τον ΟΣΦΠ.
Μόνο ο ΠΑΟΚ , ειδικά με την έλευση Σαβίδη, μπορεί να σπάσει την μονοκρατορία του ΟΣΦΠ. Εξ ου κι ο πόλεμος στον Σαββίδη.
Αρχικά το ραμολιμέντο που κάνει τον εκπρόσωπο του ΟΣΦΠ μας έλεγε να βάλει λεφτά να φτιάξει ομάδα όσο πριν τον ΣυΡιζΑ οι υπουργοί αρνούνταν στον Σαββίδη αυτό που εδικαιούτο κάθε έλληνας πολίτης, την ρύθμιση των χρεών. 
Ο Σαββίδης αρνιότανε να πληρώσει ρεγάλο σε υπουργό και το θέμα των χρεών λίμναζε.
Οταν αυτό έγινε άλλαξε ρότα η προπαγάνδα, ο Σαββίδης έγινε ευνοούμενος ξαφνικά των κυβερνήσεων σε μια προσπάθεια να ξεχαστεί ΠΟΙΟΣ ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΕΜΦΑΝΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟ ΤΜΗΜΑ της γειτονιάς του κάθε 15 μέρες σαν υπόδικος επικεφαλής ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΗΣ  ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ
Από την άλλη στην προσπάθεια του Σαββίδη να φτιάξει προπονητικό κέντρο του ΠΑΟΚ εμφανίζονται διάφοροι τοπικοί παράγοντες και ζητάνε ένα εκατομμύριο μπροστάντζα για να δώσουν το ΟΚ. Κι αυτό το θέμα λιμνάζει μια που ο Σαββίδης δεν έχει την συνήθεια να κάνει δωράκια σε λαμόγια για να κάνει τις καθαρές δουλειές του

Και φτάσαμε στα σημερινά χάλια να διοχετεύει πλαγίως ο ΟΣΦΠ ειδήσεις περί "εθνικά επικίνδυνου" Ρώσου προέδρου του ΠΑΟΚ που  δεν μιλάει ελληνικά (μια χαρά τα μιλάει αλλά δεν θέλει να γίνεται ρεζίλι σαν τον Γιωργάκη με τα λάθη του) και που θέλει να χωρίσει την Ελλάδα στα δύο !!
Ποιός τα λέει όλα αυτά ; 
ο εκπρόσωπος του ελληναρά Μαρινάκη ...
Ποιοί τα ακούνε ;
αυτοί που υποδέχονται χρόνια τώρα τους παίκτες του ΠΑΟΚ με την κραυγή " Βούλγαροι, Βούλγαροι". Μέχρι και στο λεξικό του Μπαμπινιώτη (α' έκδοση) είναι γραμμένο !!

Ο "εθνικά ύποπτος" Σαββίδης έχει επενδύσει περισσότερα από 250 000 000 ευρώ σε εποχές κρίσεις κι έχει δώσει δουλειά σε περισσότερους από 1000 ανθρώπους στις επιχειρήσεις του.

Την ίδια στιγμή ο ελληναράς Μαρινάκης έχει όλους τους λογαριασμούς του στο εξωτερικό και φυσικά στα πλοία του σιγά μην δεις έλληνα ναυτικό

Τα σκατά με την κολώνια...

Οι δυο γιαγιάδες

Δεν ξέρω γιατί αλλά η όλη κατάσταση με τις διαπραγματεύσεις και το δημοψήφισμα μου θυμίζει έντονα το 61, τη χρονιά που έχασα και τις δυο γιαγιάδες μου. 
Παπούδες δεν γνώρισα.

Στις αρχές του 61, πιτσιρικάς ακόμη ανέβηκα τις σκάλες και κοίταξα στο δωμάτιο της γιαγιάς. Ηταν ξαπλωμένη στο πλάι όπως κοιμότανε πάντα, γαλήνια με τα χέρια της  διπλωμένα μαζί κάτω από το μάγουλό της. Είχε μια τρέλλα καλλιτεχνικής φλέβας η γιαγιά μου και μια γενναιότητα για να απαντήσει στον γιατρό που της συνιστούσε δίαιτα "Γιατρέ εγώ θα φάω και θα πάω χορτάτη". Οντως στις γιορτές απόλαυσε την γαλλοπούλα της και τα γλυκά, ακόμα θυμάμαι το νεύμα για μισό ακόμα κουραμπιέ αφού έτρωγε τον πρώτο. Εφυγε μόνη της ήσυχα σε δυο μέρες, ο γιατρός είχε πεί πως δύσκολα θα έβγαζε τη βραδιά. Από αυτή την γιαγιά μου κληρονόμησα την αγάπη μου για τις όπερες και κάποιες γνώσεις για το τι είναι καλό ανέξάρτητα αν μου αρέσει η όχι. "Δεν μου αρέσει αλλά είναι πολύ καλό" είχα πει όταν μου έδειξε την Γκερνίκα, σήμερα παραμένει πολύ καλή αλλά μου αρέσει κιόλας.
Είχε τον τρόπο της να ξεφεύγει από τις πίκρες της ζωής τραγουδώντας στα ελληνικά τις άριες από τον Ριγκολέττο :

Στην εκκλησιά που πήγαινα
να πω την προσευχή μου
νέος ωραίος μα άτιμος
κινεί την προσοχή μου

tutte le feste al tempio

https://www.youtube.com/watch?v=1a80I5o2-WI

Η άλλη μου γιαγιά με είχε τα καλοκαίρια. Σ' αυτήν χρωστάω την αγάπη μου για τον τούρκικο καφέ, αυτόν που μπαστάρδεψε ο Bravo λέγοντας τον ελληνικό κατά τα γούστα της τότε "εθνοσωτηρίου". Οι κολλητοί μου σέβονται την επιλογή μου και όταν (σπανίως) θέλουν να εκφράσουν τον θαυμασμό τους για κάποιο επίτευγμά μου μου λένε "Παπαγκάλο" αντί για "Μπράβο", μπράβος δεν υπήρξα ποτέ.

Την θυμάμαι στα σκαλάκια του εξοχικού, στην σκιά της κληματαριάς να πίνει τον απογευματινό καφέ της από το μπρίκι και να μου δίνει μια κουταλιά-δεν κάνει παραπάνω στα παιδιά, έλεγε- για να γνωρίσω την γεύση. Αυτή η γιαγιά μου δεν είχε καλό τέλος. Αρχικά της έκοψαν το πόδι λόγω σηψαιμίας στον αστράγαλο και δυο μήνες μετά, ψηλά στον μηρό. Μετά από λίγες μέρες πέθανε ένα μεσημέρι με μια μάσκα πόνου στο πρόσωπό της. Ισως να θυμότανε την σκληρή της μοίρα, παντρεύτηκε, πήγε στην Αμερική και γύρισε χήρα με τέσσερα παιδιά και μια περιουσία που λεηλάτησαν οι συγγενείς της. Είχε τιμηθεί και στην Αμερική και στην Ελλάδα για το κοινωνικό της έργο αλλά δεν μου μίλησε ποτέ γι αυτό.

Κάθε ομοιότητα με τις επιλογές του Ναι και του Οχι στο επικείμενο δημοψήφισμα ας θεωρηθεί συμπτωματική.

Παγκόσμια ημέρα ποίησης

Αναδημοσίευση- κάθε χρόνο τα ίδια...

Επειδή η παγκόσμια (!) ημέρα (;) ποίησης πλησιάζει ...

και διάφοροι (μέχρι και ακαδημαϊκοί) βρυκόλακες θα πάρουν σβάρνα κανάλια, δεξιώσεις και λιλιά

το μπλογκ θυμίζει τις σταθερές θέσεις του :

Η αιτία (Παμμήτωρ Νυξ)

Οι ποιητές γεννιώνται νύχτα...

Ακόμη και οι ποιητές των όλων...

Επαναλήψεις...

Καλό είναι να θυμόμαστε

ό,τι έχουμε περάσει 

στη φέξη και στη χάση

κι έτσι να πορευόμαστε

 

Παρασκευή, 30 Απριλίου 2010

Τι είναι η πατρίδα μας ;

.

Μην είν' οι κάμποι; τα βουνά ; που λέει ο ποιητής ;
Μην είναι οι θάλασσες που σύνορα δεν έχουν ;
Μην  είναι εσυ ; εγώ ; του γείτονα η γυναίκα  ;

Ολα είναι η πατρίδα μας κι' η θάλασσα κι ο ΠΑΟΚ 
κι΄η Αλόνησος, 
το γραφικό Γαλαξιδάκι,
η λίμνη η Αχερουσία,
η αποξηραμένη Κωπαΐς, κι' αυτή πατρίδα είναι.

Και τα σπίτια τα τσίλικα

 και τα ντυμένα με κισσό, μεράκι των ενοίκων

κι' από ατσάλι και γυαλί, κι' αυτά δικά μας είναι

κι' αυτά δικά μας είναι, κι' αυτά πατρίδα είναι.

Κι΄ η τέχνη, η παράδοση, κοινή των Βαλκανίων, στου μετανάστη τ' εργαλείο σαν την δεις, κι' αυτή πατρίδα είναι

παπούτσια που πατάν τον τόπο σου γυαλίζει...

...

...

Είμαστε όμορφοι πολύ, μα λίγο τεμπελάκοι...πατρίδα πάντα

γατόνια που λατρεύουμε τα όσα μας αξίζουν

ακόμα περισσότερο, κι' αυτά πατρίδα είναι 

των γερμανών τα γηρατειά, καθόλου δεν τα πάμε,

δεν είν' κομμάτι από μας, αυτό δεν ειν' πατρίδα

κι' ας τόβαψαν οι πονηροί, στο εθνικό το χρώμα

κι' αν στα σκουπίδια μας πετούν, χρηματιστών γραφεία

κι' αυτά σαν την πατρίδα μας, όμορφα θα τα δούμε

...

...

...

Που να τα νοιώσετε όλα αυτά εσύ, δυστυχισμένε

και συ, λησμονημένε

στο χώμα της πατήσατε, μα μυρουδιά δεν πήρατε !

.

Μπίλ φορ πρέζιδδεντ

Μια λύση που πραγματικά μπορεί να αλλάξει την Ελλάδα.

Πόσοι αντέχουν πρόεδρο μη μαριονέττα ;

Πόσοι αντέχουν πρόεδρο που να μην έχει άλλη επιλογή από την τιμιότητα ; 

Υπάρχει σύγκριση με τον κύριο Τίποτε ή το μαμμόθρεφτο που ακούγεται ;

Υπάρχει κανένας που δεν τους θεωρεί βουτηγμένους στην διαπλοκή ;

Ας αφουγκραστούν μια φορά τα πλειοψηφούντα κόμματα τον λαό που τα ψήφισε ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΝ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΥΝ ΟΧΙ ΝΑ ΤΟΝ ΚΟΡΟΪΔΕΥΟΥΝ

Αυτό θα είναι τομή και όχι ο πολιτικός όρκος του Τσίπρα

Λες και ήταν ... αύριο !!

Μεγάλη κουβέντα ξεκίνησε στα αθλητικά στέκια για την κίνηση του προπονητή του ΠΑΟΚ να πάρει την ομάδα και να αποχωρήσει, μη ανεχόμενος την συνεχή κοροϊδία των διαιτητών.
Κακώς βέβαια -κατά την γνώμη μου- γιατί το θέμα είναι περισσότερο ΠΟΛΙΤΙΚΟ  παρά ΑΘΛΗΤΙΚΟ, αθλητικό ήταν το 1963 όταν ακόμα το πρωτάθλημα ήταν ερασιτεχνικό μεν αλλά ο στοιχηματισμός είχε αρχίσει με το τότε ΠΡΟ-ΠΟ λίγα χρόνια νωρίτερα και το χρήμα είχε αρχίσει να ρέει. Μόνο που τότε  είχαμε ακόμα βασιλεία και οι λουφαγμένοι πολιτικοί δεν είχαν πάρει χαμπάρι τι γινότανε με το ποδόσφαιρο, αντίθετα με την επακολουθείσασα χούντα που το χειραγώγησε κανονικά με όχημα τον Παναθηναϊκό. Ο πλουσιότερος τότε άνθρωπος στον κόσμο, ο Νίκος Γουλανδρής έγινε πρόεδρος του Ολυμπιακού το 1972, αμέσως μετά το "Γουέμπλεϋ" του ΠΑΟ, καταλαβαίνοντας την ισχύ που του έδινε η θέση - τα λεφτά δεν τον ενδιέφεραν. Αλλά στην ουσία αναγκάσθηκε να παραιτηθεί όταν με την μεταπολίτευση τα δασκαλεμένα στο είδος επί χούντας λαμόγια ανακατεύθηκαν με τα ποδοσφαιρικά. Ο γράφων υπήρξε αυτόπτης μάρτυς της εισόδου του Γουλανδρή στο ζαχαροπλαστείο Floca της Φωκίονος Νέγρη όπου απευθυνόμενος στους παράγοντες του συλλόγου τους είπε " Καλά με κλέβατε τόσο καιρό και έκανα πως δεν καταλαβαίνω, τα λεφτά για την πρόκριση του Ολυμπιακού βρήκατε να φάτε ; " και δεν ξαναασχολήθηκε με τον σύλλογο. Επισήμως αποσύρθηκε για λόγους υγείας, όπως γράφει και η βικυπαίδεια ...
Για όσους  δεν τα πρόλαβαν ή δεν τα θυμούνται ο Ολυμπιακός είχε ηττηθεί από την Αντερλεχτ 5-1 στο Βέλγιο και ήθελε ένα 4-0 για να προκριθεί στην ρεβάνς της Πάτρας, μια που το Καραϊσκάκη ήταν τιμωρημένο. Κατα τις συνήθειες της εποχής επιχειρήθηκε η προσέγγιση του Ούγγρου διαιτητή Παλοτάϋ. Οι φήμες λένε ότι διετέθη το ποσόν των δύο εκατομμυρίων δραχμών, τεράστιο για την εποχή και την υπόθεση ανέλαβε παράγοντας που έμενε κοντά στου Floca. Ο παράγων, δοκιμασμένος στην συνταγή να προσθέτει ένα μηδενικό στις επιταγές που πλήρωνε ο Γουλανδρής και να εισπράττει για μια μεταγραφή π.χ. 1 350 000 αντί των 135 000, κράτησε το ποσό και αγόρασε δώρο για τον διαιτητή ένα χρυσό,χειροποίητο ελβετικό ρολόι, αξίας περίπου 400 000 δραχμών εποχής. Ο Ούγγρος διαιτητής το ψυλλιάστηκε, δεν είπε τίποτε. πήρε το δώρο του  και "έσπρωχνε" τον Ολυμπιακό που προηγήθηκε στο ημίχρονο με 3-0. Οι πάντες είχαν πλέον σίγουρη την πρόκριση. Στο δεύτερο όμως ημίχρονο ο  διαιτητής προκλητικά δεν άφηνε τον Ολυμπιακό να βάλει γκολ με τίποτε και αποκλείσθηκε. 
Δεν σας θυμίζει λίγο τις τωρινές δηλώσεις του γεροπαράγοντα του Ολυμπιακού για τις διαιτησίες στα ματς του ΠΑΟΚ ; " Γιατί μιλάτε αφού και σεις πήρατε τα σφυρίγματά σας ;". Εχει ιδίαν πείρα και απωθημένα ο άνθρωπος.
Επίσης επί χούντας - υπεύθυνης για πολλά κακά που εμφανίζονται σήμερα αλλά ρίζωσαν τότε- ο Ασλανίδης είχε τάξει ένα εκατομμύριο αμοιβή σε όποιον κατήγγειλε δωροδοκία. Οντως ένας πρώην παίκτης του ΠΑΟ, σέντερ μπακ, αγωνιζόμενος στον Βύζαντα Μεγάρων σαν αντάλλαγμα για την μεταγραφή του Κουβά, κατήγγειλε την Λαμία η οποία υποβιβάσθηκε στην Δ κατηγορία, ουδέποτε όμως έλαβε την αμοιβή. Σ' ένα από τα επόμενα ματς ο συγκεκριμένος ποδοσφαιριστής έκανε δύο πέναλτυ και πέτυχε ένα αυτογκόλ ώστε η ομάδα του να χάσει με 4-2  από κατώτερο αντίπαλο. Τα συμπεράσματα δικά σας.

Ούτε οι ξένοι διαιτητές ήταν λύση όπως μπορείτε να διαβάσετε στην εικόνα πριν από το κείμενο, γιατί ειδικά οι προερχόμενοι από χώρες του τότε υπαρκτού σοσιαλισμού διαιτητές ή της πάμφτωχης Αφρικής δεν είχαν κανένα ενδοιασμό για λίγα δολλάρια, ακόμα και για μπλουτζήν παντελόνια και άλλα αγαθά που δεν έβρισκαν στις πατρίδες τους. Το παραμύθι με τους ξένους διαιτητές σταμάτησε σ' ένα παιχνίδι στο Αίγιο, μεταξύ Παναιγιαλειου και Ολυμπιακού. Ο Αιγύπτιος διαιτητής είχε έρθει με έξοδα του Ολυμπιακού- όποια ομάδα ήθελε ξένο διαιτητή αναλάμβανε τα έξοδά του- και είχε τύχει της καθιερωμένης " φιλοξενίας. Λίγο πριν ξεκινήσει το ματς ο παμπόνηρος παράγων του Παναιγιαλείου, ο Αστέριος Μπέλλας μπήκε στα αποδυτήρια του διαιτητή και του είπε " Ολυμπιακός ιζ γουίθ μπλακ εντ γουάιτ, Παναιγιάλειος ιζ γουίθ  δε ρεντ εντ γουάϊτ" με αποτέλεσμα να κερδίσει ο Παναιγιάλειος μια που ο Αιγύπτιος δεν ήξερε τα χρώματα των ομάδων και τον πίστεψε !!
Μια δεύτερη αποχώρηση του ΠΑΟΚ από το γήπεδο για διαιτητικούς λόγους είχαμε την εποχή της Βαρδινογιαννικοκρατίας σε αγώνα Παναθηναϊκού- ΠΑΟΚ, δεν ήταν μόνο προνόμιο της ολυμπιοκρατίας που βιώνουμε τώρα, μόνο ο ΠΑΟΚ έμεινε σταθερή αξία στο στόχαστρο του εκάστοτε ισχυρού για το ανατρεπτικό μοντέλο του. Για όσους δεν το γνωρίζουν η Τούμπα κτίσθηκε με εθελοντική εργασία και οι οπαδοί του ΠΑΟΚ θεωρούν το σωματείο ιδιοκτησία τους και δεν χειραγωγούνται από παράγοντες του στυλ Κοσκωτά και Σαλιαρέλη που πέρασαν από τον προεδρικό θώκο του - όπως ο Μπατατούδης- αναπόφευκτα από τις πολιτικές επιρροές. Απλά μετά οι πολιτικοί είδαν πως δεν γίνεται τίποτε με την καθοδήγηση των οπαδών και τον παράτησαν στα χρέη του  ενώ όπως είδατε ο συνδυασμός του Μαρινάκη και του Μπέου θριάμβευσαν στις δημοτικές εκλογές των χειραγωγημένων οπαδών. Η υπόθεση με τα χρέη του ΠΑΟΚ είναι ένας εύσχημος τρόπος να διιωνίζεται η "ομηρία" του ΠΑΟΚ τώρα που βρέθηκε -ουρανοκατέβατος στην κυριολεξία- επενδυτής. 
Ο άσχημος είναι η διαιτησία γιατί σκοτώνει το ποδόσφαιρο στον βωμό της επικράτησης του Ολυμπιακού στο πρωτάθλημα με τα πολλαπλά παραρτήματά του, τα οποία συντηρούνται με τα αποφάγια των 20 τουλάχιστον εκατομμύρια ευρώ που αποφέρει ακόμα ο τίτλος. Το ακόμα αναφέρεται στην θέση της Ελλάδας στην λίστα της Ουέφα, αν  υποχωρήσει μια-δυο θέσεις ο πρωταθλητής δεν θα μπαίνει κατ' ευθείαν στους ομίλους, θα πρέπει να δίνει προκριματικούς και τα λεφτά δεν θα είναι εξασφαλισμένα αλλά διεκδικήσιμα.
Με το ίδιο σκεπτικό που οι πολιτικοί- ή αν θέλετε η Ευρώπη- έχουν εγκλωβίσει τον λαό στο δίλημμα το ευρώ γκρεμός, η έξοδος από το ευρώ (τώρα πια) ρέμα, λειτουργεί  και η Σούπερλίγδα. Εχοντας εξασφαλίσει με τα πολυάριθμα παραρτήματα που επιζούν από αυτόν συντριπτική πλειοψηφία, ο Ολυμπιακός, βαπτίζει νόμιμη και δημοκρατική κάθε ενέργειά του. Οι διαιτητές βλέπουν πως τιμωρούνται σε ματς που δεν θα κερδίσει ο Ολυμπιακός ή κερδίσει επικύνδινος αντίπαλός του ενώ δεν τιμωρούνται όταν επέμβουν υπέρ του ολυμπιακού. δεδομένου ότι το μεροκάματό τους υπερβαίνει τα 2000 ευρώ, σφυρίζουν σχεδόν όλοι με την ίδια νοοτροπία. Μάλιστα σφυρίζουν επίτηδες εξόφθαλμα και προκλητικά ώστε  σε περίπτωση που δεν τους βγει το αποτέλεσμα - όπως στα ματς Ολυμπιακός-ΠΑΟΚ 1-2 και Καλλονή-ΠΟΚ 1-2 να έχουν άλλοθι. Βγαίνει μετά ο γηραλέος αντιπρόεδρος του ολυμπιακού και δηλώνει "γιατί φωνάζουν αφού κέρδισαν ;" 
Η τακτική τους γνωστή :
αφήνουν ατιμώρητο το σκληρό παιχνίδι των αντιπάλων και μόλις κάποιος  παίκτης του ΠΑΟΚ ανταποδώσει ή αντιδράσει όπως ο Κάτσε, η κάρτα βγαίνει αστραπιαία. Απομονώνουν την φάση από όσα προηγήθηκαν και ρωτάνε δήθεν αθώα " Δεν έπρεπε να τιμωρηθεί ο παίκτης του ΠΑΟΚ ; απλά δεν τους αρέσει το 50-50 και ζητάνε εύνοια".
Βέβαια όταν βρίζει ο Μανιάτης, δεν τυχαίνει ποτέ να τον ακούσει ο διαιτητής, τα λόγια του είναι άηχα και τα χέρια του...αόρατα !!
Μη μου πείτε πως δεν υπάρχουν αφελείς ή φανατισμένοι που δεν θα το καταπιούν. Ποιός θα κάτσει να δει τα στατιστικά πως πέρισυ στο πρωτάθλημα ο Ολυμπιακός είχε μια απουσία λογω καρτών ενώ ο ΠΑΟΚ , ο Παναθηναϊκός και τα άλλα σωματεία περισσότερες από εικοσιτέσσερις ;
Μα αν τα έψαχναν θα είχαμε τέτοιους πολιτικούς ; οι πολιτικοί αντέγραψαν την τακτική της χούντας, για επτά χρόνια δίκιο είχε όποιος είχε τα περισσότερα γαλόνια, μετά όποιος είχε τους περισσότερους ψήφους και στην Σούπερλίγδα έχει δίκιο όποιος έχει την πλειοψηφία στις ομάδες που συμμετέχουν.
Μα αν τα έψαχναν θα είχαν εκπρόσωπο τους τον Θεοδωρίδη που λερώνει την ιστορία του συλλόγου με τις δηλώσεις του όπου βαφτίζει το 90-10 σε 50-50 και για πειστήρια φέρνει τις οπαδικές εφημερίδες του Ολυμπιακού ;;;;
Ούτε επί χούντας δεν τα κάνανε αυτά, είχαν περισσότερη τσίπα !!!!
Και φυσικά ελάχιστες ελπίδες υπάρχουν όταν ο επίσημος Παναθηναϊκός χρησιμοποίησε τις ίδιες οπαδικές εφημερίδες του Ολυμπιακού για να στηρίξει τη θέση του στην διαμάχη του με τον ΠΑΟΚ στο διεθνες δικαστήριο CAS. Φυσικά το θέμα "πνίγηκε" από τον αθλητικό τύπο...

Μόνο ο Παναιτωλικός δεν συμμορφώθηκε παρ' ότι πρόπερσυ υποβιβάστηκε για να μάθει να μη κοντράρει τον Ολυμπιακό.. Φέτος το τόλμησε και ο Ατρόμητος αλλά δεν είναι καθόλου σίγουρο πως θα συνεχίσει την ίδια συμπεριφορά μέχρι το τέλος, έχει και πολλά τραβήγματα ο πρόεδρός του, θα φανεί.

Μανιτάρια

Μπορεί να υπήρχαν πάντοτε, φυτρωμένα παντού και εγώ να μην τα πρόσεχα.
Μπορεί.
Πάντως τα τελευταία χρόνια τα βλέπω παντού και δεν νομίζω πως με τα χρόνια αύξηθηκε η παρατηρητικότητά μου. Ισως ξεφόρτωσε πολλά το μυαλό μου κι έμεινε χώρος για ερεθισμούς από εικόνες όχι και τόσο κραυγαλέες.
Πραγματικά, τα μανιτάρια μπορούν να φυτρώνουν διακριτικά κι απρόσκλητα σ' ένα μαξιλάρι παρατημένο στην αυλή.

άσπρα μικρά στην επιφάνειά του και ομπρελλίτσες καφέ με λευκά πουά στα σύνορά του με το τσιμέντο.

...

Πόσα και πόσα "μανιτάρια" δεν ξεπετάχτηκαν από το πουθενά και στην ζωή μας...
Μερικά δηλητηριώδη όπως το ΔουΝουΤου κι η τρόικα και άλλα άγνωστο αν είναι "κατάλληλα προς βρώσιν"όπως είναι ο Ρωμανός που απέκτησε όνομα πια, δεν είναι πλέον μόνο "ο φίλος του Αλέξη".
Κι άλλα που τα καταναλώνουμε καθημερινά στις ομελέττες μας και τις πίτσες της ζωής όπως ο Σαμαράς κι ο Τσίπρας. 
Σκεφτείτε να σας έλεγε κάποιος πριν πέντε χρόνια πως οι δυο τους θα μονομαχούσανε για την πρωθυπουργία... θα τον περνάγατε για τρελλό! 
Είμασταν ακόμη στην εποχή του Γιωργάκη και του Κωστάκη, θέλαμε πολιτικούς με ονοματεπώνυμο κι ας ήταν η αξία τους σαν τα μικρά ασήμαντα μανιταράκια που φύτρωσαν στο λιγοστό το χώμα, δίπλα στις ρίζες των δέντρων που μπορεί να είχαν το ίδιο όνομα με τα μανιταράκια.

Τα δοκιμάσαμε, γευτήκαμε την ανοστιά τους και πήγαμε στα καινούργια που ξεπετάχτηκαν από την πολιτική υγρασία.

Ιδια γεύση.

Δείτε λίγο προσεκτικά την τελευταία εικόνα.
Τα πιο χοντρά, ατσούμπαλα και αντιαισθητικά μανιτάρια που φαίνονται στο περιθώριο της πέτρας, αντιστοιχούν στον γίγαντα του πολιτικού περιθωρίου, αυτόν που θλίβεται όταν παίρνει σκληρά μέτρα για τον λαό, την ώρα που στην λίστα Λαγκάρντ φερόταν να έχει βγάλει τα λεφτά του έξω, αυτόν που παλεύει σαν αντιπρόεδρος κυβέρνησης ΝουΔου να μας σώσει από όσα έκανε σαν αντιπρόεδρος κυβέρνησης Πασόκ...

Αμάν ήττες, που λένε κει στην Κρήτη...

Ο νόμος ανατολικά του Ρίο...Αντίριο !!

Φυσικά μιλάω για παρωδία της γνωστής ( πραγματικής) ιστορίας " Ο νόμος δυτικά του Ρίο Πέκος" που γνωρίσαμε οι περισσότεροι από ένα τεύχος του Λούκυ Λουκ.

Για όσους τυχόν δεν ξέρουν την ιστορία ο Ρόυ Μπην τρομοκρατώντας τους πάντες, αυτοχρίστηκε...δικαστής στο Ρίο Πέκος και δίκαζε κατά το συμφέρον του.. Κάτι ανάλογο δηλαδή με τον Μαρινάκη που μετά το κάψιμο του φούρνου του Κωνσταντινέα και τα αυτοκίνητα των Κωνσταντινέα, Δούρου, Βουράκη έχει πετύχει την πλήρη...προστασία (με την έννοια που έχει στις εκδιδόμενες γυναίκες) της ομάδας του. Γιατί φυσικά προστασία από άδικες αποφάσεις σε βάρος της ομάδας του λέει την παραποίηση κάθε είδους έννοιας δικαίου από αυτόν και το ραμολιμέντο φερέφωνό του.. Οι αδικίες σε βάρος των εκάστοτε αντιπάλων του δεν τον αφορούν ή εξηγούνται από τα "ανθρώπινα λάθη" τα οποία όλως τυχαίως είναι πάντοτε εναντίον των αντιπάλων του.
Και δεν μιλάω τόσο για φάσεις γρήγορες όπου μπορεί το μάτι του διαιτητή να ξεγελασθεί όπως το (από συνήθεια) μαϊμού-πέναλτυ αλλά για τις κάρτες που δίνονται κατόπιν ωρίμου σκέψεως απο τον διαιτητή. Δυο σε βάρος των αμυντικών του ΠΑΟ από το πρώτο ημίχρονο ώστε να αποβληθούν με την πρώτη ευκαιρία, δυο στις καθυστερήσεις (!) στους  παίκτες του ΟΣΦΠ, εντελώς ακίνδυνες. Αλλες δυο σε παίκτες του ΠΑΟ στο πρώτο ημίχρονο και όταν ΑΝΑΓΚΑΣΘΗΚΕ να δείξει κίτρινη σε παίκτη του ΟΣΦΠ στο  πρώτο ημίχρονο, κιτρίνησε κι έναν αντίπαλο για...ισορροπία.
Είναι ένα σκηνικό που το βλέπουμε κάθε που ο "θρύλος" δεν τραβάει, το άγχος του διαιτητή να τον βοηθήσει. Στην Τούμπα για διακοπή οκτώ λεπτών ο διαιτητής βάστηξε 19 (!) ολόκληρα λεπτά καθυστέρηση μπας και ισοφαρίσει ο ΟΣΦΠ. Εχθές με καραμπινάτες διακοπές 11 λεπτών ο έξτρα χρόνος περιορίστηκε σε 7 λεπτά, βλέπετε ο ΟΣΦΠ ήταν μπροστά στο σκορ...
Αυτό είναι ... προστασία !!!

Ο μόνος που επικροτούσε τις ενέργειες του Ρόυ Μπην στην εικονογραφημένη έκδοσή του ήταν ο νεκροθάφτης για να έχει πελατεία. Εντελώς ανάλογα λειτουργεί και ο κυρ Σάββας !!!
Τα ματς που έχουν ατασθαλίες ξεχωρίζουν από το γεγονός πως ο γραφικός γεράκος, αντιπρόεδρος του ΟΣΦΠ, βγαίνει να κάνει δηλώσεις παραποιώντας την αλήθεια σε τέτοιο βαθμό που ο κυβερνητικός εκπρόσωπος να κιτρινίζει από την ζηλεια του. Οταν ο τελευταίος βγαίνει και λέει πως μειώθηκε η τιμή  των εισιτηρίων για μέσα μαζικής μεταφοράς που έγιναν 1,20 ευρώ για 70 λεπτά αντί 1, 40 για 90 λεπτά πρέπει να ξέρεις (να χρησιμοποιείς) μαθηματικά για να καταλάβεις πως ΑΚΡΙΒΥΝΑΝ (*) ενώ ο κυρ Σάββας πείθει τους αφιονισμένους με σκέτες παραισθήσεις...
Γιατί μόνο αν έχεις παραισθήσεις μπορείς να δεις τρίτο χέρι να φυτρώνει στην κοιλιά του Πέτριτς όταν στην λήξη του αγώνα βρίσκεται σε προφανή θέση για γκολ. Και καλά ο Καλογερόπουλος είχε λερωμένο το εσώρρυχό του από την στιγμή που βγήκε στο γήπεδο και τάβλεπε όλα ερυθρά, ο κυρ Σάββας εκτός από γεροντική άνοια τι άλλο μπορεί να επικαλεσθεί ; 
Και είναι σωστό ένας μεγάλος σύλλογος όπως ο ΟΣΦΠ να εκπροσωπείται από τέτοια άτομα ;
Ναι, μόνο αν διοικείται από άτομα που έχουν για πρότυπο τον Ρόυ Μπην και όχι μόνο στα κιλά.
Το θέμα είναι αν ο εισαγγελέας που έχει αναλάβει την υπόθεση Μαρινάκη και Σία μπορεί να παίξει τον ρόλο του Λούκυ Λουκ μήπως και δει άσπρη μέρα το ποδόσφαιρό μας.

(*)
Τα μέσα μαζικών μεταφορών λειτουργούν 21 ώρες το 24ωρο δηλαδή 21x60=1260 λεπτά. Για να καλυφθούν από εισιτήρια των 70 λεπτών διάρκειας χρειάζονται 1260 :70=18 εισιτήρια που κοστίζουν 18x1,20=21,6 ευρώ.
Πρώτα  η κάλυψη απαιτούσε 1260: 90=14 εισιτήρια που κόστιζαν 14x1,40=19,6 ευρώ !!!
Ετσι μια αύξηση περίπου 10% βαφτίστηκε μείωση !!!

Κολήματα, γυναίκες και πολιτική

Είχε τα κολήματά του. Οπως κάθε φυσιο-λογικός άνθρωπος. Μόνο ο λογικός άνθρωπος δεν έχει κολήματα αλλά αυτός- όπως λέει και τ' όνομά του- ζει χωρίς την Φύση, οπότε δεν λέει.
Ενα από τα κολήματά του - και πολύ σχετικό με την Φύση- ήταν η ύπαρξη συντρόφου. Κάπου είχε διαβάσει πως δεξιά κι αριστερά κάθε σωστού άντρα πρέπει να στέκονται η γυναίκα του και ο γιός του. Γιό είχε αλλά με την γυναίκα του είχε χωρίσει εδώ και χρόνια. Κι όσο τα χρόνια περνάνε οι παραξενιές μεγαλώνουν και οι καινούργιες σχέσεις, ομόφυλες και ετερόφυλες, γίνονται συνεχώς και περισσότερο επιφανειακές και εφήμερες. Αν δε προστεθούν και οι απώλειες λόγω του αναπόφευκτου, η κατάσταση γίνεται ακόμα πιο δύσκολη.

Ενα άλλο κόλημά του ήταν η φράση μιας τσιγγάνας που του είχε πει "μην πας ποτέ σου με μια που την λένε Μαρία γιατί μετά μόνο με Μαρίες θα πηγαίνεις". Κι ο διάβολος τάφερε όταν πιτσιρικάς έγινε κάτι παραπάνω από φίλος με την Μαριγώ, να αρραβωνιασθεί την Μαίρη, να ερωτευθεί την Μαργαρίτα και να παντρευθεί μια Μαρία. Οταν χώρισε νόμισε πως είχε ξεμπερδέψει με τις γυναίκες από Μαρ- αλλά οι μόνες νέες προσθήκες στις Μαρίκες, Μαρίνες και Μαριλίζες που ακολούθησαν ήταν μια Μαγδαληνή και μία Μάγδα. Το προφανές συμπέρασμα ήταν πως τελικά καθοριστικό ρόλο έπαιζαν μόνο τα δυο πρώτα γράμματα, γι αυτόν όλες οι γυναίκες (θα) έπρεπε να έχουν όνομα που αρχίζει από Μα.

Αυτό, με την πάροδο του χρόνου, άρχισε να του θυμίζει την πολιτική κατάσταση, προ χούντας, επί χούντας, μετά την χούντα, με τον "σοσιαλισμό" του 81, την "ολική επαναφορά" του ακατανόμαστου, τον "καθηγητή Σημίτη" και τους συνονόματους των προηγούμενων πρωθυπουργών. "Ολοι τους ίδιοι είναι", σκέφτηκε, " όπως όλες οι γυναίκες αρχίζουν από Μα".
Ισως να έφταιγε πως όλοι χρησιμοποιούσαν τον ίδιο αστυνόμο, τον ίδιο δάσκαλο, τον ίδιο παπά.

Μέχρι που προ διετίας περίπου του έπεσε στον δρόμο του μια Αγγλιδούλα, ονόματι Sarah. Τρελλάθηκε, ήταν σαν να τα είχε πρώτη φορά με γυναίκα και δεν ήταν η πρώτη φορά που τα έφιαχνε με αλλοδαπή. Αντίθετα είχαν παρελάσει και Μαίρη και Μανταλένα και Μαργκίτε και άλλες πάντα σύμφωνα με τον κανόνα του Μα-. Η Σάρα αφού έκανε το καλοκαιράκι της με μεσογειακή διατροφή και συντροφιά ανεχώρησε στην Αγγλία παρά τις απέλπιδες προσπάθειές του να την κρατήσει εδώ.
Εντελώς συμπτωματικά περίπου τότε εμφανίσθηκε ηχηρά στο πολιτικό προσκήνιο η Χρυσή Αυγή...

Τώρα βίωνε την αλήθεια των λόγων ενός συγγραφέα που έλεγε πως με την πάροδο των ετών μεγαλώνουν τα διαστήματα της ψυχοβγαλτικής αναμονής και μικραίνουν τα διαλείματα που περνάει κάποιος καλά. Σοφές κουβέντες. Ποτέ άλλοτε δεν είχε διανύσει τόσο μεγάλο διάστημα μοναξιάς. Και πλέον είχε κατασταλάξει στο ακριβές όνομα που θα έπρεπε να έχει η επόμενη σύντροφός του : 
Μάρα !!
Λογικό του φαινότανε, μετά την Σάρα και η Μάρα, ασορτί και με τις σχέσεις του και με το πολιτικό γίγνεσθαι...

Ενας δρόμος διαφορετικός

Κάθε δρόμος έχει μια αρχή κι ένα τέλος. Η αρχή είναι πάντα ένα μέρος όπου υπάρχουν άνθρωποι. Το τέλος μπορεί να είναι μια κάποια πόλη, ένας προορισμός. Μπορεί να είναι ένα ποτάμι, μια χούφτα θάλασσα, μια ακρή ενός γκρεμού με υπέροχη θέα. Μπορεί ακόμα κι ένα πλατάνι αιωνόβιο, για να χαρούν την σκιά του.
Μα κάπου υπάρχει ένας δρόμος, δρόμος εξοχικός στρωμένος με πλάκες. Που και που οι πλάκες είναι βαμμένες κόκκινες. Κανένας δεν θυμάται πότε και ποιός τον έφτιαξε. Δεν έχει ανηφόρες ούτε κατηφόρες. Στριφογυρίζει μέσα στα χωράφια και τα αραιά σπιτάκια για κάνα δυο χιλιόμετρα και σταματά κυριολεκτικά στο πουθενά. Ο,τι υπήρχε πριν, υπάρχει και μετά, ακριβώς το ίδιο τοπίο. Αλλά μετά δεν υπάρχουν πλακάκια, δεν υπάρχει δρόμος. Μερικοί λένε πως το κόκκινο χρώμα στις πλάκες είναι από αίμα, το αίμα από αυτούς που αυτοκτόνησαν γιατί ο δρόμος δεν οδηγούσε κάπου, δεν το άντεξαν. Λένε ακόμα πως τα γκράφιτυ στα σπίτια του δρόμου είναι αφιερώσεις γι αυτούς που τέλειωσαν την ζωή τους στον δρόμο. Αλλα είναι ζωγραφιές, άλλα είναι φράσεις βγαλμένες απ' την ζωή τους :
"Θυμάσαι νάκανες ποτέ, κάτι καλό για μένα ; τη μοναξιά σου λάτρευες πάντα"
Πάντα βγαίνει κάποιο παράπονο για την αυτοκτονία όπως βγαίνει μια συμπάθεια για το ατύχημα.
Υπάρχει άραγε αυτοκτονία από ατύχημα ; 
Πως θα το γράφανε με σύνθημα στον τοίχο ;
Σαν ζωγραφίζεται ο νεκρός στο γκράφιτυ, φορά τα ρούχα από την καλύτερη στιγμή της ζωής του, στα μαλιά του όμως αποδίδεται το χρώμα του τελευταίου βαψίματος. Τα χαρακτηριστικά του αποδίδονται με σκληρές ευθείες, οι καμπύλες απαγορεύονται. Επειδή είναι λίγοι οι τοίχοι των σπιτιών το γκράφιτυ μιας καινούργιας αυτοκτονίας καλύπτει μια παλιότερη. Οπως πολλές εκκλησίες χριστιανικές κτίστηκαν στα ερείπια κάποιου αρχαιοελληνικού ναού.

Κάποιοι επιστήμονες, γιατροί, διατροφολόγοι, θεολόγοι και λοιποί θέλησαν κάποτε να επεκτείνουν τον δρόμο, να τον πάνε κάπου για να μην αυτοκτονούν οι άνθρωποι. Σύσσωμες οι πόρνες των γύρω πόλεων αντιτάχθηκαν στην κίνησή τους με το επιχείρημα πως οι περισσότεροι από τους αυτόχειρες ζητούσαν μια τελευταία επαφή μαζί τους, εκεί στην ερημιά, για την ψυχική τους προετοιμασία και ήταν πολύ γενναιόδωροι.  Δεν ήθελαν να χάσουν αυτά τα εξτρά. Οι επιστήμονες υποχώρησαν στα λογικά επιχειρήματα των εκδιδομένων γυναικών, το χρήμα είχε πάντοτε τον σεβασμό τους. Πλήρωσαν κάποια χρήματα για την συντήρηση του δρόμου και αποφάνθηκαν πως έκαναν ό,τι ήταν ανθρωπίνως δυνατόν για τους συνανθρώπους τους.

Με το που πέρασαν τα χρόνια, η μόνη ουσιαστκή διαφορά που συντελέσθηκε στην περιοχή, αφορούσε τα σπίτια κι όχι τον δρόμο. Ολα σιγά-σιγά έκλεισαν τις πόρτες και τα παράθυρα που έδιναν στον δρόμο και άνοιξαν καινούργια από τις άλλες μεριές. Εφιαξαν και μονοπάτια για τις μετακινήσεις τους ώστε να αποφεύγουν τον δρόμο. Οταν δεν βλέπουν κάτι, είναι σαν να μην υπάρχει, σκεπτότουσαν κάθε φορά που πήγαιναν από το μονοπάτι στο σούπερμάρκετ ή στο εκλογικό τμήμα για να ψηφίσουν.

Ανακαταμέτρηση

Αντε και από το βράδυ αρχίζουν τα κουκιά

Καταμέτρηση

(αναδημοσίευση από την ποιηματοποίηση)

Μαζί με τα λεφτά

σου τέλειωσαν κι οι συζητήσεις για την πολιτική...

Το πρόσεξες ;

Εδώ δεν έχει δανεικά...

δεν είναι τράπεζα η ιδεολογία

κι' ο άδειος πεπτικός σωλήνας

Το κόλον έντερον

ιατρικώς απόρρητον,

το φι-πι-ά, μεγάλο...

Σου έχει απομείνει μοναχά

η διεθνής επικαιρότης 
ν' αεροβατείς χωρίς χρεοκοπίες

κι ένας καθρέπτης 
λόγια κενά στο μαύρο της οθόνης...

Α, ναι 

και μνήμες των αθλητικών,
 των περασμένων μεγαλείων...

εγγεγραμμένοι...τόσοι

ψήφισαν...τόσοι

έλαβον...τόσα

Δεύτερος γύρος

Στον δεύτερο γύρο 
των αυτοδιοίκητων ( ή κάτι τέτοιο) εκλογών 
θα δοθεί η απάντηση 
στο αγωνιώδες  (και άμα φιλοσοφικόν) ερώτημα :

Οι άνεμοι ζουν ;

ή ... ανεμίζουν ;

(οι...α, ναι, μη... ζουν !! )

( οι προσεκτικοί ανα γνώστες παρατηρούν πως ο μάστορας ασχολείται με τον δεύτερο γύρο ! )

Μπροστά στην κάλπη

 Πλησιάζουν εκλογές και η διστακτικότητα του εκλογικού σώματος είναι παραπάνω από εμφανής. Θυμίζει τα απραγματοποίητα όνειρα των παντρεμένων που δεν έχουν το θάρρος να παραδεχθούν πως έχουν μίζερη ζωή και να χωρίσουν. Ετσι και η επιλογή τους στην κάλπη συντηρεί την υπάρχουσα κατάσταση του αργού θανάτου.

Δεν είναι κανούργιο φαινόμενο. αν και το έχω καταγράψει το 2009 είναι πολύ παλαιότερο, διαχρονικό θα έλεγα.

Ας το θυμηθούμε  (από την ποιηματοποίηση )

 

 

Ο Δισταγμός 

( Μια ονειροπολούσα κυρία διστάζει μπροστά στην κάλπη )

Μια δεσποινίς ψηφίζουσα ηλεκτρονικώς εις Εσθονίαν
Οταν γίνει κυρία θα κρεμάσει χρυσό σταυρό στον λαιμό της
και φυσικά θα ψηφίζει με το κραγιόν της.

                                    Ενα πετάρισμα βλεφάρου, μία ψήφος,

ένας σταυρός χρυσαγκαλιάζει τον λαιμό
και μία κυρία μεσ' στο παραβάν διαλέγει
το ψηφοδέλτιο που της είναι αρεστό

Μια κεφαλή, στην κεφαλή ψηφοδελτίου
μ' ένα λογότυπο στο σήμα, κυκλικό
μετά, ατέρμονη ροή των ονομάτων
υποψηφίων βουλευτών και υπουργών

Με το κραγιόν της θέλει σφόδρα να σταυρώσει
τον εκλεκτό της, από λίστα καρδιακή
αλλά φοβάται μην την ψήφο ακυρώσει
της γυναικός του υποψηφίου, προσταγή

Αυτός ο φόβος ήταν μάλλον η αιτία
που τ' όνειρό της πάντοτ΄έμενε μισό
και της καρδιάς τον εκλεκτό, τον παντρεμένο
εις την συμβία του τον άφηνε πιστό !

                                                          Μεταφορά ψηφοδόχου στο Βελουχιστάν

Μου ξανάρχονται, ένα-ένα...

Ετσι, μιας και πλησιάζουν εκλογές για να μην ξεχνιόμαστε, ας θυμηθούμε λίγο τα παλιά...

(από το παλιό μου μπλογγ )

Τρίτη, 4 Μαΐου 2010

A pawn in their game (Bob Dylan 1963)

Ας μιλήσουμε σήμερα στην "μητρική" μας γλώσσα

He’s taught in his school
From the start by the rule
That the laws are with him
To protect his white skin
To keep up his hate
So he never thinks straight
’Bout the shape that he’s in
But it ain’t him to blame

           

 He was only a pawn in their game                                                                                                                                        

 With his fist in a clinch
To hang and to lynch
To hide ’neath the hood
To kill with no pain
Like a dog on a chain
He ain’t got no name
But it ain’t him to blame

He was only a pawn in their game.

  He’ll see by his grave
On the stone that remains
Carved next to his name
His epitaph plain:

Only a pawn in their game

In memorial

Στην Ελλάδα ζούμε...

Νομίζω πως έχουμε ξεπεράσει πλέον την χώρα των θαυμάτων απ' όπου πέρασε η Αλίκη. Αυτή η χώρα έχει ξεφύγει εντελώς από τα λογικά πλαίσια με αποτέλεσμα διαστρεβλωμένα γεγονότα να περνάνε σαν απολύτως φυσιολογικά με τις ευλογίες πολιτικών και (μεγαλο)δημοσιογράφων, των μόνων που έχουν μείνει ανέγγιχτοι από την κρίση, εκτός βέβαια κι από αυτούς που την προκάλεσαν.
Αν βέβαια κάποιος ισχυρισθεί πως οι θυσίες του ελληνικού λαού έσωσαν τις γαλλικές τράπεζες θα ακουστεί σαν γραφικός παρ' όλο που αυτή η άποψη είναι πολύ πιο κοντά στην πραγματικότητα απ' ότι η έξοδος από το ευρώ. Κι αυτό γιατί ο μέσος άνθρωπος δεν καταλαβαίνει τις πολιτικές όπως και τις οικονομικές πρακτικές παρά μόνο αν τον αφορούν άμεσα. Πριν λοιπόν αναφέρω κάποια από τα πολλά παρανοϊκά που εφαρμόζονται στην χώρα μας επιτρέψτε μου να σας αναφέρω ένα παράδειγμα από τον παράλληλο με την πολιτική χώρο τον ποδοσφαιρικό για να αντιληφθείτε πιο άμεσα πως παίζεται το παιχνίδι στην Ελλάδα.
Ο αναντίρρητα ταλαντούχος και ευρισκόμενος προ διμήνου στο ζενίθ της φόρμας του ποδοσφαιριστής Μήτρογλου είχε τον Νοέμβριο μια ρήτρα αγοράς 8 εκατομμυρίων ευρώ και κανένας σύλλογος δεν έκανε κίνηση να τον αγοράσει. Η ρήτρα αποσύρεται ώστε η τιμή να είναι διαπραγματεύσιμη και δυστυχώς ο ποδοσφαιριστης τραυματίζεται  σε δύσκολο για την συνέχεια της καριέρας του σημείο. Χειρουργείται και μετά την αποχή του επιστρέφει μουδιασμένος στους αγωνιστικούς χώρους προβάλλοντας ερωτηματικά τουλάχιστον για την φετεινή σεζόν. Κι όμως εμφανίζεται από το πουθενά ομάδα από την πρέμιερλιγκ, η Φούλαμ που δίνει 15,2 εκατομμύρια στον ΟΣΦΠ με επιχείρημα πως χρειάζεται τα ΕΦΕΤΕΙΝΑ γκολ του Μήτρογλου για να μην υποβιβασθεί.  Δηλαδή η τιμή του σχεδόν διπλασιάστηκε στο διάστημα που τραυματίσθηκε και δεν αγωνίσθηκε !!
Ποιός πείθεται ;
Φυσικά όλοι γιατί δεν τους αφορά άμεσα.

παύση

- Εσείς ποιό απορρυπαντικό προτιμάται ;
- Μα φυσικά το απορρυπαντικό που έχει γίνει θρύλος !

τέλος της παύσης

Θα μπορούσαμε να προσθέσουμε και τα 5 εκατομμύρια για το "παλτό" Βάις (σημειωτέον ο προηγούμενος σύλλογός του τον άφησε ελεύθερο) αλλά καμιά φορά Ρώσοι και Αραβες δίνουν τρελλά λεφτά λόγω κακών κλιματικών συνθηκών οπότε διατηρούμε επιφυλάξεις. Συμπτωματικά την επομένη της πώλησης εμφανίζονται ρεπορτάζ για την μείωση κερδών και αύξηση ζημιών της εταιρίας Στάδιο Γ. Καραϊσκάκη  ενώ αρχίζει στις αθλητικές φυλλάδες το παραμύθιασμα για δήθεν ιταλικές  προτάσεις 10 εκατομμυρίων για τον Μανωλά που οι γνωρίζοντες το άθλημα πολύ δύσκολα θα κοστολογούσαν με 2 εκατομμύρια κι αυτά  στο πολύ λάρζ.

Αντίστοιχα στην Ελλάδα θεωρείται πλέον φυσιολογικό να πληρώνει φόρους κάποιος για πράγματα που δεν του αποφέρουν  κέρδος όπως ένα οικόπεδο ή ένα ανοίκιαστο διαμέρισμα.
Θεωρείται φυσιολόγικό να χαρατσώνεται ο λαός για να πληρώσει όσα έκλεψαν οι πολιτικοί και η νομενκλατούρα τους (αυτοί που ο Πάγκαλος προσδιόρισε ως οι "μαζί τα φάγαμε" ).
Θεωρείται φυσιολογικό να κυβερνούν και να επιδιώκουν να ξανακυβερνήσουν αυτοί που δημιούργησαν την κρίση !!!
Στην ίδια χώρα ένας επενδυτής, ο Ιβαν Σαββίδης ζητά να πληρώσει έντεκα εκατομμύρια για τα χρέη του ΠΑΟΚ και αρνούνται εδώ και δυο χρόνια για να τον έχουν δέσμιο ή γιατί αρνείται να τους δώσει τις μίζες τους, την ίδια ώρα που κάνουν κατασχέσεις σε μισθούς και συντάξεις πείνας (*) για 50 και 500 ευρώ !
Και στις 31 Ιανουαρίου αποφασίζουν (επιτέλους) να ζητήσουν δικαιολογητικά από όσους έχουν χρεωθεί ολόκληρο το χαράτσι ενώ δεν κατέχουν ολόκληρο το ακίνητο με δεδομένο όμως ότι την 1η Φεβρουαρίου θα υπάρχει προσαύξηση !!!

Ισως όλα αυτά να εξηγούν γιατί όλα τα κόμματα είναι υπέρ της παραμονής στο ευρώ και μόνο τα ακραία είναι υπέρ της εξόδου.

Προσθήκη
 Σε όσους διατηρούν αμφιβολίες συνιστώ να προσέξουν την απουσία (τουλάχιστον από τα μέσα ενημέρωσης ) μάναντζερ σ' αυτήν την αγοραπωλησία

 (*) Για όσους δεν γνωρίζουν και ακούνε μόνο ειδήσεις από την τηλεόραση, το δημόσιο, οι δήμοι και Ν.Π.Δ.Δ. εξαιρούνται από τα όρια των 1000 ευρώ για τις κατασχέσεις

Η γυφτοποίηση της πολιτικής ζωής του τόπου

 Η φωτό από το google ως συνήθως

Η γυφτοποίηση της πολιτικής ζωής του τόπου είναι ολοφάνερη πλέον όχι μόνο στις ανώτερες βαθμίδες της με τις οποίες ασχολούνται τα ΜΜΕ αλλά και στον τελευταίο υπάλληλο της κρατικής μηχανής που κοιτάζει πως μπορεί να αρπάξει οτιδήποτε πριν την  επερχόμενη κατάρρευση, μέχρι και τα στυλό αρπάζουνε τώρα, όχι μόνο τα Α4 χαρτιά...
Την ώρα που στις εφημερίδες και τα κανάλια πρωταγωνιστούν ο Λιάπης, ο Τομπούλογλου, ο Βενιζέλος και οι λοιποί συγγενείς, οι δηλώσεις των Σαμαρά-Στουρνάρα και των άλλων αστέρων της οικονομομπουρδολογίας για το τι χρειάζεται η χώρα θεωρούνται ... φυσιολογικές : Ανάπτυξη !
Η εύγλωττη σιωπή του Τσίπρα και των λοιπών αντιπολιτευομένων δυνάμεων λέει πολλά : νομικά η σιωπή είναι συγκατάθεση!
Και φυσικά πριν εξετάσουν αν πραγματικά χρειαζόμαστε...ανάπτυξη περνάνε στο επόμενο στάδιο: πως θα την πετύχουμε την ρημάδα την ανάπτυξη, αυτό λέγεται ...πολιτική !  Ελα μου ντε!!
Ας εξετάσουμε στα γρήγορα την περιβόητη ανάπτυξη που χρειαζόμαστε, κατά τις σοφές μας κεφαλές, στους τομείς που υπάρχουν στην χώρα :
Στον αγροτικό τομέα δεν νομίζω πως υπάρχουν σοβαρά περιθώρια,  ήδη γη και θάλασσα παρουσιάζουν σημεία "κόπωσης" από την υπερεκμετάλλευση των πόρων.
Στον βιομηχανικό τομέα είναι τουλάχιστον ανέκδοτο να συναγωνισθείς τις πολυπληθυσμιακές χώρες της Ασίας στο ημερομίσθιο για την ελαφριά μορφή της, η βαριά βιομηχανία δεν υπάρχει εδώ.
Στον τουριστικό τομέα θα θυμίσω ότι φέτος πιάσαμε κορυφή σε πληρότητα αλλά δεν σωθήκαμε, ούτε μπορούμε να σηκώσουμε τις τιμές γιατί καραδοκούν κι άλλες χώρες ανταγωνιστικές κι ας μην ξεχνάμε πως οι μισοί άνθρωποι στον κόσμο δεν πηγαίνουν δεύτερη φορά στο ίδιο μέρος.

Ξέρω πως δεν θα μου απαντήσει ο πρωθυπουργός, όχι γιατί δεν με καταδέχεται αλλά γιατί δεν θα έχει τι να πει. Για τον ίδιο λόγο δεν τον ρωτάνε τα άλλα κόμματα μέσα στην βουλή :

ΤΙ ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΑΠΤΥΞΗ κ. ΣΑΜΑΡΑ ;
συγκεκριμμένα πράγματα, όχι αερολογίες !

Μήπως εννοείται την παγκόσμια πρωτοτυπία να φορολογείται κάτι που δεν αποφέρει κέρδος, όπως η κατοχή του οικοπέδου ; 
Αυτό είναι ανάπτυξη ή μήπως η περαιτέρω -έμμεση τώρα- μισθολογική αφαίμαξη ; Θα έλεγα την καταλήστευση των ταμείων αλλά σε πρόλαβαν οι προηγούμενοι.
Ας σοβαρευθούμε λιγάκι. Χωρίς τις μπούρδες περί ανάπτυξης σε συνθήκες πραγματικής οικονομίας τίποτε δεν έχει αλλάξει ουσιαστικά στα τελευταία είκοσι χρόνια, οι εισαγωγές είναι περίπου 10%  μεγαλύτερες των εξαγωγών. Το κενό αυτό εξισορροπούσε  προ ευρώ ο πληθωρισμός με αποτέλεσμα να έχουμε ακριβά αυτοκίνητα και τηλεοράσεις  αλλά υποφερτό επίπεδο διαβίωσης με τα ελληνικά προϊόντα. Τα πρώτα χρόνια της νομισματικής ένωσης αυτό το έλλειμμα καλυπτότανε με τα πακέττα στήριξης τα οποία ναι μεν δεν αξιοποίηθηκαν αλλά δεν θα έλυναν το πρόβλημα, απλά θα καθυστερούσανε την κρίση όπως συμβαίνει σε άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης που αντιμετωπίζουν σε μικρότερο βαθμό το ίδιο πρόβλημα με την Ελλάδα, δηλαδή την ροή των ευρώ προς την Γερμανία με αποτέλεσμα τα άδεια ταμεία μια που δεν μπορούμε να κόψουμε πληθωριστικό νόμισμα . Εχουμε βέβαια τώρα φτηνά αυτοκίνητα και τηλεοράσεις προς μεγάλη ικανοποίηση των χωρών που τα παράγουν αλλά το μεροδούλι δεν φτάνει πια για το μεροφάϊ.
Νομίζετε πως αυτό θα το αντιμετωπίσει η ανάπτυξη ;  
Μπορεί να το πιστεύει ο Τσίπρας που δήλωσε την πίστη του στο ευρώ την πρώτη μέρα που ο Σύριζα έγινε κόμμα από...συνασπισμός -ουδεμία σχέση με τον γνωστό Μανωλιό και το βρακί του- αλλά δεν το πιστεύει πια ο κατώτερος υπάλληλος των δημοσίων υπηρεσιών που βλέπει στα πλαίσια της...ανάπτυξης να μην υπάρχει χαρτί καθαριότητας στις τουαλέττες, να μην λειτουργούν τα φωτοτυπικά  και κοιτάζει κι αυτός να διαγουμίσει ότι του είναι πρόσφορο. Γιατί λογω θέσης έχει ήδη αντιληφθεί πως η γυφτοποίηση  φαίνεται μεν πρώτα στα κατώτερα στρώματα αλλά ξεκινά από τα ανώτερα  και παίρνει τα μέτρα του. 

Τα πάντα είναι θέμα παιδείας

 Το  1962 για την Παιδεία ζητάγαμε το

 Το 2013 πόσο ζητάμε ;

Τα πάντα είναι θέμα παιδείας αλλά στην Ελλάδα μας τα πάντα είναι...τα πάντα όλα που λέει ο Αλέφαντος δηλαδή, σλόγκαν, βλαχομαγκιά και ξέρω τα πάντα, αρκεί να έχω αναγνωρίσιμο επίθετο.
Ισως το μόνο που λειτουργεί κάπως στην χώρα μας (ακόμα) είναι το καλλιτεχνικό κομμάτι, εκεί ο γιός του Παπαμιχαήλ (και της εκλιπούσης εθνικής μας σταρ),  του Κούρκουλου, του Καζάκου (και της Καρέζη), η κόρη της Λάσκαρη  και λοιπά βλαστάρια δεν κατάφεραν να ακολουθήσουν την πορεία των γονιών τους μια που δεν είχαν τα προσόντα, παρά μόνο το επίθετο. Αντίστοιχα και στο τραγούδι οι γιοί του Στράτου, ο γιός του Κόκοτα, ο γιός του Πάριου κ.λ.π. απέχουν χιλιόμετρα από την ακτινοβολία των πατεράδων τους. Εδώ φαίνεται να λειτουργούμε (ακόμη) σωστά σαν λαός, ίσως η επίδραση του Χατζηδάκι και των άλλων κορυφαίων συνθετών και ανθρώπων του θεάτρου της μεταπολεμικής γενιάς να ήταν καταλυτική.

Στον τομέα  της πολιτκής όμως η επανάληψη των επιθέτων είναι συνεχής και φτάσαμε σε τρίτη γενιά πρωθυπουργών από το σόι των Παπανδρέου ενώ στις υπουργοποιήσεις δεν υπάρχει σχεδόν γόνος από (επιτρέψτε μου το λογοπαίγνιο) από υπουργικά αρχίδια που να μην έχει φανεί αντάξιος της καταγωγής του, ενώ σύμφωνα με τις φήμες τρίτη γενιά υπουργοποιήσιμων έχουμε και στο μητσοτακέϊκο- τους προπολεμικούς δεν τους μετράω.
Αναρωτιέμαι με ποιό κριτήριο υπουργοποιήθηκε ο υιός Βαρβιτσιώτης ή οι κόρες Γεννηματά και Κεφαλογιάννη, πλην του επιθέτου τους, η ισχύς του οποίου στα ενδοκομματικά δεν εξασφαλίζει την καταλληλότητα για την θέση που επελέγησαν. (άσε που ο Κυριάκος απολύει όσους είχε διορίσει η...Ντόρα δικαιώνοντας το ράβε-ξήλωνε, δουλειά να μην σου λείπει των πολιτικών μας). Σαφώς και κάποιος πρέπει να υπουργοποιηθεί και σαφώς ( θα έπρεπε) να υπάρχουν κριτήρια αλλά ποιά ; Ποιός θα μπορούσε να προτείνει άτομα με τα κατάλληλα προσόντα ; Μα φυσικά τα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα εφ' όσον λειτουργούσαν αξιοκρατικά και ήταν συνδεδεμένα με την αγορά εργασίας- όπως γίνεται στις προηγμένες χώρες. Δεν είναι όμως δυνατόν να έχεις σωστά πανεπιστήμια όταν η πρώτη ύλη, οι φοιτητές, έρχονται από λάθος πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση και τα πανεπιστήμια απλά κοιτάζουν να ευθυγραμμισθούν μ' αυτήν την κατάσταση υποχρεούμενα σε συμβιβασμούς, όπως να δέχονται τους φοιτητές από το υπουργείο παιδείας μέσω των πανελληνίων αντί να διαλέγουν αυτά τους ικανούς φοιτητές τους. Πρέπει όμως να δικαιολογηθεί η στραβή στοιχειώδης εκπαίδευση, γι αυτό υπάρχουν (ακόμα) πανελλήνιες εξετάσεις.
Από κει και πέρα η γάγγραινα φυσιολογικά εξαπλώνεται και στο επίπεδο των διδασκόντων καθηγητών αφού αυτοί που μένουν είναι όσοι δεν έχουν τα φόντα να κάνουν καριέρα στο εξωτερικό ή βαριούνται να περιμένουν πότε θα γίνει υπουργός ο κολλητός τους για να πάρουν την έδρα, μερικοί ίσως και να ντρέπονται να ανακηρυχθούν καθηγητές μ' αυτόν τον τρόπο. Ετσι λαμβάνουν το χρίσμα άνθρωποι που γεμίζουν τα πάνελ σε σαβουροεκπομπές της τηλεόρασης ή πουλάνε τον τίτλο τους μαζί με την τροφή των αρχαίων ελλήνων (!) που μόνο αυτοί ανακάλυψαν. Φυσικά είναι ανίκανοι και αποκομένοι από το γίγνεσθαι ώστε να προτείνουν κάποιον για υπουργό- εκτός ίσως από τον εαυτόν τους, άρα καταλήγουμε στην γνωστή συνταγή των αναγνωρήσιμων από το επίθετο υπουργών, συνεχίζοντας ακάθεκτοι την εθνική κατηφόρα.

Υ.Γ. Στους αναγνωρίσιμους λόγω επιθέτου υπουργούς αλλά και στους "πανεπιστημιακούς" πρέπει να καταχωρηθεί και το εξαιρετικό δείγμα του - κατά δήλωσιν του -  "καθηγητού της αλητείας", με δύο φορές θητεία, εικονιζομένου.

Κινητικότητα και κουνήματα

Ο,τι λάμπει δεν είναι χρυσός

Ας ξεκινήσουμε από τα (σεμνά) κουνήματα των τραγουδιστών, των ουδεμίαν σχέση εχόντων με την κινητικότητα των πολιτικών πλην κάποιων αβάσιμων φημών και μιας διαβολικής ομοιότητας. 

Επίσης κοινό είναι το τάκα-τάκα-τα, ο ένας το τραγουδάει και ο άλλος το παίζει σαν μπαλάκια στην καμπούρα των υπαλλήλων κοροϊδεύοντάς τους πως δεν ψάχνει απολύσεις αλλά...κινητικότητα

Στην μοναδική χώρα που λέγεται Ελλάς, στην χώρα που γέννησε την δημοκρατία, έχουμε ένα πολίτευμα που θα έπρεπε να λέγεται κληρονομική κοινοβουλευτική δικτατορία για να πλησιάζει περισσότερο στην πραγματικότητα. 
Το δικτατορία αναφέρεται στο αδιαμφισβήτητο γεγονός πως ουδείς πολιτικός υπηρετεί αυτά για τα οποία εξελέγη αλλά κάνει ό,τι του κατέβη νομίζοντας πως για τέσσερα χρόνια έχει το ακαταλόγιστο. Στις περιπτώσεις που σφίγγουν οι κώλοι, το κωλοσύστημα επιλέγει εκλογές με λίστα κι έτσι γλυτώνουν την εκλογική αποδοκιμασία οι  πρωτοκλασάτοι γράφοντας σε κατάλληλο μέρος την  λαϊκή βούληση.

Μετά τους ενδοοικογενειακούς Κωστάκη και Γιωργάκη και τον τζακάτο Αντωνάκη έρχεται τώρα κι ο γιος (;) του Μητσοτάκη προαλειφόμενος να καλύψει το κενό που δεν μπόρεσε να καλύψει η Ντόρα, μάλλον γιατί προτίμησε το επίθετο του πρώτου συζύγου της και όπως είχε πει ο ομώνυμος του θωρηκτού πολιτικός εκ Μετσόβου, "όποιος βγαίνει απ' το μαντρί, τον τρωει ο λύκος".
Που πας ρε Τσίπρα, ξεβράκωτος ; Ψάξε να βρείς κανένα πρόγονό σου πολιτικό, έστω κοινοτάρχη γιατί αλλιώς προκοπή δεν έχεις. Αριστεροί-αριστεροί οι ψηφοφόροι σου αλλά θέλουν ένα υποκατάστατο του βασιλιά που έδιωξε ο Καραμανλής με το ανφέρ για νάρθουν στα ίσα τους. Αμα θέλανε λαϊκό ηγέτη και επανάσταση θα κάναν αρχηγό του Σύριζα, τον Πάμπλο τον Γκαρσία -που του αντιγράψανε το σύνθημα- νάχουν και τους ψήφους των ΠΑΟΚgήδων που δίνουν αυτοδυναμία.
Η εκδίκηση της ιστορίας ήταν η πρωθυπουργοποίηση του βρυκόλακα μέχρι να επέμβουν τα μεγάλα τζάκια να τον ρίξουν. Σαν αποκατάσταση των ταραγμένων ενδοδεξιών προστριβών θεωρείται η προώθηση του Κυριάκη (να κάνει ομοικαταληξία με Γιωργάκη, Κωστάκη κ.λ.π.) με την θυσία- σαν άλλης Ιφιγένειας εν Αυλίδι ή αλλαχού- της Θεοδώρας-Ντόρας.

Πανίσχυρο το μητρικό ένστικτο, υπερισχύει του πολιτικού, λένε άλλοι

Από το πουθενά ανέλαβε υπουργός σε κάποιο υπουργείο με περίεργο όνομα, με  σκοπό μάλλον να διαπραγματευθεί το ύψος και τα παρεπόμενα της νέας δανειακής δόσης (προς Θεού, ΟΧΙ  ΜΙΖΕΣ, να μην χαλάσουμε την πατροπαράδοτη οικογενειακή αρχή-δια νέες μεθόδους) θυσιάζοντας μερικές χιλιάδες υπαλλήλους στα πλαίσια της κινητικότητας- όρος ακατανόητος σαν αυτούς που πλασσάρουν οι γόνοι των πολιτικών δεινοσαύρων ώστε ό,τι κι αν προκύψει να είναι μέσα αφού κανένας δεν μπορεί να προσδιορίσει τι είναι κινητικότητα, ούτε ο ίδιος, ο χρυσός μας υπουργός.
 Ενώ κανείς δεν αμφισβητεί πως σαν κουνήματα του Χρυσού ορίζονται τα λικνίσματα ώμων, κεφαλής και λαγόνων του καλλιτέχνη