Η Ελληνίς του σαββατοκύριακου το 2017

Η Ελληνίς το σάββατο πηγαίνει της βδομάδας
τα ψώνια να προμηθευτεί στα μάρκετ της Ελλάδας
πάει με το αυτοκίνητο αν ξέρει να οδηγάει 
αλλιώς με το σκυλάκι της στον δρόμο περπατάει. 
Μα αν το σκυλί θέλει κακά αμέσως ανεβαίνει
στο πεζοδρόμιο γιατί...να το κακό προσμένει
το ζώο για να αποπατεί πρέπει να μένει ακίνητο
και κίνδυνος να εμφανισθεί αν έρθει αυτοκίνητο !

Δεν είναι μια, δεν είναι δυο, όλες μαζί τα παίρνουν
στα κάγκελα ή όπου βρουν με το λουρί τα δένουν
κι αν ξεχαστούν ψωνίζοντας και τα σκυλιά γαβγίζουν
αδιαφορούν για τα αφτιά των αλλονών που πρήζουν !
"Εχουν κι αυτά δικαίωμα να βγούνε καμιά βόλτα
κι αν απορείς, κτηνίατρο τράβα να βρεις και ρώτα
και το δικό ΜΟΥ το σκυλί, κανέναν σας δεν ενοχλεί
μου τόχουν πει πάρα πολλοί, έχει υπέροχη φωνή ! "

Αυτή με το αυτοκίνητο θα πάει να ψωνίσει
του Αβραάμ τα αγαθά, τίποτε μην της λείψει
κοινωνικό το στάτους κβο, πρέπει να το τηρήσει
και μια φορά τουλάχιστον καρότσι να γεμίσει
κι ύστερα θριαμβευτικά, μπροστά από τις γειτόνισσες
περνά κι αυτές με ζήλεια της πετούν " Πω, πω, πολλά που ψώνισες"
κι αυτή αφου ξεφόρτωσε χωρίς να τις πιστέψει
"ξεχνά" και το καρότσι της πίσω να επιστρέψει.

Ετσι λοιπόν μας φέρονται σήμερα οι Ελληνίδες
και μη μου πεις δεν ήξερες, δεν άκουσες, δεν είδες
κι αν κάποιες είναι εξαίρεση και φέρονται εντάξει
οι πιο πολλές αδιαφορούν για νόμο και για τάξη.

Ζέστες...

από την ποιηματοποίηση

.

Τι είναι το θέρος ;

Μου είπες :
- Τι είναι το θέρος ;

Μια ψυχική ανάταση, ένα μπικίνι ;
ή ένας σκύλος κάτω απ' τον ίσκιο της ελιάς ;

Μην είναι τ' άσπρο συννεφάκι
στον γαλανό τον ουρανό ;
μην δυο λουλούδια ολόξερα ;

Τρεις γλάροι που επιπλέουνε σε θάλασσα καθρέπτη ;

Τέσσερα, παιδάκια τέσσερα που παίζουν τις πιτσίλες ;

Πέντε μερμήγκια σέρνοντας το πτώμα μιας ακρίδας ;

Και μου ξανάπες :
Τι είναι το θέρος τελικά ;

Σε κοίταξα στα μάτια και στα στήθια

" Εξη μικρά ροδάκινα ! "
Σκέφτηκα λυπημένος.

Κυριακή πρωΐ

Μια  αφιέρωση στον εξαιρετικό ιστότοπο του φίλου Νίκου Σαραντάκου που καθημερινά λεξιλογεί αλλά τις Κυριακές λογοτεχνίζει

Στης Κυριακής το πρωινό
όλα αργοκινούνται
σαν τις γριές που κίνησαν
να παν στην εκκλησία

Οι λεπτοδείκτες ράθυμοι
χαράζουνε την ώρα
σαν πίνακας ζωγραφικής
κάποιου μεταμοντέρνου

Διαβάτης στο παράθυρο
δεν φαίνεται κανένας
ούτε στου λάπτοπ το γιαλί
κάτι καινούργιο φτάνει
...

και περιμένοντας να δεις
τι θα σου ξημερώσει,
ποιανού γραφιά το κείμενο
ανάρτηση θα γίνει,
αναμασάς τα σχόλια
και τις παραπομπές τους

Ετεροχρονισμένο

 Το Πάσχα πέρασε αλλά καμμιά φορά η ανάσταση έρχεται ετεροχρονισμένη...

από την ποιηματοποίηση αντιγράφω

Πάσχα, Κυρίου Πάσχα

Σαν ξωτικό του δάσους

που όψεις δύο έχει,

μια μαύρη για τους γνωστικούς

κι' άλλη, στο χρώμα του πορτοκαλιού

για τους αλλοπαρμένους,

ξεχύθηκε ο θάνατος

από κρανίου τόπον

σ' αίμα ζεστό και κόκκινο

τα χείλη του να βρέξει

και να χορέψει ύστερα

στου φεγγαριού την χάση

Σε όλων των ειδών τους εραστές

και τους εσταυρωμένους,

σ' οσους την γη αντίκρυσαν

ίδια με τον συνανθρωπό τους

και την αγάπησαν πολύ,

ποτέ δεν φτούρησε ο θάνατος

ούτε και η μπογιά του.

Ανακαταμέτρηση

Αντε και από το βράδυ αρχίζουν τα κουκιά

Καταμέτρηση

(αναδημοσίευση από την ποιηματοποίηση)

Μαζί με τα λεφτά

σου τέλειωσαν κι οι συζητήσεις για την πολιτική...

Το πρόσεξες ;

Εδώ δεν έχει δανεικά...

δεν είναι τράπεζα η ιδεολογία

κι' ο άδειος πεπτικός σωλήνας

Το κόλον έντερον

ιατρικώς απόρρητον,

το φι-πι-ά, μεγάλο...

Σου έχει απομείνει μοναχά

η διεθνής επικαιρότης 
ν' αεροβατείς χωρίς χρεοκοπίες

κι ένας καθρέπτης 
λόγια κενά στο μαύρο της οθόνης...

Α, ναι 

και μνήμες των αθλητικών,
 των περασμένων μεγαλείων...

εγγεγραμμένοι...τόσοι

ψήφισαν...τόσοι

έλαβον...τόσα

Μπροστά στην κάλπη

 Πλησιάζουν εκλογές και η διστακτικότητα του εκλογικού σώματος είναι παραπάνω από εμφανής. Θυμίζει τα απραγματοποίητα όνειρα των παντρεμένων που δεν έχουν το θάρρος να παραδεχθούν πως έχουν μίζερη ζωή και να χωρίσουν. Ετσι και η επιλογή τους στην κάλπη συντηρεί την υπάρχουσα κατάσταση του αργού θανάτου.

Δεν είναι κανούργιο φαινόμενο. αν και το έχω καταγράψει το 2009 είναι πολύ παλαιότερο, διαχρονικό θα έλεγα.

Ας το θυμηθούμε  (από την ποιηματοποίηση )

 

 

Ο Δισταγμός 

( Μια ονειροπολούσα κυρία διστάζει μπροστά στην κάλπη )

Μια δεσποινίς ψηφίζουσα ηλεκτρονικώς εις Εσθονίαν
Οταν γίνει κυρία θα κρεμάσει χρυσό σταυρό στον λαιμό της
και φυσικά θα ψηφίζει με το κραγιόν της.

                                    Ενα πετάρισμα βλεφάρου, μία ψήφος,

ένας σταυρός χρυσαγκαλιάζει τον λαιμό
και μία κυρία μεσ' στο παραβάν διαλέγει
το ψηφοδέλτιο που της είναι αρεστό

Μια κεφαλή, στην κεφαλή ψηφοδελτίου
μ' ένα λογότυπο στο σήμα, κυκλικό
μετά, ατέρμονη ροή των ονομάτων
υποψηφίων βουλευτών και υπουργών

Με το κραγιόν της θέλει σφόδρα να σταυρώσει
τον εκλεκτό της, από λίστα καρδιακή
αλλά φοβάται μην την ψήφο ακυρώσει
της γυναικός του υποψηφίου, προσταγή

Αυτός ο φόβος ήταν μάλλον η αιτία
που τ' όνειρό της πάντοτ΄έμενε μισό
και της καρδιάς τον εκλεκτό, τον παντρεμένο
εις την συμβία του τον άφηνε πιστό !

                                                          Μεταφορά ψηφοδόχου στο Βελουχιστάν

Ερωτικός Απρίλης

από την ποιηματοποίηση

Ερωτικός Απρίλης

Οι στίχοι με μπλέ γράμματα είναι της Λίνας Νικολακοπούλου από το τραγούδι της "Δι' ευχών"

...

...
...σαν τις παλιές αμαρτωλές
που δεν τους στάθηκε αγκαλιά
ούτε κρυψώνα

Η εικόνα πάρθηκε από το http://www.faneromenihol.gr

Υστερα χάϊδεψε ελαφρά τα μαλλιά του και λίγη από την επιδερμίδα του
εκεί στον κρόταφο.
Η μυρουδιά της νεκρανάστασης διέτρεξε όλη την απόσταση
από τα ακροδάκτυλά της μέχρι τον κόρφο της.


Κατάλαβε το τέλος του έρωτα,
ήταν σημάδι αλάθητο


Μόνο τον θάνατο μπόρεσε να νικήσει,
σκέφτηκε,
όχι χωρίς κάποια συγκίνηση.


Υπομονή, σε λίγες μέρες θα αναληφθεί,
είπε από μέσα της και κοίταξε μπροστά, 
στο μέλλον,
το γεμάτο μ' επίδοξους εραστές

                                                                          ...                                                                          

...
...το μαύρο λάδι απ' τη ψυχή
δεν καίει για κάτι που δεν μοιάζει
με ευλογία

                                               Pieta      

π

MICHEL ANGELUS BONAROTUS FLORENT FACIBAT.

...

...

...δι' ευχών των αγίων που κλαις 

που μπορείς σ' αγαπάω να λες

Δυσαρμονία

( Από την ποιηματοποίηση )

Δυσαρμονία

.

Μωβ χαραυγές οι δικές σου

Σκαλίζοντας τη ποίηση

Στη καθημερινή καλημέρα στο γείτονα
Στα μάτια της δεκάχρονης παιδούλας
Στο σπέρμα του εραστή σου
Στη μυρουδιά του καφέ
Στη πίκρα της γιαγιάς

Συμπλήρωσες

Πύρινη η μέρα σου
Αναζητώντας γνώση στον αέρα
Στα λεξικά
Στην αυτοάμυνα που σκοτώνει
Στο κυνήγι του επιούσιου
Στην αρπαγή των αισθημάτων

Αλλοι το είπαν ένστικτο

Στο κομμάτι που σου λείπει
Η αυθεντία σου σαπίζει αργά

Πέρασαν τόσα χρόνια
Κι’ όμως
Τα δειλινά σου πάντοτε μικρά

Τις περισσότερες φορές

 Τις περισσότερες φορές

Most of the time
She ain’t even in my mind
I wouldn’t know her if I saw her
She’s that far behind
Most of the time
I can’t even be sure
If she was ever with me
Or if I was with her

( Bob Dylan, Most of the time-Oh Mercy )

Πίνακας του Γ. Ρόρρη

Τις περισσότερες φορές έβλεπε τα πράγματα όπως ήθελε και χαμογέλαγε.
Δεν ενοχλούσε κανέναν αυτό.
Τις περισσότερες φορές φαινόταν να πατάει γερά στο έδαφος.
Εστω και με περίεργη γωνία.
Ακολουθούσε όμως το μονοπάτι των πολλών, οπότε δεν πείραζε.
Τις περισσότερες φορές.

Τις περισσότερες φορές μπέρδευε την γεύση των φιλιών της με την δικιά του κι ας μην θυμόταν ούτε τ' όνομά της.
Τις περισσότερες φορές δεν συνειδητοποιούσε πως ζούσαν χώρια.
Τα μάτια της, τα μάτια της τα θυμόταν πάντοτε πράσινα και μεγάλα.
Τις περισσότερες φορές δεν ήταν σίγουρος πως ζήσανε μαζί για κάποια χρόνια.
Τις περισσότερες φορές ήξερε που θα μπορούσε να την βρει και ήταν χαρούμενος γι' αυτό.
Και την αφή των μαλλιών της, την είχε τόσο καλά φυλαγμένη στη μνήμη του.
Τις περισσότερες φορές, δεν μπορούσε να νοιώσει μίσος.

Μετά έμαθε για την καινούργια τεχνολογία των φακών επαφής.
Μπορούσαν να αλλάξουν το χρώμα της ίριδας, ναι !
Κάθε γυναίκα θα μπορούσε, ίσως, να έχει μεγάλα και πράσινα μάτια, τα μάτια του έρωτα.
Κάθε γυναίκα θα μπορούσε...
Μα αυτή θα το καταλάβαινε ...  εάν την απουσία της ... την εκμεταλλευόταν.
Τουλάχιστον τις περισσότερες φορές.


Τις περισσότερες φορές, εδώ στην Αττική, ο ουρανός δεν βρέχει.

Δεν έχει δώρα, καρδιά μου

 

 

Σαν άκουσε τα τύμπανα να πλησιάζουν

τις τσέπες έψαξε ασυναίσθητα

 

Δεν είχε πια δώρα να  δώσει

παρά αισθήματα γραμμένα σε χαρτί,

σ' ένα χαρτί καμένο

στο εικοσιένα της ζωής

και μια φωνή να συνοδεύει

ως πέρα τον αντίλαλό τους.

 

Πολεμικός Κρίσνα

από την ποιηματοποίηση

Τον προαιώνιο εχθρό σαν συναντάς

μην ξαφνιαστεις, δεν ήτανε τυχαίο

Στην ίδια θέση καρφωμένη, χρόνια πολλά

τώρα, η αιτία παραμόνευε

Με αξιοπρέπεια μόνο να πολεμήσεις

τι με την νίκη λύτρωση δεν θάβρεις,

ούτε και με την ήττα

Τις προσβολές του όλες ν’ ανεχτείς

και μόνο ψύχραιμα να τις αντιγυρίσεις

να γίνει η αιτία αφορμή

σαν είναι ώρα τη μάχη σου ν' αρχίσεις.

Ταγμένος ήσουνα πάντα να πολεμάς

Με το κλαδάκι της ελιάς στα δυό σου χέρια,

το φοβερό το όπλο στη ψυχή

γλυκά στου τσακισμένου αντίπαλου

τ’ αφτί να ψιθυρίσεις :

Την ευτυχία που γυρεύαμε

κανένας δεν την βρήκε

Κι' ύστερα φύγε.

Οι νεκροί

τα ξεβρασμένα κούτσουρα

σ' ακρογιαλιά

θυμίζουν

Το μόνο που μπορώ να δώσω

Πέρα στον κάμπο με τα καλαμπόκια

κόκκινη φαίνεται μέσα στα χόρτα 

ίδια ψυχούλα του βασανισμένου

από τ' απρόοπτα του πεπρωμένου

Λυγάει, κουνιέται με τον αέρα

κλείνει τη νύχτα κι ανοίγει την μέρα

 και χαιρετάει τον ήλιο-αλάνι

το'να της πέταλο πάντα το χάνει

Δεν είναι ρόδο μήτε τουλίπα

ούτε τα λόγια που άκαρδα σου είπα 

και σε πληγώσανε πέρα ως πέρα

μα παπαρούνα που λάμπει στην μέρα

 

Οταν ανάβουν τα κεριά

Από την ποιηματοποίηση

Οταν σε δείπνο 

μυστικό κι ερωτικό

τα δυο κεριά αδέξια ανάβεις,

στης φλόγας το τρεμούλιασμα

ίδια φαντάσματα οι παλιές

αγάπες 

προσπαθούνε

μέσα στους τοίχους να κρυφτούν

τον πόνο τους να πνίξουν

Ξενοδοχείο η Οαση

από την ποιηματοποίηση...

Αν βρεθείς ποτέ στο ξενοδοχείο η όαση
Μακριά, εκεί που οι περαστικοί είναι σπάνιοι και τα ζευγάρια παράνομα
Ρίξε μιά ματιά στη Κυρία που το έχει
Και στα ίχνη των ανθρώπων που πέρασαν

Μικρές γραφές στους τοίχους-όρκοι της νύχτας που τελειώνουν το πρωΐ
Ονόματα ματαιοδοξίας κι’ ημερομηνίες- τι να σημαίνουνε ;
Κοιλώματα στο στρώμα, αδιάψευστοι μάρτυρες προηγηθείσης «ευτυχίας»
Κάπου ξεχασμένα τα ρέστα- μη τ’ ακουμπήσεις, λερώνουν.

Αντανακλάσεις στο καθρέπτη του μπάνιου
Ρίμμελ και ξεχασμένα τσιμπιδάκια
Ενα αποτσίγαρο πατημένο από παπούτσι αντρικό

η Κυρία,
μόνη της πιά,
δεν καθαρίζει σχολαστικά,
τί νόημα θάχε ;

Κάποτε όλα ήταν τέλεια, καθαρά
Μα οι άνθρωποι πάντα το ίδιο βρώμικοι
ή ν’αφήνουν τη βρωμιά τους
Ποιός τους ήξερε στην ερημιά, μόνο το ταίρι τους-αν είχαν

Δες τη Κυρία στο βάθος του διαδρόμου με τη σκούπα στο χέρι
Και τη φλόγα στα μάτια
Σε ξεκουφαίνει η σιωπή της, -κάρτες δεν δέχεται- μόνο μετρητά
Και ληγμένες επιταγές ποιητών και κλεψιτύπων

Αν περάσεις τη νύχτα μόνος εκεί
Και φοβηθείς
Πίεσε το κουμπάκι
Ενα μηχανικό χέρι θα σφίξει το δικό σου
Μέχρι να νοιώσεις καλά

Γιατί το αύριο θαναι καινούργια μέρα
Μα πάλι χωρίς λόγια
Γιατί το αύριο θάχει καινούργια παραμύθια και μοναξιά
Στο ξενοδοχείο η Οαση

Βρες τα σημάδια απ΄το ξημέρωμα στο δωμάτιο
Τις διάχυτες λοξές ακτίνες μέσα απ’ τις γρίλλιες
Τη σκόνη που αιωρείται μέσα τους
Υλικό από προηγούμενους ενοίκους

Και στο μπαλκόνι όταν βγεις δες με τα μάτια της Κυρίας
Γέλα, ζήσε, εξαφανίσου
Σαν τραίνο που δεν έπιασε σταθμό
Ταχύτητα μη κόψει

Βάλε και συ ένα σαπουνάκι στη τσέπη σου
Ενθύμιο κι’ απόδειξη της ύπαρξης σου
Μα μη πειράξες το τασάκι

Και η Κυρία στη ρεσεψιόν θα σε κοιτάζει
Ν’ απομακρύνεσαι

Je veux nager avec toi

Σαν ψάρι έξω απ' τα νερά του, όλο μονάχος κολυμπώ...

Από τα λίγα που γνωρίζω
σαν Νηρηΐδα κολυμπάς
και μακροβούτια όταν κάνεις
κλειστή την μύτη σου κρατάς

Τα κύματα με χάρη σκίζεις
με όποιο στυλ κι' αν προτιμάς
ανάσκελα ή με το πλάϊ
ή μπρούμητα αν κολυμπάς

Κι'όταν με χάρη πλατσουρίζεις
και τα χεράκια σου κτυπάς
φιάχνεις μικρές φυσσαλιδούλες
απ' τ' άρωμά σου που φοράς

Η θάλασσα να ευωδιάζει
και συ ένα χάρμα οφθαλμών,
σκηνή του Παραδείσου μοιάζει
στα άδυτα των Ουρανών

Οποιος σε τέτοια κολυμπάει
θεία κι' ευωδιαστά νερά
όλους τους πόνους του ξεχνάει,
ο καραφλός βγάζει μαλλιά !

Μωρό μου, εγώ, ο ποιητής σου
ετούτο μόνο σου ζητώ
όταν στη θάλασσα πηγαίνεις
στο πλάϊ σου να κολυμπώ !

 

 

 

Μεγάλη Τρίτη, Μεγάλη Πέμπτη

Μαρία Μαγδαληνή

Μεγάλη εβδομάδα, μεγάλης διάρκειας

Με ξύδι πλένεις τη πληγή... Μύρα σοι κομίζει
Χωρίς να πλησιάσεις... καταφιλήσω
Σωσίβιο η απόσταση... μυροφόρου αναλαβούσα τάξιν
Από τη μυρουδιά μου... τη σην αισθομένη θεότητα.

Το χρέος κι' η εκδίκηση... κάμφθοιτί μοι προ τους στεναγμούς της καρδίας
Συνέχεια παλεύουν... ότι νυξ μοι υπάρχει
Στο βλέμα των ματιών σου... Δέξαι μου τα πηγάς των δακρύων
Συμπόνοια η επικάλυψη... αμέτρητον έχων το έλεος

Βγάζω τις κακίες μου... Αμαρτιών μου τα πλήθη
Σα σκοτωμένο πύον... οίστρος ακολασίας
Η αενάως χαίνουσα πληγή... Οίμοι!
Να μη κακοφορμίσει... Μη με παρίδεις

Ξέρω ειν' σιχαμερό... ζοφώδης τε
Μα όχι επικίνδυνο... και ασέληνος
Σαν το ζεστό το αίμα
Της μετάγγισης... έρως της αμαρτίας


Αποκρίσεις από το τροπάριο της Κασσιανής, μιά ιδέα του  @monias

Αριάδνη

 

Ισως το σπουδαιότερο γυναικείο πρόσωπο  στην μυθολογία μας, σύμβολο της γυναικείας προσφοράς σε μια ανδροκρατούμενη κοινωνία, η μοναδική γυναίκα που ανέβασε στον Ολυμπο η μυθολογία μας, ύψιστη τιμή για οποιονδήποτε θνητό.

Ισως μια ανταπόδοση για την ανδρική επιπολαιότητα εκφρασμένη από τον ήρωα Θησέα - που του έσωσε την ζωή κι αυτός την παράτησε στην Νάξο - αλλά και από τον θεό Διόνυσο που κι αυτός παράτησε την ξεμεθύστρα του.

Κι όμως πουθενά δεν ακούστηκε το παράπονό της, πουθενά δεν ποτίστηκε η γη από τα δάκρυά της, γιατί...

 

Σύγχρονη Αριάδνη

Κι' αν χάσεις τα κλειδιά

σου μένει ο μίτος

τα μυστικά περάσματα

των αισθημάτων σου

να βρείς

και το χρυσό

των Εσπερίδων μήλο

(ποίηση gpointofview, Απρίλης του 08 )

Ελλάς-Γαλλία, συμμαχία

Ελλάς-Γαλλία, συμμαχία

Μνήμες από τις απαγγελίες της γιαγιάς μου

Ce soir, ο Δημητράκης

ήταν όλος sous vapeur

sa fiancée του είχε είπει

πως θα έλθει a sept heures

οι επτά είχον παρέλθει 

mais η μνηστή n' est pas venue

τότε ανοίγει το fenêtre

και φωνάζει dans la rue

Oh, mon Dieu, φευ, ανακράζει

δεν θα έλθει ce soir ?

Μόλις δε finit την λέξιν

και ακούει "Bon soir"

Μεταφραστήρι

 Ce soir = αυτό το απόγευμα

 sous vapeur = υπ' ατμόν

sa fiancée = η μνηστή του

a sept heure =  στις επτά η ώρα

mais = αλλά

n' est pas venue = δεν είχε έλθει

fenêtre = παράθυρο

dans la rue = μέσα στον δρόμο

Oh, mon Dieu =  Ω, Θεέ μου

 ce soir = αυτό το απόγευμα

 finit = τελειώνει

Bon soir = καλησπέρα

Ανάφη (Το δημογραφικό πρόβλημα στα νησιά μας)

( από την ποιηματοποίηση )

Ανάφη (Το δημογραφικό πρόβλημα στα νησιά μας)

Απολλόδωρος (1,9,26,1)

πλέοντες δὲ νυκτὸς σφοδρῷ περιπίπτουσι χειμῶνι. Ἀπόλλων δὲ στὰς ἐπὶ τὰς Μελαντίους δειράς, τοξεύσας τῷ βέλει εἰς τὴν θάλασσαν κατήστραψεν. οἱ δὲ πλησίον ἐθεάσαντο νῆσον, τῷ δὲ παρὰ προσδοκίαν ἀναφανῆναι προσορμισθέντες Ἀνάφην ἐκάλεσαν. 
(1,9,26,2) 

ἱδρυσάμενοι δὲ βωμὸν Ἀπόλλωνος αἰγλήτου καὶ θυσιάσαντες ἐπ' εὐωχίαν ἐτράπησαν. δοθεῖσαι δ' ὑπὸ Ἀρήτης Μηδείᾳ δώδεκα θεράπαιναι τοὺς ἀριστέας ἔσκωπτον μετὰ παιγνίας· ὅθεν ἔτι καὶ νῦν ἐν τῇ θυσίᾳ σύνηθές ἐστι σκώπτειν ταῖς γυναιξίν.

(Η Αργώ) έπλεε νύχτα σε σφοδρή θαλασσοταραχή. Ο Απόλλων στάθηκε σους Μελάντιους σκόπελους και με ένα βέλος από το τόξο του έκανε την θάλασσα να αστράφτει. Αυτοί (οι Αργοναύτες) είδαν τότε κοντά να φαίνεται χωρίς να το περιμένουν μια νήσος και την ονόμασαν Ανάφη.

Ιδρυσαν ένα βωμό στον δοξασμένο Απόλλωνα, θυσίασαν και ήρθαν στο κέφι. Οι δώδεκα υπηρέτριες που δόθηκαν από την Αρήτη στην Μήδεια διασκέδαζαν παίζοντας διότι τότε και τώρα ήταν συνηθισμένο στις θυσίες να διασκεδάζουν με γυναίκες

Ανάφη (Το δημογραφικό πρόβλημα στα νησιά μας)

Στο νησί που λέν Ανάφη

Η γυναίκα του Χρυσάφη

Τα βάφει ; δεν τα βάφει ;

Καβάφη ; δεν Καβάφη.

Στης Ανάφης το σεράϊ

Μένει μόνη η Δανάη

Το φυλάει ; δεν το φυλάει ;

Μ’ αγαπάει ; δεν μ’ αγαπάει.

Στης Ανάφης το αμπέλι

Όλη μέρα η Σεμέλη

Με θέλει ; δεν με θέλει ;

Τη μέλλει ; δεν τη μέλλει.

Στης Ανάφης ένα μέρος

Άκεφος ήταν ο γέρος

Σαν απόκληρος πιονιέρος.

Ανεχώρησεν ο Ερως