απο τα Διαφυσικά

89 (η μαναβική)

  - Τι θα πει μανάβης ; ξέρεις ;

- Λέξη τούρκικη είναι. Παλιά μανάβηδες λέγανε και όσους πουλούσαν ψάρια. Γιατί και τα ψάρια σαν τα λαχανικά πρέπει να φύγουν, να πουληθούν γρήγορα. Μανάβη λέγανε αυτόν που τά’παιρνε απ’ τους διχτυάρηδες κι’ έβγαινε να τα πουλήσει.

 - Και πως κατέληξε ψαράς να λέγεται όποιος πουλάει ψάρια ;

- Θα σου πω να γελάσεις. Οι μανάβηδες όπως γυρνάγανε τα πρωϊνα τις γειτονιές είχαν και τα τυχερά τους, τίποτα άτακτες νοικοκυρές που’ χανε μείνει απότιστες.

Ο ιατρός δυσκόλως αντελήφθη το νόημα.

- Κάποιος από αυτούς, εσυνέχισεν ο Αντώνιος, ήταν καλά προικισμένος μέσα στα σκέλια .Κι’ είχε πολλές κατακτήσεις. Οι συνένοχες νοικοκυρές όταν αναφερόντουσαν σ’ αυτόν, με  την ιδιότητά του αυτή τον ονόμαζαν, κι’ όχι πως πούλαγε ψάρια.

- Δηλαδή ;

- Δηλαδή λόγω σεμνοτυφίας ή με βλάχικη προφορά πτσαρά τον έλεγαν μεταξύ τους και πσαρά στούς αμύητους. Αυτοί το πσαρά, ψαρά το άκουγαν όλοι, κι’ όσους πουλάγανε ψάρια, ψαράδες τους λέγανε. Ετσι  μανάβηδες λεγότουσαν μόνο όσοι πουλάγανε  τα ζαρζαβατικά.

- Φαίνεται ήταν πολλές οι άτακτες, είπεν ο ιατρός χαμογελών.

Βέβαια μένανε μόνες τους μέσα στο σπίτι τους όλη τη μέρα, τι να κάνουνε το διασκεδάζανε. Ενώ σήμερα όλες δουλεύουνε. Αρα το δικαίωμα της γυναίκας στην εργασία έκανε καλό στους συζύγους, έπληξεν όμως την συμπαθή τάξην των πλανοδίων πωλητών.

 - Οχι, τα κομπιούτερ φταίνε που χαλάσανε τούς μανάβηδες και τους ψαράδες. Τι να κάνουν κι’ αυτές βγήκαν στη δουλειά !

Ο ιατρός διεπίστωσεν δια μίαν εισέτι φοράν ότι, ανεξαρτήτως του φαιδρού της συζητήσεως, η εξαγωγή συμπερασμάτων εκ της σχέσεως αίτιον- παράπλευρον αποτέλεσμα, εις της ιδίας τούλάχιστον βαρύτητος συμπεράσματα κατέληγεν μετά των συνήθων μεθόδων. Ισως και έτι πρακτικότερα. Η μείωσις της σεξουαλικότητος κατά τα τελευταία έτη, αναμφισβήτητος ήτο παρά την έντονην προβολήν της μέσω των διαφημήσεων, περιοδικών, κινηματογραφικών ταινιών  - λόγω χαλαρώσεως της λογοκρισίας – ακόμη και της πορνογραφίας. Η μείωσις της σεξουαλικότητος ήτο σαφώς μεγαλυτέρας σημασίας από την συζυγικήν πίστιν, ως κοινωνικά γεγονότα κρινόμενα.
  Ευφρανθείς εκ της συζητήσεως ο ιατρός, προς την οικίαν του μετέβη.

Η διαφορά του γιώτα από το ήτα

Στην Ελλάδα που ζούμε μας αρέσουν τα διφορούμενα. Ενα κόμμα να κάνει όχι απλά την διαφορά αλλά να αλλάζει όλο το νόημα

Ηξεις, αφήξεις, ουκ εν πολέμω θνήξεις και την σκαπούλαρες

Ήξεις, αφήξεις ουκ, εν πολέμω θνήξεις και βλέπεις τα ραδίκια από τις ρίζες !

Είναι ο τόπος, το κλίμα, η γλώσσα δεν ξέρω, αλλά καμιά φορά δεν χρειάζεται ούτε καν κόμμα, η ίδια η λέξη έχει δυο αντίθετες σημασίες ;

απόφραξη, το βούλωμα

απόφραξη και το ξεβούλωμα !!

Αλλες φορές έχουμε ομόηχες λέξεις με γιώτα και ήτα αντίστοιχα που δίνουν διαφορετικό νόημα όπως :

κλίμα και κλήμα

ή και σχετικά κοντινές έννοιες όπως :

άχρηστος και άχριστος

Ισως αυτή η διαφορετικότητα να ενσωματώνεται σε γυναικεία χαϊδευτικά ονόματα όπως (με αλφαβητική σειρά)  Βιβή, Κική, Λιλή, Μιμή, Ριρή, Φιφή.

Ισως οι δυο όμόηχες συλλαβές του ονόματος να εκφράζουν αυτή την διπολικότητα που θεϊκά μελοποίησε ο Βέρντι στο  la donna e mobile

Από αυτά τα ονόματα, το πρώτο σε συνδυασμό με τα λογοπαίγνια του Bar-bar (αγαπαπάκι, αστερατάκι κ.λ.π.) δίνει δυο φράσεις που καλύπτουν την εξέλιξη και κατάληξη  κάθε σχέσης :

Με θέλει ; ( όλα ) στην ακρι(Βι)βή μου !

Δεν με θέλει ;  στην άκρη, Βιβή μου !

Η γάτα μου, η Μαριλού, αναρωτιέται...

Dirge

                                         Ελληνοαγγλική ελεγεία

Η

Ηρθες σαν ένας άγγελος με τ΄ανοιχτά φτερά του
που ευτυχία χάριζε σ' όποιον ήταν κοντά του

I hate myself for loving you and the weakness that it showed
You were just a painted face on a trip down to suicide road

Οταν επέρασε ο καιρός κι έφυγε η πρώτη τρέλλα

τότε αυτός ο άγγελος έμοιαζε με ...σαρδέλλα

I hate that foolish game we played and the need that was expressed
And the mercy that you showed to me, whoever would have guessed

Κι αν όλα τα σκεπάζανε  του έρωτα τα χάδια
μετά το σεξ αβάστακτα γινότουσαν τα βράδια

There are those who worship loneliness, I'm not one of them
In this age of fiberglass I'm searching for a gem

Ποτέ δεν είχα το μυαλό, ψυχρά να σε κοιτάξω
και οτι πίστευα για σε αμέσως να το αλλάξω

κατάπινα αμάσητο ότι μου τσαμπουνούσες

και πίστευα ο ηλίθιος ότι και εσύ πονούσες

I can't recall a useful thing you ever did for me
'Cept pat me on the back one time when I was on my knees
We stared into each other's eyes 'till one of us would break
No use to apologize, what difference would it make ?

Τι να την κάνω την συγγνώμη σου, ποτέ δεν μούπες την αλήθεια
εγώ να υποφέρω, να πονώ και συ τα ίδια παραμύθια

οι αγγλικοί στίχοι είναι απο το Dirge του Dylan

Μανιτάρια

Μπορεί να υπήρχαν πάντοτε, φυτρωμένα παντού και εγώ να μην τα πρόσεχα.
Μπορεί.
Πάντως τα τελευταία χρόνια τα βλέπω παντού και δεν νομίζω πως με τα χρόνια αύξηθηκε η παρατηρητικότητά μου. Ισως ξεφόρτωσε πολλά το μυαλό μου κι έμεινε χώρος για ερεθισμούς από εικόνες όχι και τόσο κραυγαλέες.
Πραγματικά, τα μανιτάρια μπορούν να φυτρώνουν διακριτικά κι απρόσκλητα σ' ένα μαξιλάρι παρατημένο στην αυλή.

άσπρα μικρά στην επιφάνειά του και ομπρελλίτσες καφέ με λευκά πουά στα σύνορά του με το τσιμέντο.

...

Πόσα και πόσα "μανιτάρια" δεν ξεπετάχτηκαν από το πουθενά και στην ζωή μας...
Μερικά δηλητηριώδη όπως το ΔουΝουΤου κι η τρόικα και άλλα άγνωστο αν είναι "κατάλληλα προς βρώσιν"όπως είναι ο Ρωμανός που απέκτησε όνομα πια, δεν είναι πλέον μόνο "ο φίλος του Αλέξη".
Κι άλλα που τα καταναλώνουμε καθημερινά στις ομελέττες μας και τις πίτσες της ζωής όπως ο Σαμαράς κι ο Τσίπρας. 
Σκεφτείτε να σας έλεγε κάποιος πριν πέντε χρόνια πως οι δυο τους θα μονομαχούσανε για την πρωθυπουργία... θα τον περνάγατε για τρελλό! 
Είμασταν ακόμη στην εποχή του Γιωργάκη και του Κωστάκη, θέλαμε πολιτικούς με ονοματεπώνυμο κι ας ήταν η αξία τους σαν τα μικρά ασήμαντα μανιταράκια που φύτρωσαν στο λιγοστό το χώμα, δίπλα στις ρίζες των δέντρων που μπορεί να είχαν το ίδιο όνομα με τα μανιταράκια.

Τα δοκιμάσαμε, γευτήκαμε την ανοστιά τους και πήγαμε στα καινούργια που ξεπετάχτηκαν από την πολιτική υγρασία.

Ιδια γεύση.

Δείτε λίγο προσεκτικά την τελευταία εικόνα.
Τα πιο χοντρά, ατσούμπαλα και αντιαισθητικά μανιτάρια που φαίνονται στο περιθώριο της πέτρας, αντιστοιχούν στον γίγαντα του πολιτικού περιθωρίου, αυτόν που θλίβεται όταν παίρνει σκληρά μέτρα για τον λαό, την ώρα που στην λίστα Λαγκάρντ φερόταν να έχει βγάλει τα λεφτά του έξω, αυτόν που παλεύει σαν αντιπρόεδρος κυβέρνησης ΝουΔου να μας σώσει από όσα έκανε σαν αντιπρόεδρος κυβέρνησης Πασόκ...

Αμάν ήττες, που λένε κει στην Κρήτη...

Ποιός εραστής μπορεί ν' αλλάξει την ροή της θάλασσας ;

Μαρία, σ' όλες τις γλώσσες

(αναδημοσίευση, βελτιωμένη )

Υπάρχει μια γλώσσα στην Μεσόγειο όπου ο ουρανός λέγεται Σε και η θάλασσα Μα.
Τα ονόματα των ανθρώπων ακούγονται όπως και στην υπόλοιπη Μεσόγειο.

Ο ουρανός θα αρχίσει να γίνεται σκούρος, όλο και πιο πολύ...
Μετά θα πάρεις το μαύρο χρώμα της νύχτας που δεν έχει αστέρια και θα δείξεις την σκληράδα σου, Σε.
Το όνομά της θα μείνει το ίδιο, "Μαρία".
Κάθε φορά που θα ακούγεται τα παιδιά θα φεύγουν μακριά, τρομαγμένα, λες και μπορούν να ξεφύγουν απ' τ' ουρανού το σκέπαστρο.
Τι σημασία έχει πότε είναι η γιορτή της, Σε ;

 
Λατρεύω την πρωϊνή ακινησία της θάλασσας.
Λατρεύω τον ήλιο να γλιστράει απαλά στην επιφάνειά σου και τα καΐκια ήρεμα καθισμένα πάνω σου. Σαν εραστές.
Καμμιά Μαρία δεν θα άντεχε τόσους πολλούς εραστές, Μα, μόνο εσύ.
Πολλά καΐκια έχουν το όνομα "Μαρία" σκέτο ή σαν συνθετικό τους.
Αλλά ποιός εραστής μπορεί ν' αλλάξει την ροή της θάλασσας ;

Μόνο ν' αλλάξει ρότα απ' την ρεστία της μπορεί, τίποτε άλλο.
Κάπως έτσι τις αντέχει τις "Μαρίες" η ζωή μας, Μα.

 
Υπάρχει μια γλώσσα στην Μεσόγειο όπου ο ουρανός λέγεται Σε και η θάλασσα Μα.
Τα ονόματα των ανθρώπων ακούγονται όπως και στην υπόλοιπη Μεσόγειο.
Σκέφτηκα πως ενώ τα δυο απέραντα που αντικρύζει ο άνθρωπος είναι η θάλασσα κι' ο ουρανός, συμβολίζονται με τον ελάχιστο συνδυασμό γραμμάτων σ' αυτή την γλώσσα.
Στα ελληνικά, οι δύο αυτές λέξεις, ο ουρανός κι η θάλασσα "απαιτούν" από επτά γράμματα ενω η ασημαντότητα δώδεκα και το απειροελάχιστο δεκατέσσερα γράμματα.
Πρώτη φορά έννιωσα να υστερεί στο μέτρημα η ελληνική γλώσσα.

Η γλώσσα είναι η τοπική διάλεκτος της Τζένοβα. Ισως δεν ήταν τυχαίο ότι εκεί προτίμησε να περάσει τα ώριμα χρόνια της ζωής του ο Τζιουζέππε Βέρντι

Κολήματα, γυναίκες και πολιτική

Είχε τα κολήματά του. Οπως κάθε φυσιο-λογικός άνθρωπος. Μόνο ο λογικός άνθρωπος δεν έχει κολήματα αλλά αυτός- όπως λέει και τ' όνομά του- ζει χωρίς την Φύση, οπότε δεν λέει.
Ενα από τα κολήματά του - και πολύ σχετικό με την Φύση- ήταν η ύπαρξη συντρόφου. Κάπου είχε διαβάσει πως δεξιά κι αριστερά κάθε σωστού άντρα πρέπει να στέκονται η γυναίκα του και ο γιός του. Γιό είχε αλλά με την γυναίκα του είχε χωρίσει εδώ και χρόνια. Κι όσο τα χρόνια περνάνε οι παραξενιές μεγαλώνουν και οι καινούργιες σχέσεις, ομόφυλες και ετερόφυλες, γίνονται συνεχώς και περισσότερο επιφανειακές και εφήμερες. Αν δε προστεθούν και οι απώλειες λόγω του αναπόφευκτου, η κατάσταση γίνεται ακόμα πιο δύσκολη.

Ενα άλλο κόλημά του ήταν η φράση μιας τσιγγάνας που του είχε πει "μην πας ποτέ σου με μια που την λένε Μαρία γιατί μετά μόνο με Μαρίες θα πηγαίνεις". Κι ο διάβολος τάφερε όταν πιτσιρικάς έγινε κάτι παραπάνω από φίλος με την Μαριγώ, να αρραβωνιασθεί την Μαίρη, να ερωτευθεί την Μαργαρίτα και να παντρευθεί μια Μαρία. Οταν χώρισε νόμισε πως είχε ξεμπερδέψει με τις γυναίκες από Μαρ- αλλά οι μόνες νέες προσθήκες στις Μαρίκες, Μαρίνες και Μαριλίζες που ακολούθησαν ήταν μια Μαγδαληνή και μία Μάγδα. Το προφανές συμπέρασμα ήταν πως τελικά καθοριστικό ρόλο έπαιζαν μόνο τα δυο πρώτα γράμματα, γι αυτόν όλες οι γυναίκες (θα) έπρεπε να έχουν όνομα που αρχίζει από Μα.

Αυτό, με την πάροδο του χρόνου, άρχισε να του θυμίζει την πολιτική κατάσταση, προ χούντας, επί χούντας, μετά την χούντα, με τον "σοσιαλισμό" του 81, την "ολική επαναφορά" του ακατανόμαστου, τον "καθηγητή Σημίτη" και τους συνονόματους των προηγούμενων πρωθυπουργών. "Ολοι τους ίδιοι είναι", σκέφτηκε, " όπως όλες οι γυναίκες αρχίζουν από Μα".
Ισως να έφταιγε πως όλοι χρησιμοποιούσαν τον ίδιο αστυνόμο, τον ίδιο δάσκαλο, τον ίδιο παπά.

Μέχρι που προ διετίας περίπου του έπεσε στον δρόμο του μια Αγγλιδούλα, ονόματι Sarah. Τρελλάθηκε, ήταν σαν να τα είχε πρώτη φορά με γυναίκα και δεν ήταν η πρώτη φορά που τα έφιαχνε με αλλοδαπή. Αντίθετα είχαν παρελάσει και Μαίρη και Μανταλένα και Μαργκίτε και άλλες πάντα σύμφωνα με τον κανόνα του Μα-. Η Σάρα αφού έκανε το καλοκαιράκι της με μεσογειακή διατροφή και συντροφιά ανεχώρησε στην Αγγλία παρά τις απέλπιδες προσπάθειές του να την κρατήσει εδώ.
Εντελώς συμπτωματικά περίπου τότε εμφανίσθηκε ηχηρά στο πολιτικό προσκήνιο η Χρυσή Αυγή...

Τώρα βίωνε την αλήθεια των λόγων ενός συγγραφέα που έλεγε πως με την πάροδο των ετών μεγαλώνουν τα διαστήματα της ψυχοβγαλτικής αναμονής και μικραίνουν τα διαλείματα που περνάει κάποιος καλά. Σοφές κουβέντες. Ποτέ άλλοτε δεν είχε διανύσει τόσο μεγάλο διάστημα μοναξιάς. Και πλέον είχε κατασταλάξει στο ακριβές όνομα που θα έπρεπε να έχει η επόμενη σύντροφός του : 
Μάρα !!
Λογικό του φαινότανε, μετά την Σάρα και η Μάρα, ασορτί και με τις σχέσεις του και με το πολιτικό γίγνεσθαι...

Ενας δρόμος διαφορετικός

Κάθε δρόμος έχει μια αρχή κι ένα τέλος. Η αρχή είναι πάντα ένα μέρος όπου υπάρχουν άνθρωποι. Το τέλος μπορεί να είναι μια κάποια πόλη, ένας προορισμός. Μπορεί να είναι ένα ποτάμι, μια χούφτα θάλασσα, μια ακρή ενός γκρεμού με υπέροχη θέα. Μπορεί ακόμα κι ένα πλατάνι αιωνόβιο, για να χαρούν την σκιά του.
Μα κάπου υπάρχει ένας δρόμος, δρόμος εξοχικός στρωμένος με πλάκες. Που και που οι πλάκες είναι βαμμένες κόκκινες. Κανένας δεν θυμάται πότε και ποιός τον έφτιαξε. Δεν έχει ανηφόρες ούτε κατηφόρες. Στριφογυρίζει μέσα στα χωράφια και τα αραιά σπιτάκια για κάνα δυο χιλιόμετρα και σταματά κυριολεκτικά στο πουθενά. Ο,τι υπήρχε πριν, υπάρχει και μετά, ακριβώς το ίδιο τοπίο. Αλλά μετά δεν υπάρχουν πλακάκια, δεν υπάρχει δρόμος. Μερικοί λένε πως το κόκκινο χρώμα στις πλάκες είναι από αίμα, το αίμα από αυτούς που αυτοκτόνησαν γιατί ο δρόμος δεν οδηγούσε κάπου, δεν το άντεξαν. Λένε ακόμα πως τα γκράφιτυ στα σπίτια του δρόμου είναι αφιερώσεις γι αυτούς που τέλειωσαν την ζωή τους στον δρόμο. Αλλα είναι ζωγραφιές, άλλα είναι φράσεις βγαλμένες απ' την ζωή τους :
"Θυμάσαι νάκανες ποτέ, κάτι καλό για μένα ; τη μοναξιά σου λάτρευες πάντα"
Πάντα βγαίνει κάποιο παράπονο για την αυτοκτονία όπως βγαίνει μια συμπάθεια για το ατύχημα.
Υπάρχει άραγε αυτοκτονία από ατύχημα ; 
Πως θα το γράφανε με σύνθημα στον τοίχο ;
Σαν ζωγραφίζεται ο νεκρός στο γκράφιτυ, φορά τα ρούχα από την καλύτερη στιγμή της ζωής του, στα μαλιά του όμως αποδίδεται το χρώμα του τελευταίου βαψίματος. Τα χαρακτηριστικά του αποδίδονται με σκληρές ευθείες, οι καμπύλες απαγορεύονται. Επειδή είναι λίγοι οι τοίχοι των σπιτιών το γκράφιτυ μιας καινούργιας αυτοκτονίας καλύπτει μια παλιότερη. Οπως πολλές εκκλησίες χριστιανικές κτίστηκαν στα ερείπια κάποιου αρχαιοελληνικού ναού.

Κάποιοι επιστήμονες, γιατροί, διατροφολόγοι, θεολόγοι και λοιποί θέλησαν κάποτε να επεκτείνουν τον δρόμο, να τον πάνε κάπου για να μην αυτοκτονούν οι άνθρωποι. Σύσσωμες οι πόρνες των γύρω πόλεων αντιτάχθηκαν στην κίνησή τους με το επιχείρημα πως οι περισσότεροι από τους αυτόχειρες ζητούσαν μια τελευταία επαφή μαζί τους, εκεί στην ερημιά, για την ψυχική τους προετοιμασία και ήταν πολύ γενναιόδωροι.  Δεν ήθελαν να χάσουν αυτά τα εξτρά. Οι επιστήμονες υποχώρησαν στα λογικά επιχειρήματα των εκδιδομένων γυναικών, το χρήμα είχε πάντοτε τον σεβασμό τους. Πλήρωσαν κάποια χρήματα για την συντήρηση του δρόμου και αποφάνθηκαν πως έκαναν ό,τι ήταν ανθρωπίνως δυνατόν για τους συνανθρώπους τους.

Με το που πέρασαν τα χρόνια, η μόνη ουσιαστκή διαφορά που συντελέσθηκε στην περιοχή, αφορούσε τα σπίτια κι όχι τον δρόμο. Ολα σιγά-σιγά έκλεισαν τις πόρτες και τα παράθυρα που έδιναν στον δρόμο και άνοιξαν καινούργια από τις άλλες μεριές. Εφιαξαν και μονοπάτια για τις μετακινήσεις τους ώστε να αποφεύγουν τον δρόμο. Οταν δεν βλέπουν κάτι, είναι σαν να μην υπάρχει, σκεπτότουσαν κάθε φορά που πήγαιναν από το μονοπάτι στο σούπερμάρκετ ή στο εκλογικό τμήμα για να ψηφίσουν.

Δεύτερος γύρος

Στον δεύτερο γύρο 
των αυτοδιοίκητων ( ή κάτι τέτοιο) εκλογών 
θα δοθεί η απάντηση 
στο αγωνιώδες  (και άμα φιλοσοφικόν) ερώτημα :

Οι άνεμοι ζουν ;

ή ... ανεμίζουν ;

(οι...α, ναι, μη... ζουν !! )

( οι προσεκτικοί ανα γνώστες παρατηρούν πως ο μάστορας ασχολείται με τον δεύτερο γύρο ! )

Ανήκομεν εις την (λατινογραφούσαν) Δύσιν

 Η εικόνα -ως συνήθως- από τον γούγλη

Καλώς ή κακώς η Ελλάδα αποτελεί μέρος της Ευρωπαϊκής Ενωσης παρουσιάζοντας όμως κάποιες ιδιαιτερότητες που είναι μάλλον ενοχλητικές για την πλειοψηφία των μελών της. Προσωπικά πιστεύω πως οι κυριότερες είναι δύο : το θρήσκευμα και το αλφαβητάριο.
Για την θρησκεία θα μπορούσαν να γραφούν πολλά, θα περιορισθώ να επισημάνω πως για τους Καθολικούς και τους πάσης φύσεως Διαμαρτυρόμενους ο Ελληνορθόδοξος θα παραμένει πάντοτε εξάδελφος, δεν θα γίνει ποτέ αδελφός.
Στο θέμα όμως της γραφής των λέξεων με ελληνικούς και λατινικούς χαρακτήρες - κάτι υποχρεωτικό σε αρκετά έγγραφα- ισχύουν κάποιοι κανόνες μεταγραφής που δεν ικανοποιούν πλήρως. Η μεταγραφή μιας ελληνικής λέξης  με λατινικούς χαρακτήρες δεν παρουσιάζει ιδιαίτερες δυσκολίες μια που έχει γίνει αποδεκτό τα τρία πρώτα σύμφωνα του ελληνικού αλφαβητάριου, τα  β, γ, δ να αποδίδονται με τα b, g, d. Θα μπορούσαμε ίσως να προτείνουμε την γραφή τους αντίστοιχα με bh,gh, dh ώστε να τονίσουμε την προφορά των ελληνικών γραμμάτων. Εκεί που παρουσιάζεται μεγαλύτερο πρόβλημα είναι με το ελληνικό χι που συνήθως μεταγράφεται με h ή ch τα οποία προφέρονται διαφορετικά σε κάθε χώρα της Ευρώπης. Νομίζω πως η καλύτερη αντιστοίχηση του χ με λατινικούς χαρακτήρες είναι το kh., θυμίζει κόλας τον φοβερό και τρομερό Genghis Khan.
Περισσότερες δυσκολίες  παρουσιάζονται στην απόδοση ξένων λέξεων με ελληνικούς χαρακτήρες οι οποίες θα μπορούσαν να απλοποιηθούν τουλάχιστον όσον αφορά τα σύμφωνα. Αυτό που λείπει από την ελληνική προφορά είναι το παχύ σίγμα, δηλαδή το ch των γαλλικών και sh των αγγλικών το οποίο θα μπορούσε να αποδοθεί με διπλό σίγμα. 
Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι, κατά την γνώμη μου, η απόδοση των γραμμάτων και συμπλεγμάτων d, nd, nt καθώς και των b, mb, mp τα οποία αποδίδονται συνοπτικά με ντ και μπ αντιστοίχως δημιουργώντας σύγχιση όταν παραδείγματος χάριν θέλουμε να αποδώσουμε με ελληνικούς χαρακτήρες τις αγγλικές λέξεις said, cent, send. Και οι τρεις λέξεις αποδίδονται  σαν "σεντ" ενώ προφανώς προφέρονται διαφορετικά.  Μια εύκολη λύση θα ήταν η απόδοση των  b, d, g με διπλά σύμφωνα ββ, δδ, γγ, δεδομένου μάλιστα πως το σύμπλεγμα γγ προφέρεται ήδη "γκ" στην γλώσσα μας. Δηλαδή θα είχαμε την αντιστοιχία
said....σεδδ
cent....σεντ
send...σενδδ
και
lamb...λαμββ
lamp...λαμπ
lab...λαββ 
Με τα φωνήεντα ποτέ δεν μπορεί να βρει κανείς άκρη μια που σε κάθε γλώσσα προφέρονται από λίγο μέχρι πολύ διαφορετικά.  Υπάρχει μια προσέγγιση όταν οι διαφορές είναι μικρές- όπως ο τρόπος που προφέρουν οι Ισπανοί το "ε" και συνήθως  δύο ή περισσότερες για το πως θα αποδίδαμε στα ελληνικά το φωνήεν της λέξης back σαν  ββακ, ββεκ και με κάτι που συμβολίζει ήχο μεταξύ άλφα και έψιλον στη θέση του a. 
Αν θεωρήσουμε σαν "καθαρή" την προφορά των φωνηέντων  στα ελληνικά και τα ιταλικά θα μπορούσαμε να συμπληρώσουμε την βασική έλλειψη των κλειστών ε, ι, ο που αποδίδονται στα γαλλικά με eu, u, au αντίστοιχα με κάποιο σύμβολο όπως τα διαλυτικά ή η περισπωμένη.
Αλλά να μην ξεχνάμε πως σε γλώσσες όπως η ελληνική ή ιταλική οι λέξεις αναγνωρίζονται από τα σύμφωνα και δεν αλλάζει το νόημά τους αν παραλειφθούν κάποιο ή κάποια φωνήεντα, ενώ μεταβάλλονται δραματικά αν παραλειφθει κάποιο σύμφωνο γιατί το σιτάρι το λένε και στάρι και σιτάρ' (ακόμα και σ'ταρ' σε κάποια ορεινά μέρη ) αλλά άλλο πράμα το γράμμα κι άλλο το ράμμα. Δράμα.
Αυτό το "πλεονέκτημα" κάνει αυτές τις γλώσσες πιο εύχρηστες στο τραγούδι γιατί η παράλειψη των φωνηέντων βοηθά στις αλλαγές του μέτρου όταν χρειάζεται, έτσι έχουμε στο περιβόητο τραγούδι του Δούκα στην αρχή la donna e mobile αλλά μετά la donn'e mobil'
 Στο κείμενο αναφέρονται στοιχεία από δυο κεφάλαια των Διαφυσικών.

Βιβλία για το θέρος...

Μια ιδέα για προτάσεις βιβλίων στο φίλον ιστολόγιον του sarant μου ενέπνευσε αυτήν την απάντηση που παραθέτω κι εδώ :

Αν και δεν είμαι ιδιαίτερα φίλος (της ανάγνωσης) των βιβλίων (αντίθετα τα θεωρώ πολύ χρήσιμα όταν προσπαθώ να πιάσω κάτι ψηλά- είμαι και ζουμπάς) θα πρότεινα- βάσει λογικής- τα είδη των βιβλίων που θα πρέπει να επιλέξετε ανάλογα με τον τόπο της θερινής σας διαμονής

Αν βρίσκεστε στη θάλασσα πάρτε ένα βιβλίο με μικρές ιστοριούλες ώστε να βουτάτε στα ενδιάμεσα και να αποφύγετε το τσουρούφλισμα από το κόλλημά σας σ’ ένα ενδιαφέρον μυθί..
Πρόταση : Τσιφόρος, Παραμύθια πίσω απ’ τα κάγκελα (ποτέ δεν ξέρεις…)

Αν είστε στην Αθήνα, δεν βολεύεστε με καμιά εφημερίδα, να μην ξοδεύεστε κιόλας ; Ο τι και να διαβάσετε θα σας τρώει το παράπονο σε εποχές διακοπών.
Πρόταση : ΕΣΤΙΑ (αν βγαίνει ακόμα, έχει την πλάκα της)

Αν είστε στο εξωτερικό θα πει πως το φυσάτε το χρήμα, άρα σίγουρα θα βρείτε καλύτερη ασχολία από την ανάγνωση :
Πρόταση : κατάλογος της πόλης που βρίσκεστε by night

Αν βρίσκεστε συνειδητά το βουνό, στατιστικά για την επιλογή αυτή θα φταίει η μεγάλη σας ασχολία με την πολιτική η οπία θερμοκηπείται στα καφενεία της πλατείας των ορεινών χωριών. Προτιμείστε βιβλία με καλυμένη την πολιτική τους ιδεολογία
Πρόταση. Π. Δέλτα. Ο Τρελλαντώνης, ( στο χθες και η ενσάρκωσή του σήμερα.)

Αν βρίσκεστε στο βουνό γιατί εκεί έχετε ένα σπιτάκι και που λεφτά για διακοπές στην παραλία, κατανοώ την περίστασή σας και σας αφιερώνω αυτό για παρηγοριά, Oσον αφορά το διάβασμα :.
Πρόταση : Οδηγίες για την συμπλήρωση της φορολογικής δήλωσης εισοδήματος οικονομικού έτους 2012 :



ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΟΝ (εκτός συναγωνισμού) ΒΙΒΛΙΟΝ (δια πάσαν εποχήν, διαμονήν, νόσον κ.λ.π) τα

Δ Ι Α Φ Υ Σ Ι Κ Α

Πρωϊνό στην Θήβα.

(συνιστάται η ακρόαση των επιλεγμένων κομματιών πριν και μετά την ανάγνωση του κειμένου με σκοπό την καλύτερη κατανόηση  και μετά, την καλύτερη αφομοίωσή του )

 Περπατώντας για τον καταυλισμό του, εκεί κάτω από την γέφυρα, δίπλα στις γραμμές του τραίνου, το μικρό γυφτάκι αντίκρυσε για πρώτη φορά το αλυσοδεμένο κορίτσι. 

Δεν τούκανε μεγάλη εντύπωση, το είχε δει τούτο το κόλπο με τις αλυσίδες που το κάνανε κάποιοι πανηγυριτζήδες σε γιορτές και μετά τις σπάγανε, μα αυτό το κοριτσάκι δεν φαινόταν να έχει τόση δύναμη. 

Προχωρούσε δύσκολα λυγίζοντας από το βάρος. Στο παρακαλεστό της βλέμμα, η πατροπαράδοτη επιφυλακτικότητα του υποχώρησε και σήκωσε λίγο τις αλυσίδες της, να περπατά πιο άνετα το κορίτσι.  Αυτό, μόλις ελευθέρωσε το χέρι του, τον αγκάλιασε σφιχτά.

«Πως σε λένε» την ρώτησε.

« Τεχνολογία» του απάντησε, «Τεχνολογία Διαδικτύου»

Το μικρό γυφτάκι απόρησε :

«Δεν έχω ξανακούσει τέτοιο όνομα»

«Δεν είμαι από τα μέρη σας, έρχομαι από μακριά»

«Και γιατί σ’ έχουνε δεμένη ; »

Ενας καβαλάρης φάνηκε στο βάθος του ορίζοντα να καλπάζει προς το μέρος τους.

Το κοριτσάκι τούπιασε το χέρι.

«Γρήγορα, φίλησέ με, πάρε με μαζί σου ! »

« Μα δεν σε ξέρω καν ! »

« Θα σε υπηρετώ όλη τη μέρα για μια ζωή, και το βράδυ θα σε διασκεδάζω, φίλα με τώρα, πριν φτάσει !»

Το μικρό γυφτάκι την κοίταξε στα μάτια. Ακαθόριστα χρώματα και συναισθήματα είδε  μέσα τους. Πρόλαβε να τραβήξει το χέρι του πριν ξεκαβαλήσει ο καλοντυμένος άντρας. Ενα κοπάδι κυνηγετικά σκυλιά τον ακολουθούσε από μακριά.

« Καλημέρα, νεαρέ κύριε. Ελπίζω να μη σε ενόχλησε η μικρή»

Το κοριτσάκι, ζαρωμένο από τον φόβο του, κρύφθηκε πίσω από το άλογο.

«Ο…όχι…δεν νομίζω…ποιος είστε κύριε ; »

«Παγκόσμιος, κύριος Παγκόσμιος Ιστός είναι το όνομά μου»

Το γυφτάκι κοίταζε το ψηλό καπέλο και την κόκκινη στολή ιππασίας, δεν είχε ξαναδεί τέτοιο ντύσιμο.

« Ξέρετε, εδώ στην Θήβα, δεν  έχω ξανακούσει για σας»

Το κοπάδι από τα σκυλιά, όλα ίδια, άσπρα με καφέ και μαύρες βούλες, έφτασε επί τέλους και περικύκλωσε άλογο και κορίτσι.

« Πάμε, Τεχνολογία. Νεαρέ κύριε, δεχθείτε την συγγνώμη μας για όσα έκανε το απερίσκεπτο μικρό κορίτσι»

Το γυφτάκι βλέποντας την Τεχνολογία να απομακρύνεται σκεφτότανε την Αϊσέ, την αρραβωνιαστικιά που τούδωσαν οι γονείς του, μόλις γινόταν δώδεκα χρονών θα γινόταν η γυναίκα του. Σκέφτηκε τις πληγές του, τόσες πολλές και δυσανάλογες με τα χρόνια του, τίμημα της ελευθερίας του. Το βλέμμα του μετά έπεσε στα ατέλειωτα χωράφια της Κωπαΐδας με το σιτάρι που μόλις φύτρωνε. 

Ανασήκωσε τους ώμους.