Η Ελληνίς του σαββατοκύριακου το 2017

Η Ελληνίς το σάββατο πηγαίνει της βδομάδας
τα ψώνια να προμηθευτεί στα μάρκετ της Ελλάδας
πάει με το αυτοκίνητο αν ξέρει να οδηγάει 
αλλιώς με το σκυλάκι της στον δρόμο περπατάει. 
Μα αν το σκυλί θέλει κακά αμέσως ανεβαίνει
στο πεζοδρόμιο γιατί...να το κακό προσμένει
το ζώο για να αποπατεί πρέπει να μένει ακίνητο
και κίνδυνος να εμφανισθεί αν έρθει αυτοκίνητο !

Δεν είναι μια, δεν είναι δυο, όλες μαζί τα παίρνουν
στα κάγκελα ή όπου βρουν με το λουρί τα δένουν
κι αν ξεχαστούν ψωνίζοντας και τα σκυλιά γαβγίζουν
αδιαφορούν για τα αφτιά των αλλονών που πρήζουν !
"Εχουν κι αυτά δικαίωμα να βγούνε καμιά βόλτα
κι αν απορείς, κτηνίατρο τράβα να βρεις και ρώτα
και το δικό ΜΟΥ το σκυλί, κανέναν σας δεν ενοχλεί
μου τόχουν πει πάρα πολλοί, έχει υπέροχη φωνή ! "

Αυτή με το αυτοκίνητο θα πάει να ψωνίσει
του Αβραάμ τα αγαθά, τίποτε μην της λείψει
κοινωνικό το στάτους κβο, πρέπει να το τηρήσει
και μια φορά τουλάχιστον καρότσι να γεμίσει
κι ύστερα θριαμβευτικά, μπροστά από τις γειτόνισσες
περνά κι αυτές με ζήλεια της πετούν " Πω, πω, πολλά που ψώνισες"
κι αυτή αφου ξεφόρτωσε χωρίς να τις πιστέψει
"ξεχνά" και το καρότσι της πίσω να επιστρέψει.

Ετσι λοιπόν μας φέρονται σήμερα οι Ελληνίδες
και μη μου πεις δεν ήξερες, δεν άκουσες, δεν είδες
κι αν κάποιες είναι εξαίρεση και φέρονται εντάξει
οι πιο πολλές αδιαφορούν για νόμο και για τάξη.

Της Τσικνοπέμπτης κι όχι μόνο...

Έτυχε φέτος η Τσικνοπέμπτη να είναι ποδοσφαιρική, δηλαδή το βράδυ να έχουν ο ΟΣΦΠ στις 8  κι ο ΠΑΟΚ στις 10 ευρωπαϊκά παιχνίδια και σαν πιστός οπαδός του ΠΑΟΚ κατά τις 9.30 πήγα στην καφετέρια με την δορυφορική να  το παρακολουθήσω. Ακόμα έπαιζε ο ΟΣΦΠ και η καφετέρια  ήταν γεμάτη από στενοχωρημένους οπαδούς μια που δεν κέρδιζε. Βρέθηκα στο πατάρι και βρήκα ένα τραπεζάκι δίπλα  σε μια παρέα τεσσάρων νεαρών και ενός σαραντάρη που το έπαιζε αρχηγός :
- Μην ανησυχείτε όπου νάναι θάρθει και το γκολ... και στα δύο ταμπλό !
-Ο,τι πεις, "δάσκαλε"...να δούμε.
- Μη με υποβιβάζεις ρε...εγώ είμαι από καθηγητής και πάνω στο ποδόσφαιρο και τις γυναίκες !

Αδύνατος, μελαχροινός σγουρομάλλης με μουστάκι ποντικοουρά - Μπιθικότση στάιλ- στην ουσία αδιαφορούσε για το ματς και το μάτι του παρακολουθούσε τις λαγόνες της σερβιτόρας που ανεβοκατέβαινε τις σκάλες με τις παραγγελίες των πελατών. Εικοσάρα χαμογελαστή, νταρντάνα με γλυκό πρόσωπο, πολύ μαλλί και πιασσάρικο σώμα, τυπική περίπτωση για να αφήσεις γενναίο πουρμπουάρ.

Η παρέα του "δάσκαλου" ψιλοέβριζε που δεν έμπαινε γκολ κι ο δάσκαλος τόχε ρίξει στο παραγάδι με την σερβιτόρα όποτε πέρναγε.
- Για σένα και διακοπές στην Αίγινα !
- Η ωραιότερη γυναίκα που είδα στη ζωή μου! 
και άλλα όμορφα.
Η μικρή τα ανεχότανε, δεν μπορούσε να κάνει κι αλλιώς στο τραπέζι του "δάσκαλου" υπήρχε ανοιγμένο μπουκάλι ουίσκι - πρώτη φορά το είδα σε καφετέρια- και κάτι θλιβεροί μεζέδες, ολίγη από τοστ και τοματοελιές. Γκολ δεν έμπαινε κι ο "δάσκαλος" έλεγε ιστορίες πως είχε ρίξει τις ωραιότερες και πιο δύσκολες γκόμενες. Μόνο ένας τον άκουγε, οι άλλοι ήταν καρφωμένοι στην οθόνη.
- Δεν την βλέπω να πέφτει, του είπε ο ένας
- Νωρίς είναι ακόμη, απεκρίθη ο "δάσκαλος".
- Οχι ρε πούστη μου, ανέκραξαν οι υπόλοιποι βλέποντας την κόκκινη κάρτα που εισέπραξε ένας ποδοσφαιριστής του θρύλου. Αντε τώρα να κερδίσεις...
Την φώναξε για λογαριασμό και πρέπει να της άφησε καλό φιλοδώρημα αλλά πέρα από κάποιες κοινοτυπίες η κοπέλλα δεν φάνηκε να έχει όρεξη για περισσότερα.
Το ματς δυσκόλεψε, οι οπαδοί έβριζαν τον διαιτητή με κάθε σφύριγμα και η σερβιτόρα ήρθε να μου φέρει τον καφέ μου. 
Ευκαιρίας δοθείσης ο "δάσκαλός" δεν κρατήθηκε
- Το ονοματάκι σου, κούκλα μου ;
- Τέτια
- Τι τέτοια ;
- Τέτοια κι αλλιώτικα του πέταξε φεύγοντας.
- "Δάσκαλε" ρεζίλι μας έκανες, δεν μας ρώταγες που το ξέραμε ; Τέτια την λένε !
- Δεν σε βλέπω σε φόρμα απόψε του είπε ένας άλλος. Απογοητευμένος από το παιχνίδι του ΟΣΦΠ, έστρεψε το ενδιαφέρον του στα γκομενικά
- Μέχρι να φύγουμε θάχω κλείσει ραντεβού επέμενε ο γόης.
Στην ώρα η κοπέλλα επανήλθε με πέντε σφηνάκια λέγοντας
- Προσφορά του καταστήματος.
Οι πιτσιρικάδες ξεκίνησαν να πιούνε
- Αλτ, φώναξε ο "δάσκαλος" δε θα τα πιούμε αν δεν πιείς και συ, είπε στην κοπέλλα
- Μα...
- Αλλιώς πάρτα πίσω !
Η κοπέλλα κατέβηκε και ξαναγύρισε με το σφηνάκι της στο χέρι. ο αφεντικός δεν ήθελε να δυσαρεστήσει τον πελάτη που άνοιξε μπουκάλι.
- Ελα στην υγειά μας, την έβαλε να τσουγκρίσει με όλους και μόλις τα ήπιανε της ζήτησε τηλέφωνο.
- Δεν έχω
- Ελα ! και πως σε βρίσκουνε ;
- Λογω τιμής δεν έχω, επικοινωνώ με το φέησμπουκ
- Πως θα σε βρω εκεί ;
- Ψάξε !
- Πως να σε ψάξω ; δώσε μου μια φωτογραφία σου!
- Τι την θες;
- Να με βοηθήσει στο ψάξιμο. Και μετά θα την κορνιζάρω στο γραφείο μου να σε έχω σαν ...
- Εικόνισμα ; Μήπως προτιμάς να είμαι γυμνή ;
- Αν έχεις, ακόμα καλύτερα...
- Αμέσως! 
Τα χέρια της έπιασαν το τσαντάκι της κι ο "δάσκαλος" έρριξε μια θριαμβευτική ματιά στους πιτσιρικάδες που μείνανε έκπληκτοι. 
Η κοπέλλα το άνοιξε, έβγαλε μια φωτογραφία και του την έδωσε.
- Είναι από τα βαφτίσια μου. Βαστάω μερικές για φορτικούς σαν και σένα!
Σκάσανε στα γέλια οι πιτσιρικάδες, πάνω στην ώρα το ματς τελείωσε χωρίς γκολ κι ο "δάσκαλος" την έκανε με πλάγια βηματάκια...
Σε λίγο άρχιζε το ματς του ΠΑΟΚ.

Επανάσταση...

Επ' ευκαιρία του πολυτεχνείου ακούγονται διάφορα ειδικά από "δαιμόνιους"  ρεπόρτερ που βρίσκουν κάποιους πρόθυμους να περιγράψουν τις εμπειρίες τους στην δικτατορία που τόσο την ένοιωσαν που ακόμα "επανάσταση" την ανεβάζουν και "επανάσταση" την κατεβάζουν ενώ ο ρεπόρτερ το δέχεται ίσως για να μην χαλάσει την αυθεντικότητα της εμπειρίας...
Τι να πει κανείς...
Απλά θυμάμαι κάτι που έγραψα στο φέησμπουκ για την επανάσταση :

Υπάρχουν αυτοί που θέλουν την επανάσταση και ψάχνονται μέσα τους κι αυτοί που θέλουν να κάνουν οι άλλοι την επανάσταση και χτυπάνε τατουάζ, σκουλαρίκια, αλυσίδες για να...συμμετέχουν.
Υπάρχουν αυτοί που άλλαξαν την μουσική (ο Μπετόβεν, ο Βέρντι, ο Ντύλαν από τους πρόσφατους, ο Χατζηδάκις απ' τους έλληνες) κι αυτοί που πούλησαν εντυπωσιασμό στους μουσικά απαίδευτους για εμπορικούς κυρίως λόγους
Υπάρχουν οι νομπελίστες Σεφέρης και Ελύτης και ο...Μπογδάνος !
Υπάρχουν ο κοσμοκαλόγερος κι ο Ροΐδης, υπάρχει και η ... Χρυσηίς (μη χέσω) Δημουλίδου κι αυτή θεωρεί πως έφερε την επανάσταση στα ελληνικά γράμματα και δυστυχώς εμπορικά έχει δίκιο.
Οπως κι ο Μπογδάνος και οι Rotting Christ
Ολοι επανάσταση φέρανε με τους φαν τους !

ΑΡΧΙΣΤΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΧΩΡΙΣ ΕΜΕΝΑ

50 χρόνια μετά ...

απαιτείται μισή ώρα ελεύθερου χρόνου για να ακούσετε το βίδδεο

Γαμώ τη σου, μ'εκανες 
ν' αγαπήσω πάλι τη ζωή
πως θα το αντέξω 
να πεθάνω, τώρα ;


50 χρόνια μετά
ακούγοντας τα ίδια τραγούδια
από τους ίδιους ανθρώπους
με την πατίνα του χρόνου
να μην αλλάζει την φωνή
του μόνου λευκού
που τραγούδησε ποτέ
σαν νέγρος

σαν νέγρος

Τι είναι ο έρωτας ;

Ερωτας είναι μια αμφίδρομη σχέση όπως και η φιλία. Ο μονόπλευρος έρωτας δεν υπάρχει ή λέγεται καψούρα αν αφορά άνθρωπο και πάθος αν αφορά ζώο ή πράγμα.
Πιο εκλεπτυσμένα λέγεται πλατωνικός αν αφορά τον από χιλιετηρίδες αποδημήσαντα εις Κύριον, Πλάτωνα...

Τι είναι όμως ο έρως ; (μεγάλη συγγένεια με την λέξη ήρως)
Στην ινδική μυθολογία  κάθε άνθρωπος είναι ένας κορμός δένδρου και η ζωή του το διάστημα που απαιτείται για το ταξίδι του μέσα στο ποτάμι που συμβολίζει τον χρόνο. Στην πορεία του ένας κορμός "αγκαλιάζεται" και ταξιδεύει μαζί με έναν άλλο κορμό, άλλες φορές στιγμιαία, άλλες για κάποιο διάστημα  κι άλλες για όλο το ταξίδι. Αυτός ο άλλος κορμός μπορεί να είναι το παιδί, ο φίλος ο εραστής. Εξαρτάται από το είδος του αγκαλιάσματος.

Το ταξίδι του κορμού σταματά, το ποτάμι, ποτέ...

Το ποτάμι έχει στροφές, ρηχοτοπιές, στενοπεράσματα. Αλλοι κορμοί, γερά δεμένοι μεταξύ τους, τα ξεπερνάνε κι άλλοι χωρίζουνε στην πρώτη δυσκολία, c' est la vie που λέμε στην Φωκίδα, είναι το ριζικό τους που λένε στις δυτικές συνοικίες κάθε μεγαλούπολης...
Περιττό να πούμε πως ο κάθε κορμός βλέποντας τα πράγματα από την σκοπιά του θεωρεί πως ο άλλος κορμός απομακρύνεται.

Αγάπα την γυναίκα σου ως εαυτόν...

Η θεά Αρτεμις τοξοβολούσα ως συνήθως...

η φωτό από τον φίλο στη ζωή και το διαδίκτυο Γς

Την σοφότερη, φιλοσοφημένη  κουβέντα που έχω ακούσει- πραγματικά σοφή στο βάθος και όχι επιφανειακά εντυπωσιακή σαν τα διάφορα τσιτάτα- ο Καραγάτσης την έβαλε στο στόμα της μοναχικής γριάς πόρνης που ζούσε με τον γάτο της σε κάποια σελίδα του "Δέκα" :

Από την στιγμή που ένας άντρας και μια γυναίκα πάνε μαζί στο κρεβάτι, εχθροί για όλοι τους την ζωή γίνονται.

Μα θα μου πείτε δεν υπάρχει αγάπη μεταξύ τους όταν κάποιοι είναι ζευγάρι ; Υπάρχει και παραϋπάρχει όπως όμως υπάρχει και (φυσική) ζήλεια, (λογική) κτητικότητα, (απαραίτητη) καχυποψία, (τρυφερή στις αρχές) εκδικητικότητα και όλα τα συναφή συναισθήματα που στον δεδηλωμένο εχθρό εμφανίζονται χωρίς τους εντός παρενθέσεων προσδιορισμούς που τα ωραιοποιούν.
Και όχι μόνο...


Υπάρχει η αγάπη για τον εχθρό, πανάρχαιο συναίσθημα που έχει χαθεί από τον σημερινό τρόπο ζωής και τις εξ αποκαλύψεως θρησκείες όπου το μίσος για τους εχθρούς και τους θεούς τους είναι ολοφάνερο στα εβραϊκά βιβλία και δεν καλύπτεται επαρκώς μετά από τα ευαγγέλια και το κοράνι, η ζωή το αποδεικνύει καθημερινά.
Κι όμως σε πιο παλιά κείμενα, στην Ιλιάδα υπάρχει η αγάπη για τον εχθρό που εκδηλώνεται όταν περάσει η τρέλλα της μάχης : ο Αίας και ο Εκτορας αγκαλιάζονται όταν τελειώνει η μονομαχία τους και ανταλλάσσουν δώρα, ο Αχιλλέας επιστρέφει το σώμα του Εκτορα στον γέρο Πρίαμο, παρά τον αγιάτρευτο πόνο του για τον φόνο του Πάτροκλου.
Κορυφαία εκδήλωση της αγάπης για τον εχθρό θεωρώ την σκηνή από την Μαχαμπαράτα όπου ο Μπίμα αφού άνοιξε την κοιλιά του Ντουάσανα για να λούσει τα μαλλιά της η Ντραουπάντι που την είχε προσβάλει και αφού έφαγε την καρδιά του όπως του είχε υποσχεθεί, έσκυψε στο αφτί του νεκρού εχθρού του και του ψιθύρισε " Κι όμως την ευτυχία που γυρεύαμε, δεν την βρήκαμε"

Κάπως έτσι κι εμείς αγαπάμε τις γυναίκες μας και κάπως έτσι μας αγαπάνε κι αυτές.

Τα μου των βοοειδών κι όχι μόνο

Υπάρχει το μου σαν ηχοποιημένη απόδοση της κραυγής της αγελάδας (μου-γκανάει, λέει ο λαός) υπάρχει και η κτητική αντωνυμία πρώτου προσώπου, να μην τα μπερδεύουμε.
Είναι γνωστή η κτητικότητα των παιδιών που χρησιμοποιούν το μου πολύ συχνά γιατί έτσι αντιλαμβάνονται τον κόσμο. Με την πάροδο του χρόνου αντιλαμβάνονται το σου, το του/της, το μας και το μου περιορίζεται στα δικά τους πρόσωπα με τα οποία έχουν μια οικειότητα και στα πράγματα που τους ανήκουν.

Με το διαδίκτυο ανοίξαν οι ορίζοντες της επικοινωνίας και αυξήθηκε ο αριθμός των φίλων και των "φίλων" όπου οι δεύτεροι είναι ο διαδικτυακοί του φέισββουκ (*), των οποίων το πλήθος αυξάνει σε αριθμούς που δεν μπορουν εύκολα να συναγωνισθούν οι αριθμοί των πραγματικών φίλων.
Οι πολιτικοί πάντοτε διαστηρούσαν ένα μεγάλον αριθμόν φίλων κι αν δεν θυμότουσαν το όνομα κάποιου τον αποκαλούσαν αγαπητό. Με το φέισββουκ πολλοί θυμήθηκαν πως ο άνθρωπος είναι λέει "πολιτικόν ον" και ξεχύθηκαν να μαζέψουνε "φίλους". Εδώ  βέβαια δεν υπάρχει περίπτωση να ξεχάσει κάποιος το όνομα του "φίλου" είναι γραμμένο στην οθόνη αλλά είναι πολύ συχνό να μην τον έχει συναντήσει ποτέ του. Αναπτύσσεται όμως μια οικειότητα λογω της επικοινωνίας απαραίτητη για την διατήρηση της "φιλίας" με ότι αυτή προσφέρει και ο συχνότερος τρόπος ενίσχυσης της είναι με την προσθήκη του μου στην προσφώνηση.

Οταν η Αλίκη τραγουδούσε " Δημήτρη μου, Δημήτρη μου (μου τόκλεισες το σπίτι μου) όλοι ξέραμε πως απευθυνόταν στον Παπαμιχάηλ που τον ξέραμε καλά κι αυτόν, όταν όμως στο φέησμπουκ κάποια/ος προσφωνεί κάποιον "Δημήτρη μου" όχι μόνο εμείς αλλά και αυτή/ος μπορεί να μην τον έχει δει ποτέ τον Δημήτρη Χ. , άσε που μπορεί να μην τον λένε καν Δημήτρη.

Τα μου στα Χάρη μου, Αννα μου και λοιπά μεταξύ αγνώστων -αν δεν αναφέρονται την κραυγή των βοοειδών λόγω εμφάνισης ή συμπεριφοράς- μου φαίνονται εντελώς ανούσια με ελάχιστες εξαιρέσεις όπως στα ονόματα που αρχίζουν από Νι- όπου η γρήγορη επανάληψη της προσφώνησης προκαλεί αισθητικές ... παρακρούσεις :
Νίτσα μου, Νίτσα μου, Νίτσα μου, Νίτσα μου και
Νίκο μου, Νίκο μου, Νίκο μου, Νίκο μου.
Υπάρχει ακόμα και η κορυφαία προσφώνηση στον ιερέα ονόματι Αριστείδη με το χαϊδευτικό του :

Παπ' Αρη μου !

(*) με το ββ αποδίδεται ο φθόγγος b και με το δδ ο d

Δεκάλογος

Ευκαιρίας δοθείσης αναδημοσιεύω τον προ επταετίας δεκάλογον περί την ιδανικήν σύντροφον με την υποσημείωση πως τότε την έψαχνα ενω τώρα (νομίζω πως) την βρήκα.

"Aς ταράξωμεν ολίγον τα ύδατα, νηνεμία επικρατεί εις τα πελάγη και ανομβρία εις τας ψυχάς υικών, υμών τε και ημών

Οι ποιητές οραματίζονται την ιδανική γυναίκα στα ποιήματά τους τονίζοντας κάποιο χαρακτηριστικό της το οποίο πιθανόν γιά άλλους να είναι αόρατο ή και ασήμαντο.
Ας δούμε το θέμα λίγo πρακτικά. Κάνοντας μιά έρευνα αγοράς σε ώριμους άντρες έχοντες το προσόν της πλήρους ειλικρίνειας και αναζητούντας το ιδανικό ταίρι κατέληξα στα παρακάτω :

Δεκάλογος ωρίμου ανδρός περί την ιδανικήν σύντροφον

1. Να κάνει καλό μασάζ ώστε να τον διατηρεί σε καλή φόρμα σωματικά
2. Να κάνει καλή παρέα ώστε να τον διατηρεί σε καλή φόρμα ψυχικά
3. Να μπορεί να του φιάχνει το κέφι ώστε να του προκαλει επιθυμίες
4. Να έχει τα προσόντα ώστε να μπορέσει να ικανοποιήσει τις επιθυμίες που του δημιούργησε
5. Να αισθάνεται άνετα δίπλα της σε κοινή θέα και να αισθάνεται επίσης και αυτή
6. Τα όσα έχει ζήσει ως τώρα να την γεμίζουν, ωστε να εμφανίζεται ανάγκη διασκέδασης
7. Να μπορεί να διασκεδάσει μαζί της και να μπορεί επίσης αυτή
8. Να εξαφανίζεται όταν δεν την θέλει και να εμφανίζεται λίγο πριν την φωνάξει .
9. Να μην έχει παράλογες, συμβατικές απαιτήσεις, απλά να βαστάει το λόγο της.
10. Να δείχνει κατά περίεργο τρόπο προτίμηση σε αυτόν μετά τα 9 προηγούμενα, πιό πριν είναι πανεύκολο.

Μαριλού

Μαριλού, ένα καινούργιο ΠΑΟΚτσάκι ήρθε σπίτι μου !

Καλώς ήρθε !!

Τα νέα του Κρισσαίου κόλπου

Κατ' αρχήν Κρισσαίος κόλπος και όχι "Ιτέας", δεν βλέπω λόγο να αλλάξει η ονομασία του. Καλό είναι να θυμόμαστε πως πήρε το όνομά του από ένα φυτό που βοηθούσε στο πρόβλημα με τους κιρσούς, την κρίσσα. Ο κιρσός σε άλλη διάλεκτο λεγότανε και κρισσός και από εκεί βγαίνει και το όνομα Κρίσση, μιας Πυθίας, το χωριό Κρισσόν-σήμερα Χρυσό- και φυσικά και η ονομασία του κόλπου.
Κόλπος μέσα στον Κορινθιακό κόλπο ο Κρισσαίος με νερά μέχρι 40 μέτρα βάθος έχει λίγα νερά σε σχέση με τον Κορινθιακό που έχει μέσο βάθος 250 μέτρα και όντας πιο ευαίσθητος στις ανθρώπινες δραστηριότητες έπεσε θύμα της οικονομικής κρίσης. Αντί κάποιων ευρώ φέτος επιτράπηκε σε τρεις τράτες να σαρώσουν τον βυθό και καπάκι δυο άδειες σε δύτες να βγάζουν όστρακα και ολοθούρια με αντλίες. Για όσους δεν κατέχουν τα ολοθούρια (κοινως ψώλοι) είναι ντελικατέσεν στις χώρες της Απω Ανατολής. Απ' όπου περασαν οι δύτες ο βυθός έχει ίδια όψη με οργωμένο χωράφι και τα βαρελάκια για τις ελιές φεύγουν γεμάτα όστρακα για άλλες αγορές

Μου έκανε εντύπωση φέτος πως μέχρι τρεις μέρες πριν δεν κυκλοφορούσε ούτε μία γόπα, ούτε μία τσέρουλα σε όλον τον Κρισσαίο, μόνο λυθρίνια και μπαλαδάκια. Ακόμα δεν έχω δει σαφρίδι, χανάκι και τα άλλα σπουργίτια της θάλασσας που σπεύδουν να υποδεχθούν την καθετή όπου την ρίξεις. Δεν ξέρω αν οφείλεται στις χειμερινές ασχολίες της τράτας ή σε κάτι άλλο, απλά πρώτη φορά συμβαίνει στα πενήντα και χρόνια που ψαρεύω σ' αυτόν τον κόλπο.

Ενα άλλο που με παραξένεψε φέτος ήταν η συμπεριφορά των γλάρων που δεν πλησίαζαν με τίποτε την βάρκα και δεν προλάβαιναν τα μεζεδάκια που τους πέταγα πριν βουλιάξουν. Δεν έβλεπα τον δικό μου, τον Ιωνάθαν, που ερχότανε και καθότανε στη βάρκα κι έδιωχνε κράζοντας τους ανταγωνιστές.
Σήμερα, με τον καινούργιο μήνα τον είδα, ή μάλλον τον άκουσα πίσω μου να κράζει απειλητικά σαν να έλεγε "ήρθα και απαιτώ όλα όσα είναι δικά μου" . Οντως κανένα άλλο γλαρόνι δεν πλησίασε. Κοιτάζοντας τον Ιωνάθαν πρόσεξα πόσο είχε γεράσει...αδύνατος, ξεπουπουλιασμένος, πεινασμένος, μόνο το παιχνιδιάρικο το μάτι του έλαμπε από ελπίδα για τροφή. Αρχισα να του δίνω τα κεφάλια από τα σκαρτσίνια μέχρι να πιάσω κανένα σπάρο που είναι δικαιωματικά δικός του. φαινόταν πολύ πεινασμένος αλλά η μεγαλύτερη έκπληξη ήταν ένα γλυκό και σιγανό κράξιμο που ακολουθούσε κάθε μεζεδάκι και για το οποίο πάω στοίχημα πως ήταν το "ευχαριστώ" στην γλώσσα των γλάρων... Λέτε  να μαθαίνει ξένες γλώσσες ο φίλος μου ;

Ο σπάρος ήταν αρκετά μεγάλος κι άλλη μια φορά χαμογέλασα με την προσπάθεια του Ιωνάθαν να τον ευθυγραμμίσει  στο ράμφος του για να μπορέσει να τον καταπιεί. Μετά πλησίασε και πόζαρε για την φωτογραφία που βλέπετε στην αρχή του άρθρου, ξανάπε ευχαριστώ και καταλαβαίνοντας πως τελείωσε το ψάρεμα σηκώθηκε κι άρχισε να πετά προς το νησάκι της Παναγιάς.

Τύλιξα την πετονιά μου  με μια έγνοια λιγότερη, ο Ιωνάθαν είναι ξανά εδώ.

Της Αγίας Βιβής...

Στο Γαλαξίδι ο πιο αξιοπρόσεκτος δρόμος που υπάρχει είναι η οδός Αγίας Παρασκευής. Ο θεός να την κάνει βέβαια κανονική οδό αλλά ισοσταθμίζει τις κυκλοφοριακές αδυναμίες της με τους αξιόλογους ανθρώπους που κατοικούν σ' αυτήν. 
(κοκκινίζω ελαφρά)
Στο ξεκίνημά της (αν ξεκινήσουμε από το...τέλος της αλλά όλοι έτσι την βλέπουν κι ας είναι αλλιώς η αρίθμηση) είναι ένα πλακόστρωτο δρομάκι που έχει χαρακτηρισθεί διατηρητέο.

                                                                                                                                                                                  Πριν κάποια χρόνια πέρασαν ένα δίκτυο για την βιολογική αποχέτευση. Ολοι οι σώφρονες κάτοικοι της  οδού Αγίας Παρασκευής συνιστούσαν σε ειδικούς και μη να αριθμήσουν τις πέτρες που έβγαζαν ώστε να επανατοποθετηθούν σωστά. Οι άφρονες δημοτικοί παρατρεχάμενοι, εργολάβοι και λοιπό σκυλολόι αρνήθηκαν ευγενικά. Στην επανατοποθέτηση οι μισές περίπου πέτρες περίσσεψαν. Τα κενά καλύφθηκαν με τσιμέντο αλλά η ομορφιά της τοποθέτησης φιλί-κλειδι από τεχνίτες, πάει 
Ο δρόμος εξακολουθεί να είναι διατηρητέος αλλά τώρα διατηρεί και την ανικανότητα των αρμοδίων να κάνουν μια δουλειά της προκοπής.

Λίγο μετά αρχίζουν τα σκαλάκια που οδηγούν  στην ομώνυμη εκκλησία. Ξεκινώντας αριστερά είναι ένα σπίτι που θα ήταν υπέροχο στην Καλαμάτα ή τα Σιάτιστα αλλά δεν έχει καμιά σχέση με την γαλαξιδιώτικη αρχιτεκτονική. Εννοείται  πως ο κατασκευαστής του είχε δική του αρχιτεκτονική άποψη σαν απόφοιτος του πολυτεχνείου την οποία σύντομα πλήρωσε όταν η ανέγερση άλλων σπιτιών "έπνιξαν" την κατασκευή του που δεν έδωσε την είσοδο προς τα σκαλάκια αλλά σ' ένα σοκάκι.

Τα σκαλάκια τα απολαμβάνουν οι τουρίστες, έχουν πλάτωμα κάθε τόσο για ανάσες, οι παλιές πιστές δεν τα αντέχουν πια και πάνε περιμετρικά στην εκκλησιά.
Η εκκλησία έχει δυο αξιοθέατα, τον ζωδιακό κύκλο αποτυπωμένο στο δάπεδο της εισόδου και το ηλιακό ρολόι, τεχνήματα από μια εποχή που δεν υπήρχε ηλεκτρικό ρεύμα και οι κάτοικοι είχαν τις παροχές του ήλιου σε μεγαλύτερη εκτίμηση.

Νοσταλγώ την εποχή που η θειά Βούλα έφιαχνε το γλυκό και περνάγαμε πιτσιρίκια να της ευχηθούμε κι επειδή μας άρεσε η καρυδόπαστα ή ό,τι άλλο σπιτικό έφιαχνε, ξαναπερνάγαμε να ευχηθούμε και την εγγόνα της...

Οι δυο γιαγιάδες

Δεν ξέρω γιατί αλλά η όλη κατάσταση με τις διαπραγματεύσεις και το δημοψήφισμα μου θυμίζει έντονα το 61, τη χρονιά που έχασα και τις δυο γιαγιάδες μου. 
Παπούδες δεν γνώρισα.

Στις αρχές του 61, πιτσιρικάς ακόμη ανέβηκα τις σκάλες και κοίταξα στο δωμάτιο της γιαγιάς. Ηταν ξαπλωμένη στο πλάι όπως κοιμότανε πάντα, γαλήνια με τα χέρια της  διπλωμένα μαζί κάτω από το μάγουλό της. Είχε μια τρέλλα καλλιτεχνικής φλέβας η γιαγιά μου και μια γενναιότητα για να απαντήσει στον γιατρό που της συνιστούσε δίαιτα "Γιατρέ εγώ θα φάω και θα πάω χορτάτη". Οντως στις γιορτές απόλαυσε την γαλλοπούλα της και τα γλυκά, ακόμα θυμάμαι το νεύμα για μισό ακόμα κουραμπιέ αφού έτρωγε τον πρώτο. Εφυγε μόνη της ήσυχα σε δυο μέρες, ο γιατρός είχε πεί πως δύσκολα θα έβγαζε τη βραδιά. Από αυτή την γιαγιά μου κληρονόμησα την αγάπη μου για τις όπερες και κάποιες γνώσεις για το τι είναι καλό ανέξάρτητα αν μου αρέσει η όχι. "Δεν μου αρέσει αλλά είναι πολύ καλό" είχα πει όταν μου έδειξε την Γκερνίκα, σήμερα παραμένει πολύ καλή αλλά μου αρέσει κιόλας.
Είχε τον τρόπο της να ξεφεύγει από τις πίκρες της ζωής τραγουδώντας στα ελληνικά τις άριες από τον Ριγκολέττο :

Στην εκκλησιά που πήγαινα
να πω την προσευχή μου
νέος ωραίος μα άτιμος
κινεί την προσοχή μου

tutte le feste al tempio

https://www.youtube.com/watch?v=1a80I5o2-WI

Η άλλη μου γιαγιά με είχε τα καλοκαίρια. Σ' αυτήν χρωστάω την αγάπη μου για τον τούρκικο καφέ, αυτόν που μπαστάρδεψε ο Bravo λέγοντας τον ελληνικό κατά τα γούστα της τότε "εθνοσωτηρίου". Οι κολλητοί μου σέβονται την επιλογή μου και όταν (σπανίως) θέλουν να εκφράσουν τον θαυμασμό τους για κάποιο επίτευγμά μου μου λένε "Παπαγκάλο" αντί για "Μπράβο", μπράβος δεν υπήρξα ποτέ.

Την θυμάμαι στα σκαλάκια του εξοχικού, στην σκιά της κληματαριάς να πίνει τον απογευματινό καφέ της από το μπρίκι και να μου δίνει μια κουταλιά-δεν κάνει παραπάνω στα παιδιά, έλεγε- για να γνωρίσω την γεύση. Αυτή η γιαγιά μου δεν είχε καλό τέλος. Αρχικά της έκοψαν το πόδι λόγω σηψαιμίας στον αστράγαλο και δυο μήνες μετά, ψηλά στον μηρό. Μετά από λίγες μέρες πέθανε ένα μεσημέρι με μια μάσκα πόνου στο πρόσωπό της. Ισως να θυμότανε την σκληρή της μοίρα, παντρεύτηκε, πήγε στην Αμερική και γύρισε χήρα με τέσσερα παιδιά και μια περιουσία που λεηλάτησαν οι συγγενείς της. Είχε τιμηθεί και στην Αμερική και στην Ελλάδα για το κοινωνικό της έργο αλλά δεν μου μίλησε ποτέ γι αυτό.

Κάθε ομοιότητα με τις επιλογές του Ναι και του Οχι στο επικείμενο δημοψήφισμα ας θεωρηθεί συμπτωματική.

Γεωργίου του μεγαλομάρτυρος

 Αγιε μου Γιώργη, Σκυριανέ μου

 μεγαλομάρτυρα τρανέ...

όλοι οι Γιώργηδες, λίγο-πολύ, μεγαλομάρτυρες είμαστε
 (δεν είμαι εγώ ο Γιώργος σου)

μη κοιτάς που δεν το λέμε...
(με λένε Γιώργο) 

έχουμε...τους λόγους μας !
(ο Γιώργος είναι πονηρός ) 

αλλά πάνω απ ' όλα να μην ξεχνάμε...
(όπου Γιώργος και μάλαμα)

Χρόνια μας πολλά !!

G(eorge) . 

                              Το...ξαναλέμε ! 

Οπου Γιώργος και μάλαμα

Λες και ήταν ... αύριο !!

Μεγάλη κουβέντα ξεκίνησε στα αθλητικά στέκια για την κίνηση του προπονητή του ΠΑΟΚ να πάρει την ομάδα και να αποχωρήσει, μη ανεχόμενος την συνεχή κοροϊδία των διαιτητών.
Κακώς βέβαια -κατά την γνώμη μου- γιατί το θέμα είναι περισσότερο ΠΟΛΙΤΙΚΟ  παρά ΑΘΛΗΤΙΚΟ, αθλητικό ήταν το 1963 όταν ακόμα το πρωτάθλημα ήταν ερασιτεχνικό μεν αλλά ο στοιχηματισμός είχε αρχίσει με το τότε ΠΡΟ-ΠΟ λίγα χρόνια νωρίτερα και το χρήμα είχε αρχίσει να ρέει. Μόνο που τότε  είχαμε ακόμα βασιλεία και οι λουφαγμένοι πολιτικοί δεν είχαν πάρει χαμπάρι τι γινότανε με το ποδόσφαιρο, αντίθετα με την επακολουθείσασα χούντα που το χειραγώγησε κανονικά με όχημα τον Παναθηναϊκό. Ο πλουσιότερος τότε άνθρωπος στον κόσμο, ο Νίκος Γουλανδρής έγινε πρόεδρος του Ολυμπιακού το 1972, αμέσως μετά το "Γουέμπλεϋ" του ΠΑΟ, καταλαβαίνοντας την ισχύ που του έδινε η θέση - τα λεφτά δεν τον ενδιέφεραν. Αλλά στην ουσία αναγκάσθηκε να παραιτηθεί όταν με την μεταπολίτευση τα δασκαλεμένα στο είδος επί χούντας λαμόγια ανακατεύθηκαν με τα ποδοσφαιρικά. Ο γράφων υπήρξε αυτόπτης μάρτυς της εισόδου του Γουλανδρή στο ζαχαροπλαστείο Floca της Φωκίονος Νέγρη όπου απευθυνόμενος στους παράγοντες του συλλόγου τους είπε " Καλά με κλέβατε τόσο καιρό και έκανα πως δεν καταλαβαίνω, τα λεφτά για την πρόκριση του Ολυμπιακού βρήκατε να φάτε ; " και δεν ξαναασχολήθηκε με τον σύλλογο. Επισήμως αποσύρθηκε για λόγους υγείας, όπως γράφει και η βικυπαίδεια ...
Για όσους  δεν τα πρόλαβαν ή δεν τα θυμούνται ο Ολυμπιακός είχε ηττηθεί από την Αντερλεχτ 5-1 στο Βέλγιο και ήθελε ένα 4-0 για να προκριθεί στην ρεβάνς της Πάτρας, μια που το Καραϊσκάκη ήταν τιμωρημένο. Κατα τις συνήθειες της εποχής επιχειρήθηκε η προσέγγιση του Ούγγρου διαιτητή Παλοτάϋ. Οι φήμες λένε ότι διετέθη το ποσόν των δύο εκατομμυρίων δραχμών, τεράστιο για την εποχή και την υπόθεση ανέλαβε παράγοντας που έμενε κοντά στου Floca. Ο παράγων, δοκιμασμένος στην συνταγή να προσθέτει ένα μηδενικό στις επιταγές που πλήρωνε ο Γουλανδρής και να εισπράττει για μια μεταγραφή π.χ. 1 350 000 αντί των 135 000, κράτησε το ποσό και αγόρασε δώρο για τον διαιτητή ένα χρυσό,χειροποίητο ελβετικό ρολόι, αξίας περίπου 400 000 δραχμών εποχής. Ο Ούγγρος διαιτητής το ψυλλιάστηκε, δεν είπε τίποτε. πήρε το δώρο του  και "έσπρωχνε" τον Ολυμπιακό που προηγήθηκε στο ημίχρονο με 3-0. Οι πάντες είχαν πλέον σίγουρη την πρόκριση. Στο δεύτερο όμως ημίχρονο ο  διαιτητής προκλητικά δεν άφηνε τον Ολυμπιακό να βάλει γκολ με τίποτε και αποκλείσθηκε. 
Δεν σας θυμίζει λίγο τις τωρινές δηλώσεις του γεροπαράγοντα του Ολυμπιακού για τις διαιτησίες στα ματς του ΠΑΟΚ ; " Γιατί μιλάτε αφού και σεις πήρατε τα σφυρίγματά σας ;". Εχει ιδίαν πείρα και απωθημένα ο άνθρωπος.
Επίσης επί χούντας - υπεύθυνης για πολλά κακά που εμφανίζονται σήμερα αλλά ρίζωσαν τότε- ο Ασλανίδης είχε τάξει ένα εκατομμύριο αμοιβή σε όποιον κατήγγειλε δωροδοκία. Οντως ένας πρώην παίκτης του ΠΑΟ, σέντερ μπακ, αγωνιζόμενος στον Βύζαντα Μεγάρων σαν αντάλλαγμα για την μεταγραφή του Κουβά, κατήγγειλε την Λαμία η οποία υποβιβάσθηκε στην Δ κατηγορία, ουδέποτε όμως έλαβε την αμοιβή. Σ' ένα από τα επόμενα ματς ο συγκεκριμένος ποδοσφαιριστής έκανε δύο πέναλτυ και πέτυχε ένα αυτογκόλ ώστε η ομάδα του να χάσει με 4-2  από κατώτερο αντίπαλο. Τα συμπεράσματα δικά σας.

Ούτε οι ξένοι διαιτητές ήταν λύση όπως μπορείτε να διαβάσετε στην εικόνα πριν από το κείμενο, γιατί ειδικά οι προερχόμενοι από χώρες του τότε υπαρκτού σοσιαλισμού διαιτητές ή της πάμφτωχης Αφρικής δεν είχαν κανένα ενδοιασμό για λίγα δολλάρια, ακόμα και για μπλουτζήν παντελόνια και άλλα αγαθά που δεν έβρισκαν στις πατρίδες τους. Το παραμύθι με τους ξένους διαιτητές σταμάτησε σ' ένα παιχνίδι στο Αίγιο, μεταξύ Παναιγιαλειου και Ολυμπιακού. Ο Αιγύπτιος διαιτητής είχε έρθει με έξοδα του Ολυμπιακού- όποια ομάδα ήθελε ξένο διαιτητή αναλάμβανε τα έξοδά του- και είχε τύχει της καθιερωμένης " φιλοξενίας. Λίγο πριν ξεκινήσει το ματς ο παμπόνηρος παράγων του Παναιγιαλείου, ο Αστέριος Μπέλλας μπήκε στα αποδυτήρια του διαιτητή και του είπε " Ολυμπιακός ιζ γουίθ μπλακ εντ γουάιτ, Παναιγιάλειος ιζ γουίθ  δε ρεντ εντ γουάϊτ" με αποτέλεσμα να κερδίσει ο Παναιγιάλειος μια που ο Αιγύπτιος δεν ήξερε τα χρώματα των ομάδων και τον πίστεψε !!
Μια δεύτερη αποχώρηση του ΠΑΟΚ από το γήπεδο για διαιτητικούς λόγους είχαμε την εποχή της Βαρδινογιαννικοκρατίας σε αγώνα Παναθηναϊκού- ΠΑΟΚ, δεν ήταν μόνο προνόμιο της ολυμπιοκρατίας που βιώνουμε τώρα, μόνο ο ΠΑΟΚ έμεινε σταθερή αξία στο στόχαστρο του εκάστοτε ισχυρού για το ανατρεπτικό μοντέλο του. Για όσους δεν το γνωρίζουν η Τούμπα κτίσθηκε με εθελοντική εργασία και οι οπαδοί του ΠΑΟΚ θεωρούν το σωματείο ιδιοκτησία τους και δεν χειραγωγούνται από παράγοντες του στυλ Κοσκωτά και Σαλιαρέλη που πέρασαν από τον προεδρικό θώκο του - όπως ο Μπατατούδης- αναπόφευκτα από τις πολιτικές επιρροές. Απλά μετά οι πολιτικοί είδαν πως δεν γίνεται τίποτε με την καθοδήγηση των οπαδών και τον παράτησαν στα χρέη του  ενώ όπως είδατε ο συνδυασμός του Μαρινάκη και του Μπέου θριάμβευσαν στις δημοτικές εκλογές των χειραγωγημένων οπαδών. Η υπόθεση με τα χρέη του ΠΑΟΚ είναι ένας εύσχημος τρόπος να διιωνίζεται η "ομηρία" του ΠΑΟΚ τώρα που βρέθηκε -ουρανοκατέβατος στην κυριολεξία- επενδυτής. 
Ο άσχημος είναι η διαιτησία γιατί σκοτώνει το ποδόσφαιρο στον βωμό της επικράτησης του Ολυμπιακού στο πρωτάθλημα με τα πολλαπλά παραρτήματά του, τα οποία συντηρούνται με τα αποφάγια των 20 τουλάχιστον εκατομμύρια ευρώ που αποφέρει ακόμα ο τίτλος. Το ακόμα αναφέρεται στην θέση της Ελλάδας στην λίστα της Ουέφα, αν  υποχωρήσει μια-δυο θέσεις ο πρωταθλητής δεν θα μπαίνει κατ' ευθείαν στους ομίλους, θα πρέπει να δίνει προκριματικούς και τα λεφτά δεν θα είναι εξασφαλισμένα αλλά διεκδικήσιμα.
Με το ίδιο σκεπτικό που οι πολιτικοί- ή αν θέλετε η Ευρώπη- έχουν εγκλωβίσει τον λαό στο δίλημμα το ευρώ γκρεμός, η έξοδος από το ευρώ (τώρα πια) ρέμα, λειτουργεί  και η Σούπερλίγδα. Εχοντας εξασφαλίσει με τα πολυάριθμα παραρτήματα που επιζούν από αυτόν συντριπτική πλειοψηφία, ο Ολυμπιακός, βαπτίζει νόμιμη και δημοκρατική κάθε ενέργειά του. Οι διαιτητές βλέπουν πως τιμωρούνται σε ματς που δεν θα κερδίσει ο Ολυμπιακός ή κερδίσει επικύνδινος αντίπαλός του ενώ δεν τιμωρούνται όταν επέμβουν υπέρ του ολυμπιακού. δεδομένου ότι το μεροκάματό τους υπερβαίνει τα 2000 ευρώ, σφυρίζουν σχεδόν όλοι με την ίδια νοοτροπία. Μάλιστα σφυρίζουν επίτηδες εξόφθαλμα και προκλητικά ώστε  σε περίπτωση που δεν τους βγει το αποτέλεσμα - όπως στα ματς Ολυμπιακός-ΠΑΟΚ 1-2 και Καλλονή-ΠΟΚ 1-2 να έχουν άλλοθι. Βγαίνει μετά ο γηραλέος αντιπρόεδρος του ολυμπιακού και δηλώνει "γιατί φωνάζουν αφού κέρδισαν ;" 
Η τακτική τους γνωστή :
αφήνουν ατιμώρητο το σκληρό παιχνίδι των αντιπάλων και μόλις κάποιος  παίκτης του ΠΑΟΚ ανταποδώσει ή αντιδράσει όπως ο Κάτσε, η κάρτα βγαίνει αστραπιαία. Απομονώνουν την φάση από όσα προηγήθηκαν και ρωτάνε δήθεν αθώα " Δεν έπρεπε να τιμωρηθεί ο παίκτης του ΠΑΟΚ ; απλά δεν τους αρέσει το 50-50 και ζητάνε εύνοια".
Βέβαια όταν βρίζει ο Μανιάτης, δεν τυχαίνει ποτέ να τον ακούσει ο διαιτητής, τα λόγια του είναι άηχα και τα χέρια του...αόρατα !!
Μη μου πείτε πως δεν υπάρχουν αφελείς ή φανατισμένοι που δεν θα το καταπιούν. Ποιός θα κάτσει να δει τα στατιστικά πως πέρισυ στο πρωτάθλημα ο Ολυμπιακός είχε μια απουσία λογω καρτών ενώ ο ΠΑΟΚ , ο Παναθηναϊκός και τα άλλα σωματεία περισσότερες από εικοσιτέσσερις ;
Μα αν τα έψαχναν θα είχαμε τέτοιους πολιτικούς ; οι πολιτικοί αντέγραψαν την τακτική της χούντας, για επτά χρόνια δίκιο είχε όποιος είχε τα περισσότερα γαλόνια, μετά όποιος είχε τους περισσότερους ψήφους και στην Σούπερλίγδα έχει δίκιο όποιος έχει την πλειοψηφία στις ομάδες που συμμετέχουν.
Μα αν τα έψαχναν θα είχαν εκπρόσωπο τους τον Θεοδωρίδη που λερώνει την ιστορία του συλλόγου με τις δηλώσεις του όπου βαφτίζει το 90-10 σε 50-50 και για πειστήρια φέρνει τις οπαδικές εφημερίδες του Ολυμπιακού ;;;;
Ούτε επί χούντας δεν τα κάνανε αυτά, είχαν περισσότερη τσίπα !!!!
Και φυσικά ελάχιστες ελπίδες υπάρχουν όταν ο επίσημος Παναθηναϊκός χρησιμοποίησε τις ίδιες οπαδικές εφημερίδες του Ολυμπιακού για να στηρίξει τη θέση του στην διαμάχη του με τον ΠΑΟΚ στο διεθνες δικαστήριο CAS. Φυσικά το θέμα "πνίγηκε" από τον αθλητικό τύπο...

Μόνο ο Παναιτωλικός δεν συμμορφώθηκε παρ' ότι πρόπερσυ υποβιβάστηκε για να μάθει να μη κοντράρει τον Ολυμπιακό.. Φέτος το τόλμησε και ο Ατρόμητος αλλά δεν είναι καθόλου σίγουρο πως θα συνεχίσει την ίδια συμπεριφορά μέχρι το τέλος, έχει και πολλά τραβήγματα ο πρόεδρός του, θα φανεί.

Το τσαούσι και οι διαφορετικότητες

 

Τα δυο αυτά ψαράκια μοιάζουν αλλά δεν είναι ίδια. Εχουν βέβαια το ίδιο χρώμα αλλά το (προς τα κάτω) λυθρίνι έχει μεγαλύτερα μάτια, μεγαλύτερα θωρακικά πτερύγια και λεπταίνει περισσότερο το σώμα του πριν από την ουρά. Το άλλο ψάρι, το τσαούσι, έχει τις χαρακτηριστικές κεραίες, προεκτάσεις των αγκαθιών της ράχης που διακρίνονται απλωμένες στο πιάτο.

Κόντρα σε όλες τις περιγραφές του, το τσαουσάκι πιάστηκε σε πολύ ρηχά για το είδος νερά, περίπου σε 20 μέτρα βάθος τσιμπώντας κανονικά το δόλωμα σαν να ήταν λυθρινάκι. Φαίνεται πως ξενέρωσε, έχασε τον προσανατολισμό του  κι έμπλεξε στο κοπάδι με τα λιθρινάκια που το δέχθηκαν παρά την διαφορετικότητά του.

Πραγματικά συμβαίνει πολύ συχνά σ' ένα κοπάδι ψάρια να υπάρχουν και κάποια διαφορετικά. Πολλές φορές έχω παρατηρήσει σε κοπάδι από κεφαλόπουλα να ενσωματώνεται μια μουρμούρα ή μια ούγενα, σπανιότερα μια τσιπουροπούλα. Τα υπόλοιπα ψάρια δεν ενοχλούνται από την διαταραχή της ομοιομορφίας μάλλον γιατί οι εικόνες μέσα στην θάλασσα είναι θολές για όλα τα μάτια και δεν φτάνουν πολύ μακριά  για να προκαλέσουν την περιέργεια του θηρευτή.
Αντίθετα στην ξηρά που η ορατότητα είναι μεγαλύτερη, ένα ζώο διαφορετικό από τα άλλα απομονώνεται στην άκρη του κοπαδιού ώστε να μην σπάει το καμουφλάζ της ομοιομορφίας.
Τέλος στον ουρανό, όπου τα μάτια των αρπακτικών πουλιών βλέπουν σε τεράστιες αποστάσεις, η διατήρηση της ομοιομορφίας στο κοπάδι δεν σηκώνει παρεκκλίσεις. Το διαφορετικό πτηνό που θα εισχωρήσει στο σμήνος  σκοτώνεται αμέσως από τα μέλη του.

Η ανάγκη της επιβίωσης λοιπόν ρυθμίζει την συμπεριφορά των ομαδοποιημένων έναντι του διαφορετικού στην φύση κι όλα εξηγούνται απλά. Η αντιμετώπιση όμως της διαφορετικότητας στις ανθρώπινες κοινωνίες με πολλαπλούς τρόπους δεν εξηγείται τόσο απλά...

Προσθήκη

Το δόλωμα για να πιαστεί το τσαουσάκι ήταν...βενάρδος ο ερημίτης !

Νωρίς στα βάσανα

Προσέξτε στην φωτογραφία τα πεντόβολα, τους σπόρους του μικρού κυπαρισσιού...

Ξέρετε τι βάσανο είναι να μεγαλώνεις παιδιά πριν ωριμάσεις ο ίδιος ;
Κι εδώ το κυπαρισσάκι απλά θα υποφέρει το βάρος των σπόρων του στα κλαδάκια του που θάναι λυγισμένα μέχρι να πέσουν κάτω τα πεντόβολα, έτσι γίνεται στα φυτά. Στους ανθρώπους όμως τέτοιες βιασύνες βλάπτουν τέκνα και γονείς.

Τραγουδάκι : 

Τα νέα του μπανανόδενδρου

Μετά από αστοχία πολλών ετών η εντατική περιποίηση στο μπανανόδενδρο του κήπου απέδωσε καρπούς στην κυριολεξία. Κοπριά και άφθονο πότισμα ήταν τα υλικά προαπαιτούμενα και η αγάπη για ό,τι κάνεις το πνευματικό μέρος της φροντίδας, απαραίτητο για κάθε καλλιέργεια.
Το λουλούδι της μπανανιάς, σαν ένα πελώριο κρεμμύδι άνοιγε κάθε μέρα ένα χοντρό μωβ φύλο κι από μέσα φαίνονταν μια σειρά  μπανανίτσες με το λουλουδάκι τους σε κάθε άκρη. Την επόμενη μέρα, από το λουλούδι είχε μείνει μόνο ο ύπερος, το προστατευτικό φύλλο είχε πέσει, η παλιά σειρά από τις μπανανίτσες ξεκίναγε ν' αλλάξει προσανατολισμό και μια νέα σειρά από μπανανίτσες έβγαινε με την σειρά της στην αυλαία της ζωής του κήπου.

Οι μπανάνες ξεκινούν η καριέρα τους κοιτώντας προς τα κάτω αλλά σιγά-σιγά γυρίζουν προς τα πάνω όπως τις βλέπουμε στο φυτό.
Μπορεί στην τροπική ζώνη οι σειρές από τις μπανάνες να είναι πάρα πολλές αλλά εδώ στην εύκρατη ζώνη με το ζόρι φτάνουν τις δέκα. Μετά, κάθε σειρά έχει ατροφικές μπανανίτσες που δεν δένουν καρπό κι αυτό συνεχίζεται για πολλές μέρες μέχρι που το "κρεμμύδι" δηλαδή το άνθος της μπανανιάς φτάνει σχεδόν σε απόσταση ενός μέτρου από τις σειρές με τις μπανανίτσες πλησιάζοντας το έδαφος.
Θεωρώντας πως εξαντλεί το φυτό απορροφώντας χυμούς αποφάσισα να το κόψω.
Ας του ρίξω μια ματιά.

Μια κοντινή πόζα των λουλουδιών πάνω σ' ατροφικές μπανανίτσες κίτρινου χρώματος ενώ οι αρχικές που έδεσαν ξεκίναγαν πράσινες την καριέρα τους

Είναι απίστευτο το πόσο υγρό έβγαζε αρχικά η πληγή στο λουλούδι, λες κι ήταν χαλασμένη βρύση ! Σιγά - σιγά περιορίστηκε σε συχνές σταγόνες, μετά σε αραιές σταγόνες για να σταματήσει μετά από τρεις ώρες όταν άρχισε να πήζει το υγρό στην πληγή.

Εδώ τελειώνει η ανθρώπινη παρέμβαση κι το μεγάλωμα πλέον εξαρτάται από τον καιρό. Ενας ζεστός Οκτώβρης και Νοέμβρης θα τις φέρει σε ικανοποιητικό σημείο για να κοπούν και να ωριμάσουν -όχι με ασετυλίνη, όπως του εμπορίου- αλλά με φλούδες από μήλο ή και από μπανάνα, κλεισμένες δυο μέρες σε μια μαύρη σακούλα. Αν δεν είναι ζεστοί οι επόμενοι μήνες πιθανόν να γίνουν στις αλκυονίδες μέρες ή αν δεν υπάρξουν παγωνιές να τις χαλάσουν, στις αρχές της επόμενης άνοιξης.
Περίπτωση να ωριμάσουν πάνω στο δένδρο μάλλον δεν υπάρχει μια που δεν ήταν καλός ο μήνας ανθοφορίας, ο Αύγουστος.
Πιθανόν όμως ένα ήδη πολύ μεγάλο βλαστάρι, αν βγάλει τον χειμώνα χωρίς οι παγωνιές να το ξεράνουν, ν' ανθίσει τον Απρίλη ή τον Μάη. Σ' αυτή την σπάνια περίπτωση οι μπανάνες ωριμάζουν πάνω σττο δένδρο κι το άρωμά τους δεν λέγεται ! Είναι φρούτο που το μοιράζεσαι με φίλους και γείτονες γιατί ωριμάζουν όλες μαζί και δεν αντέχουν πάνω από δυο μέρες, μετά γίνονται σαν μαρμελάδα. Αφήνουν όμως αξέχαστη γεύση σ' όσους τις δοκιμάσουν.

Γευσιγνωσίες υψηλού επιπέδου

Πετροσωλήνες ή βελάκια

Μάλλον το πιο νόστιμο οστρακοειδές, το μόνο που συγκρίνεται στη γεύση μαζί του είναι το δυσεύρετο μικρό μαύρο κτένι.
Θα το βρείτε μόνοι σας αν ξέρετε πως ή στην ψαραγορά προς 22 ευρώ το κιλό, την τελευταία φορά που τα είδα εκεί.
Φυσικά πριν από χρόνια δεν πουλιότουσαν, πρώτα βγήκε η απαγόρευση αλιείας τους και μετά-ως εκ θαύματος- εμφανίσθηκαν στην αγορά. Αυτή η απαγόρευση με κάνει να μην γράψω πως τα πιάνει κανείς, είναι αστείο βέβαια να νομίζει κάποιος πως μπορεί να αστυνομεύσει όλες τις παραλίες ώστε να αποφευχθεί η συλλογή τους. Αυτοί οι νόμοι κρύβουν συνήθως άκαμπτη γερμανοθρεμμένη μαλακία- υπάρχει και αντίστοιχη γερμανική πρόταση για απαγόρευση της αλιείας στα πέντε μίλια από τις ακτές, πρακτικά παντού για την Ελλάδα- οι άνθρωποι νομίζουν πως παντού οι ακτές έχουν τα δικά τους χάλια.
Οταν ποτέ καταλάβουν την νοοτροπία του Ελληνα ίσως διαθέσουν περισσότερα χρήματα για την παιδεία, είναι πιο αποτελεσματική στην προστασία του περιβάλλοντος από την αστυνόμευση και διαρκεί φια μια ζωή και όχι όσο η βάρδια του επιτηρούντος.
Αφού λοιπόν δεν ξέρετε να τα βγάλετε...μπορείτε ν τα αγοράσετε. πουλιούνται δέκα-δέκα σε σφικτοδεμένα ματσάκια σαν τα σπαράγγια. Ο λόγος είναι προφανής, να μην μπορούν να ανοίξουν και να χάσουν τα υγρά τους-στην περίπτωσή μας το βάρος είναι χρήμα.
Ρωτήστε τον πωλητή αν περιέχουν θάλασσα ή γλυκό νερό για να ξέρετε αν θα αλατίσετε ή όχι στο μαγείρεμα.
Οπως και να τα φάτε είναι νόστιμα εδώ θα σας δώσω έναν απλό τρόπο για ένα τέλειο γεύμα, την πιο τέλεια μακαρονάδα.
Βάζετε σε γουόκ ή ένα μεγάλο τηγάνι καμιά εικοσαριά βελάκια, τον χυμό από δυο μεγάλα λεμόνια και τέσσερις-πέντε κουταλιές της σούπας καλό λάδι. Για το αλάτισμα τα είπαμε. Τα αφήνετε μέχρι να ανοίξουν όλα και να αρχίσει να αφρίζει το ζουμί. Αφαιρείτε τα τσόφλια και αφήνετε την σάρκα μέσα στο ζουμί.
Βράζετε μισό πακέττο λιγκουίνια δυό-τρία λεπτά παραπάνω απ' όσα λέει το κουτί για να μαλακώσουν αρκετά. Στραγγίζετε, σκέφτεστε πως δεν υπάρχει σοβαρή μακαρονάδα που να προσθέτεις την σάλτσα από πάνω -μαγειρική κάνουμε όχι...ζωγραφική- και χωρίς τύψεις πετάτε τα μακαρόνια στο γουόκ και ανακατεύετε μέχρι να πιούν όλο το ζουμί.
Μην προσθέστε τίποτα, απολαύστε τα μ' ένα καλό κρασί.

Και μετά από δυο χρόνια, πάλι όμορφα είναι

Πέμπτη, 16 Αυγούστου 2012

Ομορφιές

.

Καμιά φορά, σκέπτομαι, μερικά πράγματα μας φαίνονται ασυνήθιστα ωραία παρ' ότι δεν είναι η πρώτη φορά που τα βλέπουμε. Μάλλον η αιτία είναι ότι πρώτη φορά τα βλέπουμε  με άλλη διάθεση, ίσως πιο απελευθερωμένα, χωρίς υστεροβουλία, χωρίς..,
Σαν αυτή την ομορφιά ας πούμε...

 

Ισως γιατί πλέον δεν υπάρχουν τα όνειρα ούτε της απόκτησης, ούτε της χρήσης που εμπόδιζαν την πρόσληψη της ομορφιάς.

Είναι παρατηρημένο πως όσο μεγαλώνει ο άνθρωπος κοιτάζει και πιο ψηλά οπότε παρατηρεί και πράγματα που του είχαν διαφύγει. Θυμάμαι στα πενήντα μου ανακάλυψα τα πιο ψηλά δένδρα της Αθήνας  στην οδό Πειραιώς, 500 μέτρα από την Ομόνοια. Χρόνια πέρναγα από εκεί, βιαστικός σαν τους άλλους και χωρις να ψάξω να δω που τελείωναν προς τα πάνω οι κορμοί που προσπερνούσα. Αλλά και στο χωριό- βιαστικός να προλάβω τί ;- προσπερνούσα χωρίς να δίνω σημασία ένα γεφύρωμα δυο σπιτιών, μια τρυφερή ένωση.

 

Μα και στο σπίτι αν κάθεσαι οι ομορφιές δεν λείπουν

πολλές φορές προβάλλουνε κει που δεν περιμένεις

όπως αλλάζεις ξαφνικά από πεζό σε ρίμα

κι όπως αλλάζεις πρόσωπο σαν νάσαι άλλος τώρα

Κι 'οταν στην θέα φαίνεται ένα μικρό σημάδι 

σε χρώμα πούναι κόκκινο μ' αλλιώτικο απ' τ' άλλα

τράβα κοντά και κοίταξε, αλήθεια η υποψία

και ένα τέρας ιερό, κοντά σου ξαποσταίνει...

Τα πάντα είναι όμορφα, αν όμορφα τα βλέπεις

κι ας είν' τα πιο παράξενα απ 'όλα που συμβαίνουν

σαν το καΐκι που πετά, βάρκες να παρακάμψει

στην αγκαλιά της θάλασσας να βρει τον προορισμό του

κι ακόμα περισσότερο όταν χιλιάδες ψάρια

σε χαιρετούν στην βάρκα σου γυρνώντας γύρω-γύρω

τον μυστικό τους τον χορό ήρθαν να εκτελέσουν

ζητώντας απ' την βάρκα σου, αναφοράς σημείο

τα ψάρια ήταν μαγιάτικα, δυο πήχες το καθένα...

.

Σκουπιδάκια

Κι όπως σκούπιζε κάποιο σκουπιδάκι κύλισε και βγήκε έξω απ' το φαράσι. Το ξανάσπρωξε μέσα μα αυτό την σκαπούλαρε ξανά και ξανά.Τότε πρόσεξε τα λόγια απ' το τραγούδι που άκουγε, το φινάλε του Φάλσταφφ.
Tutti gabbati, (όλοι ξεγελασμένοι.)
Irride l'un l'altro ogni mortal (κοροϊδεύουν ο ένας τον άλλο, οι θνητοί)

Τεντώθηκε από το σκύψιμο και το κοίταξε αφ' υψηλού...
"Με μένα θα τα βάλεις" σκέφτηκε και με μια αποφασιστική κίνηση της σκούπας το έβαλε ξανά στο φαράσι.

Ma ride ben chi ride (μα γελά καλύτερα)
la risata final (όποιος γελάει τελευταίος)

Ενα χαμόγελο σαρδόνειο χαράχτηκε στα χείλια του καθώς βάδιζε προς τον σκουπιδοτενεκέ με το σκουπιδάκι γερά φυλακισμένο μεταξύ σκούπας και φαρασιού. Σαν απο μηχανής θεός ένα άλλο αιωρούμενο σκουπιδάκι μπήκε στη μύτη του.

Ααααψουουουου !

tutto nel mondo e burla (όλος ο κόσμος είναι μια τρέλλα)
l' uomo e natto burlone (ο άνθρωπος γεννιέται με την τρέλλα )

Ο Βέρντι με τον Σέξπιρ αγκαλιά από ψηλά έβλεπαν χαμογελώντας το σκουπιδάκι να ξεφεύγει απ' το φαράσι. Ο Πεπίνο δεν μπόρεσε να μην αυτοθαυμάσει τον εαυτό του που αποφάσισε να σταματήσει τις μελοποιήσεις μ' αυτά τα στιχάκια του Μπίλλυ.

Tutti gabbati...
συνέχιζε να ακούει στο ραδιόφωνο...